Tag Archives: Tamil screenplay sample

Thenali Raman Vimarsanam – Review – 36%

தெனாலிராமன் விமர்சனம் 36%

 Thenali Raman Vimarsanam – Review – 36%

நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின்னர் வடிவேலு இரட்டை வேடங்களில் நடித்திருக்கும் படம்.

நகைச்சுவைக்கு இவரை விட்டால் ஆள் இல்லை என கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக தமிழ்ச் சினிமாவை தன் உடல்மொழியால் கவர்ந்து, கட்டிப்போட்டு வைத்திருந்த வடிவேலு, கடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் எடுத்த முடிவால், தமிழ்ச் சினிமாவிலிருந்து ஓரங்கட்டப்பட்டார். பின்னர் சுதாரித்துக்கொண்டவர், அரசியலைத் துறந்து சகஜநிலைக்கு வருவதற்குள், அவரின் திரைத்துறை சகாப்தத்தில் மூன்று ஆண்டுகள் காணாமல் போயிற்று. ஒருவழியாக, ‘தெனாலிராமன்’ மூலம் மறுபிரவேஷம் செய்திருக்கிறார். அதுவும் கதையின் நாயகனாக.

 

‘தெனாலிராமன்’ என தலைப்பு வைத்தாலும், படத்திற்குள் நவீன தெனாலிராமனை இன்றைய காலத்திற்கு ஏற்ப வடிவமைத்துக் காட்டியிருப்பார்கள் என்கிற நமது கற்பனையை எடுத்த எடுப்பிலேயே அறுத்து எறிந்துவிடுகிறார் இயக்குநர் யுவராஜ். முழுக்க முழுக்க அந்தக் காலத்துக் கதைதான். அதுவும், தென்னிந்திய வரலாற்றுக் கதைகளில் பிரதான இடம்பெற்ற அமைச்சர் தெனாலிராமன் கதையை, அந்தக் காலத்தில் நடப்பதுபோலவே காட்டியிருக்கிறார்கள். எனவே, அக்மார்க் வரலாற்றுப் படம்.

வடிவேலுக்கு இதில் இரட்டை வேடம். ஒருவர் நாடாளும் அரசனாக. மற்றொருவர் நாவண்மை, வீரம், அறிவு படைத்த அமைச்சராக.

விகட நகரம் என்கிற நாட்டை ஆள்கிற அரசர் வடிவேலுவின் மந்திரி சபையில் ஒன்பது பேர் அமைச்சர்களாக இருக்கிறார்கள். சீனாவிலிருந்து வருகிற வியாபாரிகள் இந்த விகடநகரத்தில் வணிகம் செய்ய நினைக்க, ஒன்பது அமைச்சர்களில் ஒருவர் மட்டும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார். மற்ற எட்டுபேரும் சீன வியாபாரிகளிடம் லஞ்சம் பெற்றுக்கொண்டு, வியாபாரத்தைத் தொடங்க அனுமதி கொடுக்கின்றனர். எனவே, எதிர்ப்பு தெரிவித்த அமைச்சர் மட்டும் கொல்லப்படுகிறார். இந்த விஷயம் அரசராக இருக்கிற வடிவேலுக்குத் தெரியாது. தன் அமைச்சர்கள் அனைவரும் நேர்மையானவர்கள் என அவர் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார். கொல்லப்பட்ட அமைச்சரின் மரணம் இயற்கையானது என மற்ற எட்டு அமைச்சர்களும் அரசர் வடிவேலுவிடம் தெரிவிக்க, அவரும் நம்பிவிடுகிறார்.

இப்போது கொல்லப்பட்ட அமைச்சருக்குப் பதிலாக வேறு ஒருவரை தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். அதற்கான தேர்வு நடத்தப்படுகிறது. மற்ற எட்டு அமைச்சர்களும் தங்களோடு ஒத்துழைக்கிற ஒருவரை இரகசியமாகத் தேர்வு செய்யும்பொருட்டு திட்டமிடுகின்றனர். ஆனால், அதே தேர்வுக்காக வரும் இரண்டாவது வடிவேலுவின் சாமர்த்தியத்தால் அந்த நபர் தேர்வில் தோற்றுப்போக, இரண்டாவது வடிவேலு அமைச்சராகிவிடுகிறார். அதாவது, அரசர் வடிவேலுவின் அமைச்சரவையில் இன்னொரு வடிவேலு. ஆக, இரண்டு வடிவேல்களும் சேர்ந்து நம் வயிற்றைப் பதம்பார்க்கப்போகிறார்கள் என்கிற எதிர்பார்ப்பு நம்மை அப்பிக்கொள்கிறது.

அமைச்சரவையில் இடம்பெற்ற வடிவேலு நாவண்மை மிக்கவர். அதி புத்திசாலி. இவர் அமைச்சரவைக்குள் இடம்பெற்றதன் நோக்கம் அரசர் வடிவேலுவைக் கொல்லவேண்டும் என்பதற்காகத்தான். காரணம், அரசருக்கு நாட்டை ஆளத் தெரிவில்லை. மக்கள் அனைவரும் பஞ்சம், பசி, பட்டினியோடு வாழ்ந்துவருகிறார்கள். அரசரைக் கொன்றால் மட்டுமே மக்கள் விமோசனம் பெறுவார்கள் என்பது இவரின் திட்டம். இதற்கு பின்புலமாக போராளிக் கூட்டம் ஒன்று செயல்பட, அவர்களின் தூதுவனாகவே அமைச்சர் வடிவேலு அரண்மனைக்குள் நுழைந்திருக்கிறார் என்பதை அவ்வப்போது நமக்கு காட்டுகிறார்கள்.

அரசரைக் கொல்வதற்காக அமைச்சர் பொறுப்பேற்று வந்திருக்கும் வடிவேலுக்கு விரைவில் உண்மை தெரியவருகிறது. அரசர் நல்லவரே, எட்டு அமைச்சர்களும்தான் கெட்டவர்கள். எனவே, எட்டு அமைச்சர்களையும் அரசரிடமிருந்து நீக்கிவிட்டால், நாடு சுபிட்சமாகிவிடும் என்பதை உணர்கிறார் அமைச்சர் வடிவேலு.

ஆனால், எட்டு அமைச்சர்களும் வடிவேலுவை அமைச்சர் பதவியிலிருந்து தூக்கி எறியத் திட்டம் போடுகிறார்கள். அந்த திட்டம் வெற்றிபெறுகிறது. அமைச்சர் வடிவேலு தன் பதவியை  இழக்கிறார். என்றாலும், அரசர் வடிவேலுவுக்கு அமைச்சர் வடிவேலுவின் நடவடிக்கைகள் பிடித்துப் போனதால், தனிப்பட்ட முறையில் அவரைச் சந்திக்கிறார். அப்போது மற்ற எட்டு அமைச்சர்களின் போலித்தனங்களைச் சொல்கிறார் அமைச்சர் வடிவேலு.

உண்மையைப் புரிந்துகொண்ட அரசர் வடிவேலு, அமைச்சர் வடிவேலுவை தற்காலிக அரசராக்கிவிட்டு, வேறு நாட்டுக்கு சுற்றுலா செல்கிறேன் என மக்களை நம்பவைத்து, பத்து நாட்கள் மாறுவேடத்தில் நகரத்தில் உலாவர, மக்கள் படும் துயரங்கள் அனைத்தையும் தெரிந்துகொள்கிறார். இந்த பத்துநாளில் மற்ற எட்டு அமைச்சர்களும் சீன வியாபாரிகளோடு சேர்ந்து அரசரைக் கொல்லத் திட்டம் போடுகின்றனர். அவர்களின் திட்டத்தை முறியடிக்கிறார் அமைச்சரும் தற்காலி அரசருமான வடிவேலு. இப்படியாக கதை முடிந்துபோகிறது.

Thenaliraman 3

இனி விமர்சனத்திற்கு வருவோம்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு வடிவேலு படம் வந்திருப்பதால், நகைச்சுவையை மையப்படுத்தி வயிற்றைப் புண்ணாக்கும் காட்சிகளோடு கதையைச் சொல்லியிருப்பார்கள் என்கிற எதிர்பார்ப்பு திரையரங்குக்குள் நுழையும்போதே நமக்கு வந்துவிடுகிறது. அதுபோக, திரைப்படத்தின் சுவரொட்டிகளிலும், விளம்பரப் பதாகைகளிலும் காணப்படும் காட்சிகளும் அப்படியான கற்பனையை நமக்குள் ஊற்றெடுக்க வைத்துவிடுவதால், பரபரப்புடன் இருக்கையில் அமர்ந்து படத்தை பார்க்கத் தூண்டப்படுகிறோம். ஆனால்….

ஆனால், அடுத்த பத்து நிமிடங்களுக்குள் ஏமாற்றத்திற்கான முதல் அறிகுறி நம் முகத்தில் ஈயாட….அடுத்த பத்துநிமிடத்தில் சிரிக்க வைப்பார் வைப்பார் வைப்பார் வைப்பார் என நாம் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் கழித்துக்கொண்டே இருக்க, இடைவேளை வந்து படமும் முடிந்துவிடுகிறது.

இம்சை அரசன் 23ம் புலிகேசியின் சாயல் தெனாலிராமனிலும் பல இடங்களில் வந்துபோகிறது. திரைக்கதை உத்தியும் அதே சாயல்தான். ஆனால், புலிகேசியில் இருந்த பாய்ச்சல் இங்கே காணப்படவில்லை. காரணம், புலிகேசியின் திரைக்கதை புதிதாக எழுதப்பட்டது. தெனாலிராமனின் திரைக்கதை பிரதி எடுக்கப்பட்டு சற்றே மாற்றி அமைக்கப்பட்டது.

வடிவேலுவின் பல படங்களில் வயிறு வலிக்கச் சிரிக்கும் குழந்தைகள் இந்தப் படத்தில் தூங்கிப் போகிறார்கள். காரணம், கதைக் களங்களை அமைத்த அளவிற்கு, கதையின் போக்கில் சுவராஸ்யத்தை உருவாக்கத் தவறிவிட்டார்கள்.

மகள், காதலி என இரண்டுவேடத்தில்  அரசர் வடிவேலுக்கும், அமைச்சர் வடிவேலுக்கும் ஒரே நாயகியாக மீனாட்சி தீட்சித். ஊறுகாய் தயாரிப்பில் பெரிதாக என்ன திறமைகாட்டிவிடமுடியும்? அதைத்தான் செய்திருக்கிறார் மீனாட்சி தீட்சீத்.

அந்நிய முதலீடு நாட்டிற்குள் நுழைவதால் உள்நாட்டு வணிகர்களும், மக்களும் எப்படிப் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதுதான் கதையின் அடிநாதம். ஒரு சஸ்பென்ஸ் திரில்லர் படத்திற்கான திரைக்கதையை அமைத்துவிட்டு, அதை நகைச்சுவை படமாக்க முயன்றிருப்பதால், முரண்பாடான கதைக்களத்தோடு ஒன்ற முடியாமல் சிதைந்துவிடுகின்றன காட்சி அமைப்புகள்.

பானைக்குள் யானை நுழைவது, எல்லாம் நன்மைக்கே போன்ற காட்சிகள் அரதப் பழசு இரகங்கள். அவற்றிற்குப் பதிலாக இன்றைய காலத்திற்கேற்ப மாற்று உத்திகளை யோசித்து திரைக்கதையாக்கியிருக்கலாம்.

திரைப்படங்கள் மிகச் சிறந்த காட்சி ஊடகங்கள். எழுத்தில் வடிக்க முடியாத பல அற்புதங்களை காட்சிவழியாக எளிதாகச் சொல்லிவிடமுடியும். அதனால்தான், மொக்கை ஜோக்குகளைகூட காட்சிவழியே சொல்லும்போது, விழுந்து விழுந்து சிரிப்பார்கள் பார்வையாளர்கள். அந்த வித்தையைக் மெத்தக் கற்ற வடிவேலு, தெனாலிராமனில் கோட்டைவிட்டிருப்பது, அவரது இயலாமையா, பலவீனமா, அறியாமையா அல்லது அகங்காரமா? அவருக்கே வெளிச்சம்.

படத்தின் இயக்குநர் யுவராஜ். இவரின் முந்தைய படம் ‘பட்டா பட்டி’. கிரிக்கெட் போட்டியை மையமாக வைத்து, அத்தனை அற்புதமாக கதைசொல்லியிருப்பார். இந்தப் படத்தில் அவரின் திறமை மழுங்கடிக்கப்பட்டதற்கு, ‘’எனக்கு எல்லாம் தெரியும். நான் சொல்கிறபடி காட்சியை வை’’ என்ற வடிவேலுவின் அசட்டுத் தைரியமும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

படத்திற்கு நிறைய செலவிட்டிருக்கிறார்கள். நிறைய உழைத்திருக்கிறார்கள். யாருக்காக இதையெல்லாம் செய்கிறோம் என்பதையும் மனதில் நினைத்திருந்தால், தெனாலிராமன் புலிகேசியை தோற்கடித்திருப்பான். இங்கே, தோற்றுவிட்டான்.

மதிப்பெண்கள் 36%

உளுந்தூர்பேட்டையில் ஒரு கல்யாணம் – சிறுகதை-

உளுந்தூர்பேட்டையில் ஒரு கல்யாணம்!

தமிழ் சிறுகதை

பாலமுருகன்

tamil screenplay format

tamil thiraikathai sample, tamil screenplay

மறுக்க முடியாத சில பயணங்களில் மறக்க முடியாத நிகழ்வுகள் பலருக்கும் நடந்திருக்கும். எனக்கும் அப்படித்தான் நடந்தது. எனக்கு என்று சொல்வதைவிட எங்களுக்கு என்று சொல்வதுதான் பொருத்தமாக இருக்கும்.

கடந்த மாதம் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் முக்கியமான வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது ( துணிகளை துவைப்பது அன்றுதான்), ‘ஏங்க போன் அடிக்குது‘ என்றபடியே அருமை மனைவி அழைத்தாள். ஒரு கையில் சோப்பும் இன்னொரு கையில் நுரையுமாக பாத்ரூமிலிருந்து என்னை விடுவித்துக்கொண்டு, ஓடிப்போய் செல்போனை எடுத்துப் பார்ப்பதற்குள் அது தவறிய அழைப்பாக இருந்தது. மெனுவிற்குள் சென்று மிஸ்டுகால் யார் பார்த்தேன். நண்பர் கவிராஜா அழைத்திருந்தார். இடதுகையிலிருந்த சோப்புக் கட்டியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, நுரைபடிந்த வலது கையை லுங்கியில் தேய்த்துவிட்டு, எனது போனிலிருந்து கவி ராஜாவுக்கு அழைப்பு விடுத்தேன்.

 

“என்ன சார் பிஸியா இருக்கீங்களா?“ என்று நலம் விசாரித்தபடியே, “எட்டாம் தேதி கல்யாணம் வச்சிருக்கேன்..மறக்காம வந்துருங்க…ரிஷி சார்கிட்ட உங்களோட பத்திரிகையை கொடுத்திருக்கேன்…வாங்கிக்கோங்க…நேர்ல வந்து பத்திரிகை வைக்கறதுக்கு டைம் இல்லே…ஸாரி சார்…“என்று அவசரகதியில் பேசிவிட்டு போனை வைத்துவிட்டார் கவி.

யாருக்கு கல்யாணம் வைத்திருக்கிறார்? சின்ன குழப்பம். மிஸ்டர் ரிஷிக்கு அடுத்த அழைப்பு என் செல்போன் வழியே பறந்தது. ரிங் போவதற்கு முன்னே போனை எடுக்கும் ஒரே நபர் இவர்தான். அதற்கான சூட்சுமம் இன்றளவும் எனக்கு பிடிபடவில்லை.
“சார் நான் பாலா பேசறேன்”

”அதான் நம்பர் பாத்தாலே தெரியுதே…அப்புறம் எதுக்கு பாலா பேசறேன் டயலாக்….நேரே விஷயத்துக்கு வாங்க…பிஸியா இருக்கேன்’’ என்ற ரிஷியின் வார்த்தைகளில் நக்கல் கலந்த நையாண்டி ஒலித்தது. ரிஷி எப்பவும் இப்படித்தான்…வெட்டியாக இருந்தாலும் வேலையாக இருந்தாலும் அவரிடம் பேசும்போது நேராக விஷயத்திற்குச் சென்றுவிடவேண்டும்.

“கவி போன் பண்ணார்… கல்யாணம் வச்சிருக்கேன்…வந்துருங்கன்னு சொன்னார்…உங்ககிட்ட பத்திரிகை கொடுத்திருக்கிறதாவும் சொன்னார்…“ நான் பேசி முடிப்பதற்கு முன்பாகவே ரிஷி ஆரம்பித்தார்.

“தெரிஞ்சவங்களுக்கெல்லாம் வச்சிருங்கன்னு மொத்தம் பத்து பத்திரிகை கொடுத்துட்டுப் போனார்…அவருக்குத் தெரிஞ்சவங்களா…எனக்குத் தெரிஞ்சவங்களான்னு சொல்லலை..இப்போ அதுக்கு என்ன?” அதட்டலாகவே சொன்னார்.

“சார் அதுல ஒரு பத்திரிகை எனக்கானது…மிஸ் பண்ணிராதீங்க…நேர்ல வந்து வாங்கிக்கறேன்…“ நான் சொல்லி முடிக்கவும், அருகிலில் நின்று நான் பேசுவதை கவனித்துக்கொண்டிருந்த மனைவி…“யாருக்கு கல்யாணம்?“ என்று கேட்டபோதுதான் எனக்கு மூளையில் எறும்பு கடித்தது… அதற்குள் ரிஷியின் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டது.

மீண்டும் நான் ரிஷியின் நம்பருக்கு டயலினேன். கடைசி எண்ணை அழுத்திமுடித்து காதில் போனை வைக்கவும்…ரிஷயின் குரல் கம்பீரமாய் ஒலித்தது.

“என்னங்க…வெட்டியா இருக்கீங்களா…இப்போ என்ன விஷயம்…டக்குன்னு சொல்லுங்க….எனக்கு நெறைய வேலை இருக்கு“ கணீரென்று அவர் குரல் ஒலித்தது.
“ஒன்னுமில்லே சார்…கல்யாணம் யாருக்குன்னு சொல்லவேயில்ல…?’’

“சரியாப்போச்சி…என்னங்க…. தண்ணிய கிண்ணிய போட்டுருக்கீங்களா…கல்யாணம் யாருக்குன்னே தெரியாம பத்திரிகை வாங்க வர்ற ஆளு நீங்கதாங்க…’’ என் கேள்வி அவரை கோபமடையச் செய்தாலும்…அவரின் கோபம் என்னை ஒன்றும் செய்யாது என்பது அவருக்கும், எனக்கும் நன்றாகவே தெரியும்.

“சொல்லுங்க சார்…டென்ஷன் பண்ணாதீங்க…கல்யாணம் யாருக்கு?’’ என் கேள்வியின் நியாயத்தைப் புரிந்துகொண்டவர்போல் பதிலினார்.
“நம்ம கவிக்குத்தாங்க கல்யாணம்…என்னசார் நீங்க… ஒரு வருஷத்துக்கு முன்ன பேசினத அதுக்குள்ள மறந்துட்டீங்களே’’ என்று சிரித்தவர்…“போன வருஷமே நம்ம எல்லோர்கிட்டேயும் கவி சொன்னதை ஞாபகப்படுத்திப் பாருங்க…ஞாபகம் வரும்’’என்று மீண்டும் சிரித்தார்.

எனக்கு எதுவும் ஞாபகம் இல்லை. “அப்படி என்ன சொன்னார்?’’ கேட்டேன்.

“இவன்தான் இயக்குநர் பட விஷயமா நாம எல்லோரும் ஆபிஸ்ல உக்காந்து பேசிட்டிருக்கும்போது…அடுத்த வருஷம் எனக்கு கல்யாணம் நடக்கலாமுன்னு கவி ஒரு முறை சொன்னார்ல…மறந்துபோச்சா?’’ ரிஷி தொடர்ந்து என்னை நக்கல் செய்துகொண்டே பேசினார்.

“ஓஓஓஓ….ஆமால்ல…நானும் மறந்தே போயிட்டேன் சார்…அப்போ அவருக்குத்தான் கல்யாணம்…சரி…சரி..சென்னையிலதான கல்யாணம்…போய் ஜமாய்ச்சிணுலாம்’’ என்று நான் சொன்னபோதே…..ரிஷி மீண்டும் ஒரு கோபத்திற்கு ஆயத்தமாகிவிட்டார்.

“என்னங்க…சின்ன புள்ள மாதிரி பேசறீங்க…நீங்க சென்னையில இருக்கீங்கங்கறதுக்காக உங்களுக்கு பத்திரிகை வைக்கறவங்களும் சென்னையிலதான் கல்யாணத்தை வச்சிக்கணுமா..நல்ல கதையா இருக்கே…உளூந்தூர்பேட்டையில கல்யாணம். ஏழாம் தேதி நைட்டே நாம எல்லோரும் கௌம்புறோம்…மொத்த செலவும் உங்களோடது…ஞாபகம் வச்சிக்கோங்க…“ டக்கென்று போனை கட் செய்துவிட்டார்.

காலண்டரில் தேதியையும், அதற்கான கூட்டுமானத்தையும் கணக்கிட்டதில் இன்னும் சரியாய் பதினைந்து நாட்கள்.

ட்ராவல்ஸ் நிறுவனம் நடத்தும் (ஒரு காருடன் டிரைவர் கம் ஓனர்) நண்பன் புருஷோத்தமனுக்கு அடுத்த அழைப்பு விட்டேன்.

“சொல்லு பாலா…என்ன திடீர்ன்னு ஞாயிற்றுக் கெழமையில கால் பண்றே…“ புருஷிடமிருந்து அடுத்த நையாண்டி வந்தது.

“ஒன்னுமில்லே…ப்ரண்ட் ஒருத்தருக்கு உளூந்தூர்பேட்டையில கல்யாணம்’’

“அதுக்கு ரூட் சொல்லணுமா?’’

“இல்லடா…மொத்தம் எட்டுபேர் போறோம்…பஸ்ஸூல போய் வந்தா நல்லா இருக்காது…உன்னோட கார்ல போயிட்டு வந்துரலாமுன்னு முடிவு பண்ணிருக்கேன்’’     நான் பேசுவதின் அர்த்தம் புரிந்துவிட்டது அவனுக்கு.

“உன் வீட்ல நீயும் உன் ஒய்ஃபும்..மொத்தம் ரெண்டே பேர்தான. எட்டுபேருன்னு எப்படி சொல்றே…உன் தம்பி…அண்ணன் பேமிலியெல்லாம் வர்றாங்களா…மொத்த குடும்பமும் போற அளவுக்கு அப்டி என்ன முக்கியமான ப்ரண்ட் உனக்கு..எங்கிட்ட இது அவரை அறிமுகப்படுத்தவேயில்லியே! ’’புருஷ் ஆச்சரியக்குறியோடு கேட்க…
“பேமிலி ஃப்ரெண்ட்லாம் இல்லே…க்ரைம் டுடே பத்திரிகை ஆபிஸ் ஃப்ரெண்ட்…ஒர்க் பண்றவங்க எல்லோரும் போறோம்’’ நான் சொன்னபோது, புருஷ் சுதாரித்துக்கொண்டவனாய் கேட்டான்..

“ஓஓஓ..ஒரு முறை இவருதான் க்ரைம் டுடே பத்திரிகை ஆசிரியருன்னு கடா மீசைக்காரர் ஒருத்தரை அறிமுகப் படுத்தினியே..பேருகூட ரிஷின்னு நெனைக்கிறேன்’’ என்று எனக்கு இன்னொரு அறிமுகப்படுத்தல் தேவையில்லாமல் அவனே ஆச்சரியமாகிவிட்டபடியால், ஏழாம் தேதி இரவு, புருஷோத்தமனுடைய சைலோ காரில் (வித் ஏசி) டீசல் மட்டும் போட்டுக்கொண்டு, காருக்கு வாடகை தர முடியாது என்கிற நட்பின் ஒப்பந்த அடிப்படையில் எங்கள் குழுவினரின் பயணம் தீர்மானமாயிற்று.

மணித்துளிகள் கடந்தன. நாட்கள் பறந்தன…வாரங்கள் ஓடின…என்றெல்லாம் வசனங்கள் எழுதத் தேவையில்லாமல் ஏழாம் தேதி காலை வந்து நின்றது. நான் வீட்டிலிருந்து அலுவலகம் கிளம்பவேண்டும். அன்றைய அலுவல் பணிகளை முடித்துவிட்டு மாலை மூன்றுமணி வாக்கில் புருஷோத்தமனுக்கு போன் செய்தால், அவர் தன் சைலோ காரை ஓட்டிக்கொண்டு என் அலுவலகத்திற்கு வந்து, என்னை பிக்கப் செய்துவிட்டு, அப்படியே ரிஷியின் வீட்டிற்குச் சென்று மற்றவர்களை பிக்கப் செய்துகொண்டு, ஆறு மணிவாக்கில் உளூந்தூர்பேட்டை கிளம்பவேண்டும். இதுதான் அன்றைய புரோக்கிராம். ஆனால்…

ஆனால் கடைசி நேரத்தில் கார் காணல் நீராகிப்போனது.

“பாலா..ஸாரி பாலா…அர்ஜென்ட்டா ஒரு டியூட்டி…திருச்சிக்கு கிளம்பி போயிட்டேன்…நீ வேற கார் பாத்துக்கோ…”

அசால்ட்டாக சொல்லிவிட்டான் டிராவல்ஸ் அதிபர் புருஷோத்தமன். வேற கார் புக் பண்ணி போகத்தெரியாதா எனக்கு…டீசல் மட்டும் போட்டா போதும்ன்னு எவன் வருவான்? கார் கேன்சல் ஆகிப்போனதை ரிஷியிடம் எப்படிச் சொல்ல…கண்டிப்பா வார்த்தையால கொல்வாரு.
விஷயத்தை ரிஷியிடம் சொன்னபோது …“எனக்கு அன்னைக்கே தெரியும்…உங்க ஃப்ரெண்டப் பத்தி தெரியாதா…ஒரு காரை வச்சிக்கிட்டு டிராவல்ஸ் நடத்தறவன் வாக்கு இப்படித்தான் இருக்கும்….சரி வுடுங்க…இப்போ நாம எப்படியாவது போயாகணும்….அதுக்கு என்ன ஐடியான்னு யோசிங்க’’ தெளிவாகப் பேசினார்.. எனக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.

பழைய திட்ட அறிக்கை கேன்சல் செய்யப்பட்டு புதிய அறிக்கை தயார்செய்யப்பட்டது. அதாவது இரவு ஒன்பது மணிக்கு கோயம்பேடு சென்று அங்கிருந்து…..

அங்கிருந்து பஸ்ல போகவேண்டியதுதான்….வேற வழி?

பேருந்துப் பயணம் என்றதும் எங்கள் குழுவின் எண்ணிக்கை எட்டிலிருத்து ஐந்தாகக் குறைந்துவிட்டது. ஒன்பது மணிக்கு முதல் ஆளாக நான் கோயம்பேடுக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். ரிஷியும் மற்றவர்களும் பத்துமணிக்குத்தான் வருகைதந்தார்கள். விதவிதமான மக்களை உள்வாங்கிக்கொண்டிருந்த பேருந்து நிலையம் திருவிழாக்கூட்டம்போல் காட்சியளித்தது.

உளூந்தூர்பேட்டைக்கு என்று தனிப் பேரூந்துகள் இல்லை போலும்! திருச்சி செல்லும் வண்டியில் ஏறி, உளுந்தூர்பேட்டையில் இறங்கிக்கொள்ளவேண்டும். ஆனால், திருச்சி வண்டியில் உளுந்தூர்பேட்டைக்கு ஆள் ஏற்ற மாட்டார்களாம்…..கிட்டத்தட்ட பத்து பேருந்துகளில் ஏறி…நடத்துனர்களால் எமது குழு விரட்டி அடிக்கப்பட்டது. ‘முயற்சி உடையார் இகழ்ச்சி அடையார்’…..ஒவ்வொரு வண்டியாக ஏறி நடத்துனரிடம் பரிதாபமாகப் பேசி….கடைசியாக பனிரெண்டு மணிக்கு எங்கள் பேருந்துப் பயணம் உறுதிசெய்யப்பட்ட.து. அதுவும் “திருச்சி வரை டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டு உளுந்தூர் பேட்டையில் இறங்கிவிடவேண்டும்’’என்று நடத்துனர் சொன்ன அந்த டீலிங்கை எம்மால் மறுக்க முடியவில்லை.

எங்களைச் சுமந்த பேருந்து கிளம்பியபிறகு ஐந்து நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை எங்கள் பயணத்தின் போக்குகளை செல்போன் மூலம் மணமகன் கவிராஜாவுக்கு விளக்கிக்கொண்டிருந்தார் ரிஷி…. “இப்போ வடபழநி தாண்டிட்டோம்…..கிண்டி வந்துட்டோம்…பல்லாவாரம் ரீச் ஆயிட்டோம்…குரோம்பேட்டையில டிராபிக்ஜாம்.
தாம்பரம் தாண்டும்போது ரிஷியின் செல்போன் சார்ஜ் இல்லாமல் சுவிட்ச்ஆஃப் ஆக……நல்லவேளை கவி பிழைத்தார்.

நான்கு மணிநேர பயணம்….ஒருவழியாக வந்துசேர்ந்தது உளுந்தூர்பேட்டை.
தமிழ்நாடு சுற்றுலா கழகத்தின் விடுதியில் நாங்கள் தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. தெருநாய்களின் வீரிய அணிவகுப்பு எங்களைப் பின்தொடர…அவைகளை விரட்டியபடியே நாலரைமணிவாக்கில் விடுதிக்குள் நுழைந்து, சுமைகளை வைத்துவிட்டு மணமகன் கவிராஜாவை அழைத்தோம்.

நன்றாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தவர் “வந்திட்டீங்களா?” என்றபடியே கொட்டாவி விட்டது எனது செல்போனில் எதிரொலித்தது.

“சார் உடனடியா மண்டபத்துக்கு போயாகணும்…“ செல்போனில் சார்ஜ் ஏற்றிக்கொண்டே உத்தரவு போட்டார் ரிஷி….எனக்கும் உடன் வந்தவர்களுக்கும் ஓய்வு தேவைப்பட்டது. ஆனால், எங்களைப் பற்றிய எந்தக் கவலையும் இல்லாமல், மண்டபத்திற்கு போவதில் குறியாக இருந்தார் ரிஷி.

“அர்ஜென்ட்டா மண்டபத்துக்குப் போகணும்…நீங்க வரலைன்னா…நான் மட்டும் தனியாப் போவேன்’’

ரிஷியின் வார்த்தையில் ஒரு ஏக்கம் தெரிந்தது. ஓய்வைப் புறந்தள்ளிவிட்டு, ரிஷிக்காக மண்டபம் போகத் தயாராகினோம். நாங்கள் தங்கியிருந்த இடத்திலிருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் நடை பயணத்திற்குப் பிறகு மண்டபம் தெரிந்தது. மறுநாள் மாப்பிள்ளையாகப்போகிற கவிராஜா எங்களுக்காக மண்டபத்தின் வாசலில் காத்திருந்தார். எங்களைப் பார்த்ததும் ஒவ்வொருத்தராக கட்டித் தழுவிக்கொண்டார்.

பின்னர் ரிஷியும், கவிராஜாவும் தனியாகப் போய் ஏதோ பேசினர். பின்னர்
மண்டபத்தின் இடதுபக்க சாலை ஓரம் கவிராஜா ரிஷியை அழைத்துக்கொண்டு முன்னேற, நாங்கள் பின்தொடர்ந்தோம். இருபது அடி உயரம் முப்பது அடி நீளத்தில் பெரிய டிஜிட்டல் பேனருக்கு முன்பாக ரிஷியோடு கவிராஜா நிற்க, நாங்களும் அந்தப் பேனருக்கும் முன்பாக நின்று கண்களைச் சுழலவிட்டோம்.

‘மணமக்களை வாழ்த்த வருகை தரும் எங்கள் அண்ணன் ரிஷி அவர்களை வருக…வருக என வரவேற்கிறோம்’ என்கிற வாசகத்தோடு டிஜிட்டல் பேனரில் சிரித்துக்கொண்டிருந்தது ரிஷியின் முகம். பதினைந்து அடி உயரத்தில் ரிஷியின் கடா மீசை புகைப்படம் அது. கண்கொட்டாமல் தன் படத்தை தானே ருசித்துக்கொண்டிருந்த ரிஷியை நான் ஓரக்கண்ணால் பார்த்தேன்.

இடதுகையால் தனது மீசையை வருடிவிட்டுக்கொண்டே, பேனரில் உள்ள தன் புகைப்படத்தையும் அப்படியே என்னையும் ஜாடையாகப் பார்த்து புன்னகைத்தார் ரிஷி.

 

தமிழ் திரைக்கதை-tamil screenplay-tamil sample screenplay- tamil screenplay format-

 

கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம் படக் காட்சிகள்-Kathai Thiraikathai Vasanam Stills

பார்த்திபன் இயக்கத்தில் கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம்

படத்தின் பிரத்யேக புகைப்படக் காட்சிகள்

kathai thiraikathai vasanam iyakkam

கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம்

kathai thiraikathai vasanam2 kathai thiraikathai vasanam3 kathai thiraikathai vasanam4 kathai thiraikathai vasanam5

பிச்சை தமிழ் திரைக்கதை – tamil screenplay sample- tamil script- pitchai

sample tamil screenplay

பிச்சை
திரைக்கதை, வசனம் : செ.பாலமுருகன்
மூலக்கதை சுபலெட்சுமி

பிச்சை திரைக்கதை – tamil screenplay sample- tamil script- pitchai

காட்சி 1 பகல் / வெளி

Int / Day

வானுயர உயர்ந்து நிற்கும் கோவில் கோபுரம்.
கோவிலின் உள்ளே பூஜை நடந்துகொண்டிருப்பதற்கான மணிச் சத்தமும், மேளச் சத்தமும் மெதுவாய் நம் காதுகளில் ஒலிக்கிறது.
கோவிலின் முன்புறத்து நுழைவு வாயில்.
அதில் உள்ள பழங்காலத்து பெரிய கதவுகள்.
கதவுகளில் தொங்க விடப்பட்டிருக்கும் சிறு மணிகள்.
கோவிலின் உள் நுழையும் பக்தர்கள். வெளியேறும் பக்தர்கள்.

கோவிலின் முன் உள்ள அகன்ற தெரு.
இருபுறமும் ஆங்காங்கே சற்று இடைவெளிவிட்டு இருசக்கர வாகனங்கள் மற்றும் சில கார்கள்.
பக்திப் பொருட்கள் விற்பனை செய்யும் கடைகள்,
பக்தர்களின் காலணிகளைப் பாதுகாக்கும் இடம் மற்றும் இதர வகையான கடைகள்.
ஒரு கணவனும், மனைவியும் கோவிலிலிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்.
கணவருக்கு நாற்பதைத் தாண்டிய வயது.
மனைவியோடு ஏதோ பேசுகிறார்.
அவர் பேசுவது நம் காதுகளில் விழவில்லை.
இருவரும் காலணிகள் பாதுகாக்கும் இடத்திற்குச் செல்கின்றனர்.
கணவன்: ‘‘….டோக்கன் உங்கிட்டதான இருக்கு’’
மனைவி தன் கைப்பையிலிருந்து டோக்கனை எடுக்கிறார்.
கணவரிடம் கொடுக்கிறார்.
கணவர் அதை காலணிகள் பாதுகாக்கும் நபரிடம் கொடுக்கிறார்.
அந்த நபர் டோக்கன் நம்பரைப் பார்க்கிறார்.
அதற்குரிய காலணிகளை உள்ளிருந்து எடுத்து அவர்களின் முன் போடுகிறார்.
கணவனும், மனைவியும் தங்கள் காலணிகளை அணிந்துகொள்கின்றனர்.
கணவன் தன் இடது கையால் பேண்ட் பாக்கட்டைத் துழாவுகிறார்.
உள்ளிருந்து எதையோ எடுக்கிறார்.
அவர் கையில் மோட்டார் பைக் சாவி இருக்கிறது.
இருவரும், பைக்குகள் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்தை நோக்கி நடக்கின்றனர்.
அவர்கள் நடக்க, நடக்க வரிசையாக நாலைந்து பிச்சைக்காரர்கள் கையில் தட்டுக்களோடும், வளைந்து நெளிந்த பாத்திரங்களோடும் இவர்களைப் பார்த்து கை ஏந்துகின்றனர்.
பிச்சை 1 : ‘‘சாமி…மகராசனா இருக்கணும்……’’
பிச்சை 2 : ‘‘உங்கள நம்பித்தான் இருக்கோங்க….’’
பிச்சை 3 : ‘‘நெறஞ்ச ஆயுசோட இருக்கணும்…ஏதாவது போடுங்க…ஐயா…’’
பிச்சைக்காரர்கள் கையேந்தும் சமயத்தில் அவர்களின் பாத்திரங்களில் கிடக்கும் சில்லறை நாணயங்களிலிருந்து ஓசை எழும்புகிறது.
பிச்சைக்காரர்களைப் பார்க்கும் கணவணின் பார்வையில் பரிதாபம் தெரிகிறது.
கணவன் : (மனைவியிடம்)‘‘சில்லற இருந்தா கொடு’’
மனைவி பதிலேதும் பேசாமல் தன் கைப்பையிலிருந்து சில நாணயங்களை எடுத்து கணவரிடம் கொடுக்கிறார். கணவன் அந்த நாணயங்களை பிச்சைக்காரர்களுக்கு நடந்துகொண்டே போடுகிறான்.
கணவனின் கையில் உள்ள சில்லறை காலியாகி விடுகிறது.
அவர்கள் தொடர்ந்து தங்களின் பைக் நிற்கும் திசையை நோக்கி மெதுவாக நடக்கிறார்கள்.
அவர்களின் இடம் வருவதற்குள் மேலும் சில பிச்சைக்காரர்களைப் பார்க்கிறார்கள்.
கணவன் மனைவியிடம் ஏதோ பேசுகிறான்.
பேசி முடிக்கவும் அவர்களின் பைக் நிற்கும் இடம் வந்துவிடுகிறது.
இப்போது வலது கையால் பேண்ட் பாக்கெட்டை துழாவுகிறான்.
அவன் கையில் கைக்குட்டை இருக்கிறது.
அதைக்கொண்டு பைக்கின் சீட்டில் இருக்கும் தூசியை தட்டிவிடுகிறான்.
சாவியை நுழைத்து வண்டியில் உட்கார்கிறான்.
பின்சீட்டில் அவன் மனைவி ஏறி உட்காரும்போது, முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பிச்சைக்காரி கணவனுக்கு முன்னால் வருகிறாள். பெயர் செல்லி
பிச்சைக்காரி செல்லியின் வலது கையில் ஒரு அலுமினிய தட்டு சகலவிதமான நெழிவுகளோடும் இருக்கிறது.
இடது தோளில் ஒரு பை தொங்குகிறது.
கலைந்துபோன உடைகளோடும், களைத்துப் போன தேகத்தோடும் காட்சியளிக்கிறாள் செல்லி.
செல்லி பைக்கில் அமர்ந்திருக்கும் கணவனை கையெடுத்துக் கும்பிட்டு பிச்சை கேட்கிறாள்.
செல்லி : ‘‘அண்ணா….பசிக்குதுண்ணா…..ஏதாவது போடுங்கண்ணா’’
கணவன் செல்லியை உற்றுப் பார்க்கிறான்.
செல்லி : ‘‘…..அப்படிப் பாக்காதண்ணா…..மனசு இருந்தா கண்டிப்பா போடுவ….’’
கணவன் செல்லியை மீண்டும் உற்றுப் பார்க்கிறான்.
மனைவியின் பார்வையும் செல்லியை நோக்குகிறது.
கணவன் ஏதோ யோசனை வந்தவனாக தன் மேல் சட்டைப் பைக்குள் கைவிடுகிறான்.
அவன் கையில் ஐம்பது ரூபாய் நோட்டு வருகிறது.
அதை பிச்சையாகப் போடுவதற்கு அவனுக்கு மனம் வரவில்லை என்பதை முகம் காட்டுகிறது.
மீண்டும் செல்லியை உன்னிப்பாகப் பார்க்கிறான்.
மெதுவாகத் திரும்பி தன் மனைவியிடம் பேசுகிறான்….
கணவன் : ‘‘ஏண்டி….உங்கிட்ட ஏதும் சில்லறை இருக்கா’’
மனைவி : ‘‘போட்டது போதும்….இதுங்களுக்கு வேற வேலை இல்லை… (முறைத்துக்கொண்டே)‘‘கை,கால் நல்லாத்தான இருக்கு. உழைச்சி சாப்பிட வேண்டியதான….விலகும்மா…கௌம்பும் போதே வழிய மறிக்காத’’
கணவனிடம் சொல்லிவிட்டு பிச்சைக்காரி செல்லியை மனைவி பார்க்கிறாள்.
மனைவி : ‘‘நீங்க வண்டிய எடுங்க….பாவ புண்ணியம்லாம் ஓரளவுக்குப் பாத்தாப் போதும்’’
மனைவியின் சொல்கேட்டு கணவன் வண்டியின் கிக்கரை உதைக்கிறான். வண்டி ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.
மீண்டும் உதைக்கிறான். ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.
மூன்றாவது உதைக்கு வண்டி ஸ்டார்ட் ஆகிறது.
மெதுவாய் அந்த பைக்கில் கணவனும், மனைவியும் புறப்பட்டுச் செல்வதை வெறும் தட்டோடு பிச்சைக்காரி செல்லி பார்க்கிறாள்.
இப்போது செல்லி மெதுவாகப் புன்னகைக்கிறாள்.
பைக் சற்று தூரத்தில் சென்று வலதுபுறமாகத் திரும்பி மறைகிறது.
செல்லியின் புன்னனகை ஏமாற்றமாய் மாறுகிறது என்பதை அவளின் முகம் உணர்த்துகிறது.
தன் கையில் உள்ள தட்டை உற்றுப் பார்க்கிறாள். அது வெறும் தட்டாய் இருக்கிறது. அதில் காசு, பணம் ஏதுமில்லை.
மெதுவாக கோவில் வாசலை நோக்கி நடக்கிறாள்.
இப்போது கோவில் வாசலுக்கு அருகில் உள்ள பிச்சைக்காரர்களின் வரிசையில் உட்கார்ந்து கொள்கிறாள்.
கோவிலிலிருந்து வெளியேறுபவர் களுக்கு இவள் ஆறாவது பிச்சைக்காரியாக இருக்கிறாள்.
இவள் உட்கார்ந்ததும் அருகில் உள்ள பிச்சைக்காரன் இவளிடம் பேச்சுக் கொடுக்கிறான்.
பிச்சைக்காரன் : ‘‘என்ன செல்லி…..லேட்டா வந்தாப்புல இருக்கு….’’
செல்லி : ‘‘நேத்திக்கி கலெக்ஷன் முப்பத்தாறு ரூபாதான். ராத்திரிக்கு சாப்பிட பணம் பத்தலை….பட்டினி……காத்தால எந்திரிக்கவே முடியலை…கேரா இருந்திச்சி….’’
பிச்சைக்காரன் : ‘‘இன்னிக்கும் நேத்தி கதைதான்…. ஆளுங்க கொஞ்சம்பேர்தான் வர்றாங்க….பேசாம எடத்த மாத்திரலாம்னு இருக்கேன்….’’
இவர்கள் பேசுவதை மற்ற பிச்சைக்காரர்கள் கவனிக்கிறார்கள்.
பிறகு அவர்களின் கவனம் வருவோரையும், போவோரையும் பார்த்துத் திரும்புகிறது.
செல்லியின் கவனமும் கடந்து செல்லும் ஆட்களை நோக்கித் திரும்புகிறது.

 

காட்சி 1ஏ 

பகல்/வெளி

DAY/ EXTN

ஆறேழுபேர் கொண்ட குடும்ப உறுப்பினர்கள் சாமி கும்பிட்டுவிட்டு கோவிலுக்கு வெளியே வருகின்றனர்.
அவர்களை செல்லி பார்க்கிறாள்.
செல்லியின் பார்வையை வைத்து மற்ற பிச்சைக்காரர்களும் கோவில் வாசலை விட்டு வெளியேறும் அந்தக் குடும்பத்தைப் பார்க்கின்றனர்.
குடும்ப உறுப்பினர்களில் ஒருவர் மட்டும் பிச்சைக்கார வரிசையை நோக்கி வருகிறார்.
மற்றவர்கள் காலணி பாதுகாக்கும் இடத்தை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.
அவர் தங்களை நோக்கி வருவதைப் பார்த்த பிச்சைக்காரர்களின் வாய் தன்னாலேயே பிச்சை கேட்டு முனுமுனுக்கத் தொடங்குகிறது.
கைகள் தட்டுகளோடு மேலும் கீழும் ஆட்டப்படுகின்றன.
தட்டுக்களில் கிடக்கும் சில்லறை ஒலி மீண்டும் கேட்கிறது.
செல்லியின் தட்டில் ஏதும் இல்லை.
அவள் வெறும் தட்டோடு கைநீட்டுகிறாள்.
அந்த நபர் வரிசையாக அமர்ந்திருக்கும் அனைவருக்கும் ஒரு ரூபாய் போடுகிறார்.
செல்லியின் தட்டிலும் ஒரு ரூபாய் விழுகிறது.
அந்த ஒரு ரூபாயைப் பார்த்து செல்லி சிரிக்கிறாள்.
தட்டை ஆட்டுகிறாள்.
இப்போது அவளின் தட்டிலிருந்தும் ஒலி வருகிறது.
மீண்டும் செல்லி மெதுவாகச் சிரிக்கிறாள். பிச்சை போட்ட நபர் அப்படியே அவர்களைக் கடந்து போகிறார்.
செல்லியின் அருகிலிருக்கும் பிச்சைக்காரர் செல்லியிடம் பேச்சு கொடுக்கிறார்.
பிச்சைக்காரர் : ‘‘என்ன செல்லி…………. போனி ஆயிருச்சுபோல…..’’
செல்லி : ‘‘ஆமா…முதல் போட்டு யாவாரம் பண்றோம்’’

காட்சி 1பி

பகல்/வெளி

DAY/EXTN

தூரத்தில் ஒரு காரின் ஹாரன் சத்தம் கேட்கிறது.
பிச்சைக்காரர்கள் ஹாரன் சத்தம் வந்த திசையை நோக்கித் திரும்புகின்றனர்.
ஹாரன் அடித்த கார் ஓரங்கட்டப்படுகிறது.
அதிலிருந்து நான்கு வெளிநாட்டவர் இறங்குகின்றனர்.
25 வயது மதிக்கத்தக்க இரண்டு வாலிபர்கள் வெள்ளைக்காரர்களைப் பார்த்துச் சிரித்தவாறே, அவர்களின் காரைக் கடந்து கோவிலைநோக்கி வருகின்றனர்.
வெள்ளைக்காரர்களைப் பார்த்த பிச்சைக்காரர்களின் முகம் பிரகாசமடைகிறது.
அனைவரும் எழுந்திரிக்கின்றனர்.
வெளிநாட்டினர் கோவிலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்குகின்றனர்.
பிச்சைக்காரர்கள் அவர்களை நோக்கி நடக்கத் தொடங்குகின்றனர்.
செல்லியும் கடைசி ஆளாக தட்டோடு நடக்கிறாள்.
வெளிநாட்டினருக்கு முன்னே இரண்டு வாலிபர்களும் ஏதோ பேசிக்கொண்டே நடக்கின்றனர்.
அவர்களின் பார்வை வேகமாக நடந்துவரும் பிச்சைக்காரர்களை நோக்குகிறது.
திரும்பி தங்களுக்குப் பின்னால் வந்துகொண்டிருக்கும் வெள்ளைக்காரர்களைப் பார்க்கிறார்கள்.
வாலிபர்களின் முகத்தில் எரிச்சல் வருகிறது.
செல்லி கடைசி ஆளாக வந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
இரண்டு வாலிபர்களும் அப்படியே ஓரமாக நிற்கின்றனர்.
வாலிபர்களை வெளிநாட்டினர் கடந்து செல்லவும், பிச்சைக்காரர்கள் வெளிநாட்டினரிடம் வந்து சேரவும் சரியாய் இருக்கிறது.
பிச்சைக்காரர்களின் கூட்டம் வெளிநாட்டினரிடம் தட்டுக்களை நீட்டியவாறு பிச்சை கேட்கிறது.
அவர்கள் இப்படி வெளிநாட்டினரை மொய்த்துக்கொண்டு பிச்சையெடுப்பதை இரண்டு வாலிபர்களும் உன்னிப்பாகப் பார்க்கின்றனர்.
செல்லியும் தன் பங்குக்கு பிச்சை கேட்கிறாள்.
பின்னணி இசை மட்டுமே ஒலிக்கிறது. வசனங்கள் ஏதும் இல்லை.
வெளிநாட்டினர் பிச்சைக்காரர்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கின்றனர்.
இதை வாலிபர்கள் பார்க்கின்றனர்.
இரண்டு வாலிபர்களில் ஒருவன் அதீத எரிச்சலில் தன் நண்பனிடம் பேசுகிறான்.

அதை செல்லி கேட்கிறாள்.

வாலிபன் 1 : ‘‘ச்சே…இந்த பிச்சைக் கூட்டத்தாலதான் நம்ம நாட்டோட மானமே போகுது’’
வாலிபன் 2 : ‘‘கழுத கூட உழைச்சி சாப்பிடுது… இந்த நாய்ங்களுக்கு உழைச்சு சாப்பிட சோம்பேறித்தனம்….’’

வாலிபர்களின் பேச்சு செல்லியின் காதுகளில் விழுகிறது.
அவள் மெதுவாய் திரும்பிப் பார்க்கிறாள்.
வாலிபர்களைப் பார்த்து ஏதோ சிந்திக்கிறாள்.
வாலிபர்களின் பேச்சு தொடர்கிறது.

வாலிபன் 1: ‘‘உட்கார்ந்த எடத்திலேயே சோறு கிடைக்கணும்னு நினைக்கிற இதுகள திருத்தவே முடியாது…’’
வாலிபன் 2 : ‘‘யாரு ஆட்சிக்கு வந்தாலும் இதுங்கள ஒழிக்க முடியாது….தாந்தோன்றிங்க… அங்க பாரு நம்ம மானம் கப்பலேருது…இதுங்களலாலதான் நம்ம நாட்டுக்கே தலைகுனிவு’’

ஒருவன் தலையில் அடித்துக் கொள்கிறான்.
அவர்களின் பேச்சைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கும் செல்லியின் முகம் மாறுதல் அடைகிறது.
அவள் ஏதோ யோசிக்கிறாள்.
இப்போது செல்லி தன்னோடு வந்த பிச்சைக்கார கூட்டத்தைப் பார்க்கிறாள்.
பின்னர் அந்த இரண்டு வாலிபர்களையும் பார்க்கிறாள்.
வெளிநாட்டினரைப் பார்க்கிறாள்.
வெளிநாட்டினர் யாருக்கும் பிச்சை போடாமல் கோவிலை நோக்கி தொடர்ந்து நடக்கின்றனர்.
செல்லி மெல்ல சாலையின் ஓரமாகப் போகிறாள்.
வானத்தைப் பார்த்தவாறே மனதுக்குள்ளேயே பேசுகிறாள்.
செல்லியின் அந்தப் பேச்சு நம் காதுகளிலும் ஒலிக்கிறது.

செல்லி : ‘‘என்னோட வயித்துப் பசிக்காக வெளிப்படையாத்தான பிச்சையெடுக்கேன். யாரையும் நான் ஏமாத்தல…என்னோட இயலாமையாலதான இந்த தொழில செய்ய வேண்யிருக்கு….நான் சோத்துக்காக கையேந்தறது இந்த நாட்டுக்கே அவமானமா… அப்படீன்னா இந்த நாட்டை தலைகுனிய வைக்கறதுல எனக்கும் ஒரு பங்கா…’’ (வாய்ஸ் ஓவர்)

இண்டர் கட்டாக வாலிபர்கள் பேசிய பேச்சு மீண்டும் திரையில் வந்து போகிறது.

வாலிபன் 1: ‘‘உட்கார்ந்த எடத்திலேயே சோறு கிடைக்கணும்னு நினைக்கிற இதுகள திருத்தவே முடியாது…’’
வாலிபன் 2 : ‘‘யாரு ஆட்சிக்கு வந்தாலும் இதுங்கள ஒழிக்க முடியாது….தாந்தோன்றிங்க… அங்க பாரு நம்ம மானம் கப்பலேருது…இதுங்களலாலதான் நம்ம நாட்டுக்கே தலைகுனிவு’’

செல்லி வாலிபர்களைத் திரும்பிப் பார்த்தவாறே கோவிலுக்கு எதிர்ப்புறமாக நடந்துசெல்கிறாள்.
அலுமினியத் தட்டில் இருக்கும் ஒரு ரூபாயை எடுத்து சேலை முந்தானையில் முடிந்துகொள்கிறாள்.
தன்னிடம் இருக்கும் அழுக்கடைந்த பையில் அலுமினியத் தட்டை நுழைக்கிறாள்.
வெள்ளைக்கார கூட்டம் கோவிலுக்குள் உள்ளே நுழைகிறது.
பிச்சைக்காரக்கூட்டம் மீண்டும் தங்கள் இடங்களில் அமர்கின்றது. செல்லியின் இடம் வெறிச்சோடுகிறது. அவள் வராததை பக்கத்தில் இருக்கும் பிச்சைக்காரன் கவனிக்கிறான். தூரத்தில் செல்லி மெதுவாக நடந்துபோவதை அந்தப் பிச்சைக்காரன் கவனிக்கிறான்.
கோவிலிலிலிருந்து மீண்டும் மேளச் சத்தமும், மணி ஓசையும் கேட்கிறது.

காட்சி 2

பகல்/வெளி

DAY/EXTN

நீளமான இருபது அடி அகலமுள்ள தெரு.
அந்தத் தெருவின் சாலைகள் ஆங்காங்கே மேடு பள்ளத்துடன் காட்சியளிக்கிறது.
செல்லி அந்தத் தெருவில் நடந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் அவளைக் கடந்து செல்கிறது.
தண்ணீர் லாரியும், அரசுப்பேருந்தும் எதிர்ப்புறமாக கடந்துபோகின்றன.
செல்லியின் பார்வை எதையோ தேடுகிறது.
வயிற்றை எக்கிப் பிடிக்கிறாள்.
அவளின் ஒட்டிப்போன வயிறு தெரிகிறது.
செல்லியின் பார்வையில் தூரத்தில் ஒரு பள்ளிக்கூடத்தின் அருகே பள்ளியில் பயிலும் குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
செல்லி அந்த பள்ளிக்கூடத்தின் அருகே செல்கிறாள்.
பள்ளிக்கூடத்தின் வெளிப்புறச் சுவற்றில் ஒரு பலகையில் ஆயா வேலைக்கு ஆட்கள் தேவை என்று போர்டு தொங்குவதை செல்லி பார்க்கிறாள்.
அந்தப் போர்டை பார்த்துக்கொண்டே செல்லி நிற்கிறாள்.
கன்னத்தில் கைவைத்தவாறு யோசிக்கிறாள்.
அவளின் நினைவுகள், அவளை ஆயா வேலைக்குள் கொண்டு செல்கின்றன.
செல்லி அந்தப் பள்ளிக்கூடத்துக்குள் ஆயா வேலை செய்யும் காட்சிகள் மாண்டேஜ் காட்சிகளாக வந்துபோகின்றன.

செல்லி அந்தப் பள்ளியின் வகுப்பறை ஒன்றை விளக்குமாறு கொண்டு பெருக்குகிறாள்.
ஒரு வாளியில் தண்ணீர் பிடித்து அங்குள்ள பூச்செடிகளுக்கு ஊற்றுகிறாள்.
பள்ளி மைதானத்தில் குழந்தைகளுக்கு நடுவே நடந்துபோகிறாள்.
பள்ளி விட்டுச் செல்லும் குழந்தைகளை வேனில் ஏற்றுகிறாள்.
திடீரென்று மணி அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு செல்லி திடுக்கிடுகிறாள்.
அவளின் ஆயாக் கனவு கலைந்து மீண்டும் தன் நிலைக்கு வருகிறாள்.
இப்போது ஆயா வேலைக்கு ஆட்கள் தேவை போர்டு மீண்டும் காட்டப்படுகிறது.
செல்லி அந்த போர்டை மீண்டும் ஒரு முறை பார்க்கிறாள்.
மெதுவாக பள்ளிக்கூடத்துக்குள் நுழைகிறாள்.

காட்சி 2ஏ

பகல்/வெளி மற்றும் உள்

DAY/EXTN/INT

செல்லி தட்டுத்தடுமாறி மெதுவாக பள்ளிக்கூடத்தின் உள்ளே நுழைகிறாள்.
யூனிஃபார்ம் அணிந்த குழந்தைகள் (ஆறிலிருந்து பனிரென்டு வயது) அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.
ஒரு குழந்தை கீழே விழுந்து அழுதுகொண்டிருக்கிறது.
செல்லியின் பார்வை ஒரு அசட்டுத் தைரியத்தை வரவழைக்கிறது.
இரண்டு மாடிகள் கொண்ட பள்ளிக் கட்டடத்தின் கீழ் அவள் நிற்கிறாள்.
செல்லிக்கு எதிரே உள்ள அறையின் கதவில் தாளாளர் என்கிற பலகை தொங்குகிறது.
செல்லி அந்தப் பலகையைப் பார்க்கிறாள்.
அந்த அறையை நெருங்குகிறாள்.
வாசற்கதவு அருகே நிற்கிறாள்.
தன்னை யாராவது பார்க்கிறார்களா என்று நோட்டம் விடுகிறாள்.
அவளின் நினைவுக்குள் ஆயா தேவை போர்டு மீண்டும் வந்துபோகிறது.
கதவை ஒட்டியபடியே உள்ளே நுழைந்துவிடலாமா என்கிற மாதிரி அவளின் பார்வை இருக்கிறது.
ஒரு அடி கூடுதலாக எடுத்து வைக்கும்போது, அந்த அறையிலிருந்து பேச்சுக்குரல்கள் செல்லிக்கு கேட்கின்றன.

ஆண் குரல் : ‘‘இங்க டொனேஷன் கம்பல்சரி..’’

பெண் குரல் : ‘‘எம் பொண்ணு நல்லா படிக்கிறவ…..நீங்க நெனச்சா முடியும் சார்…ப்ளீஸ்…..’’

செல்லி அந்தக் குரல்களை உன்னிப்பாக கேட்பது தெரிகிறது.

இப்போது அறையின் உட்புறம் காட்டப்படுகிறது.

சுமார் 200 சதுரஅடி கொண்ட அந்த அறையில் பள்ளி தாளாளர் ஒரு சேரில் அமர்ந்திருக்கிறார்.
அவரின் எதிரே பத்து வயது மாணவியுடன் அம்மா அமர்ந்திருக்கிறார். அவர்களின் பேச்சு தொடர்கிறது.

அம்மா : ‘‘சார், உங்க ஸ்கூல் பத்தி கேள்விப்பட்டுத்தான் என் மகள இங்க சேக்கறதுக்கு வந்தேன்….நாங்க மிடில் கிளாஸ் பேமிலி….நான் ஒன்னும் ரொம்ப குறைக்கச் சொல்லலை…

அம்மா பள்ளி தாளாளரிடம் கெஞ்சுவதுபோல் கேட்கிறார்.
அவரின் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் குழந்தை முதல்வரையும், அம்மாவையும் ஏற, இறங்கப் பார்க்கிறது.

முதல்வர் : ‘‘இந்த ஸ்கூல் பத்தி கேள்விப்பட்டுத்தான் வந்தீங்கன்னு சொல்றீங்க…அப்புறம் கொறைச்சுக் கட்டிடறேன்னு சொன்னா எப்பிடி…?’’

அம்மா : ‘‘சார் .பதினைஞ்சாயிரங்கிறத பத்தாயிரமா குறைச்சிக் கேக்கறேன்’’

முதல்வர் : ‘‘உங்களுக்காக எங்க ரூல்சை மாத்தமுடியாது. உங்க குழந்தை நல்லா படிக்கிற குழந்தைன்னு சொல்றீங்க. உங்கள மாதிரி ஆளுங்களுக்குத்தான் கார்ப்பரேஷன் ஸ்கூல் அங்கங்க திறந்து வச்சிருக்காங்க…அங்க போய் சேர்த்துருங்க..எனக்கு தலைக்கு மேல வேலை இருக்கு..கௌம்புங்க கௌம்புங்க’’


அதட்டலுடன் முதல்வர் பேச… அந்த அறையிலிருந்து அம்மாவும், குழந்தையும் சோகமாக வெளியேறுகின்றனர்.

வாசலில் நிற்கும் செல்லியைக் கவனிக்காதவாறு அம்மாவும், குழந்தையும் வெளியேறுகின்றனர்.

செல்லி அவர்களின் பின்னே நடக்கத் துவங்குகிறாள்.
அவர்கள் கடந்துசெல்லும் இன்னொரு வகுப்பறையிலிருந்து மாணவ, மாணவிகளுக்குப் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் ஆசிரியரின் குரல் ஒலிக்கிறது.
அது செல்லிக்கும், குழந்தையோடு நடக்கும் அம்மாவிற்கும் கேட்கிறது.

ஆசிரியர் குரல் : ‘‘கற்கை நன்றே கற்கை நன்றே…பிச்சைப் புகினும் கற்கை நன்றே’’

மாணவ, மாணவிகளின் குரல் : ‘‘கற்கை நன்றே கற்கை நன்றே பிச்சைப் புகினும் கற்கை நன்றே’’

குரலைக்கேட்டு குழந்தை அம்மாவை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறாள்.
அம்மா குழந்தையின் ஏக்கத்தைப் புரிந்தவள்போல பேசுகிறாள்.

அம்மா : ‘‘இந்த ஸ்கூல்ல படிக்கனும்னா நான் பிச்சையெடுத்தா போதாது….கொள்ளை அடிக்கணும்…அப்பத்தான் முடியும்..’’

அம்மா குழந்தையிடம் சொல்வதை செல்லி கேட்கிறாள்.
அவள் முகம் இயல்பு நிலையிலிருந்து சற்றே மாறுதல் அடைகிறது.

காட்சி 3

பகல்/வெளி மற்றும் உள்

DAY/EXTN/INT

இப்போது செல்லி வேறு ஒரு தெருவில் நடந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
தூரத்தில் ஓர் இடத்தின் முன்னே நிறைய வாகனங்கள் நிற்பதை அவளின் பார்வை பதிவுசெய்கிறது.
அவள் அந்த இடத்தை நோக்கி நடக்கிறாள்.
அது ஒரு கல்யாண மண்டபம்.

மண்டபத்தின் முன்னே வாழைத் தோரணங்கள் மற்றும் இதர அலங்காரங்கள்.

மண்டபத்தின் உள்ளே சிலர் போவதையும், சிலர் வருவதையும் செல்லி பார்க்கிறாள்.
மண்டபத்தின் எதிரே உள்ள காலி இடத்தில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் காருக்கு அருகே நின்றுகொண்டு மண்டபத்தை பார்க்கிறாள்.

அவளின் மனதுக்குள் மீண்டும் கனவு உட்புகுந்து நினைவு மாறுகிறது.

இப்போது செல்லி மண்டபத்தின் சாப்பாட்டு அறையில் சாப்பிட்டு முடித்தவர்களின் இலையை ஒரு கூடையில் எடுத்துப் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள்.

கல்யாணச் சமையல் பாத்திரங்களை கழுவிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

இறுதியில் ஓர் ஓரமாக அவளுக்கு ஒருத்தர் உணவு பரிமாறுகிறார்.

செல்லி அந்தச் சாப்பாட்டை ருசித்துச் சாப்பிடுகிறாள்.

திடீரென்று கல்யாண மண்டபத்திலிருந்து பலருடைய வித்தியாசமான கோபக் குரல்கள்.

குரல்கள் அணி 1 : ‘‘இதெல்லாம் நல்லாயில்லை…’’

குரல்கள் அணி 2 : ‘‘நீ முதல்லேயே சொல்லியிருக்கணும்…இப்போ வந்துட்டு உனக்குத்தான் பேசத் தெரிஞ்ச மாதிரி பேசற..அசிங்கம் உனக்குத்தான்.. எங்களுக்கில்ல..’’

செல்லியின் கனவு கலைந்துபோகிறது.
அவள் மண்டபத்தின் வாசலை உற்று நோக்குகிறாள்.

மணப்பெண்ணின் தந்தை மணப்பெண்ணை அழைத்துக் கொண்டு செல்லிக்கு அருகில் நிற்கும் காருக்கு உள்ளே நுழைவதற்காக கதவைத் திறந்துகொண்டே மணப்பெண்ணிடம் பேசுகிறார்.

தந்தை : ‘‘மாமனார் காசுலேயே வாழ்ந்திறலாம்னு நினைக்கிறான் அந்தப் பய……….உழைச்சு சாப்பிடனும்…அடுத்தவன் கொடுக்கிற பணத்துலயே உட்காந்து சாப்பிட்டு காலத்த ஓட்டிர்லாம்ன்னு நினைக்கிறான்போல…நீ கவலைப்படாதம்மா..நான் உனக்கு நல்ல மாப்பிள்ளையா பாத்து கட்டிவைக்கிறேன்..’’

மணப்பெண் : ‘‘ஆமாப்பா….ஒரு பிச்சைக்காரனை கட்டிக்கிட்டாகூட சந்தோஷமா குடும்பம் நடத்தலாம்………..இந்த மாதிரி ஆளை கட்டிக்கிட்டா வாழ்க்கை ஃபுல்லா தினமும் செத்து செத்து பிழைக்கற மாதிரிதாம்ப்பா…. நீங்க எடுத்தது சரியான முடிவுதான்….கல்யாணம் நின்னு போனதுல எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லப்பா….’’

மணப்பெண் சொல்லி முடிக்கவும் கார் புறப்படுகிறது.
மண்டபத்திலிருந்து நிறையபேர் வெளியே வந்து அவர்கள் புறப்பட்டுச் செல்வதை பார்க்கின்றனர்.

அவர்களிடமிருந்து ஒரு குரல் அழுத்தமாக செல்லியின் காதில் விழுகிறது.

குரல் : ‘‘சொன்னபடி பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க சரியா நடந்துக்கல… வரதட்சனை பிரச்சினையால கல்யாணம் நின்னு போயிறிச்சி…அப்புறம் என்ன வேண்டிக்கிடக்கு…அவங்கவங்க வீட்டுக்கு கௌம்புங்க..’’

ஒரு நான்கு வயது குழந்தையும், அந்தக் குழந்தையின் அம்மாவும் செல்லியின் அருகில் வந்து நிற்கின்றனர்.

அந்தக் குழந்தை தன் அம்மாவிடம் கேட்கிறது.

குழந்தை : ‘‘அம்மா வரதட்சனைன்னா என்னம்மா?’’

அம்மா : ‘‘உங்க அப்பாகிட்ட கேளு..தெளிவாச் சொல்லுவாரு…’’

குழந்தையிடம் கோபித்துக்கொள்கிறாள் அம்மா.
செல்லியின் பார்வை மீண்டும் எதையோ யோசனை செய்கிறது.

காட்சி 4

பகல்/வெளி

DAY/EXTN

தெரு ஒன்றில் செல்லி நடந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
அவளின் கால்கள் தடுமாறுகின்றன.

சற்று தூரத்தில் ஒரு ஹாஸ்பிட்டல் தெரிகிறது.
ஹாஸ்பிட்டலை நோக்கி நடக்க எத்தனிக்கிறாள்.
இருபதுஅடி தூரம் நடந்தவள், தெரு ஓரத்து குழாயில் சில பெண்கள் தண்ணீர் பிடிப்பதைப் பார்க்கிறாள்.

குழாயின் அருகே சென்று ஒரு பெண்ணிடம் கைகளை நீட்டியவாறு தண்ணீர் கேட்கிறாள்.

மற்ற பெண்கள் அதை கேலியாகப் பார்க்கின்றனர்.
ஒரு பெண் மட்டும் தன் குடத்தில் உள்ள தண்ணீரை செல்லிக்கு ஊற்ற, செல்லி இரண்டு கைகளையும் ஏந்தியவாறு தண்ணீர் குடிக்கிறாள்.

மீண்டும் செல்லி அங்கிருந்து நடக்கிறாள்.
நடந்துசெல்லும் பாதையில் நான்கடி நீளம் உள்ள கம்பு ஒன்றை பார்க்கிறாள்.

அதைக் குனிந்து எடுக்கிறாள்.
இப்போது வலது கையால் கம்பை ஊன்றிக்கொண்டு நடக்கிறாள்.

காட்சி 5

பகல்/வெளி

DAY/EXTN

செல்லி இப்போது நான்கு சாலைகளும் சந்திக்கும் ஒரு இடத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறாள்.

சிக்னல் விழுவதற்காக செல்லியின் பக்கம் உள்ள வாகனங்கள் காத்துநிற்கின்றன.
அந்த வாகன நெரிசலை செல்லி எரிச்சல் கலந்த ஆர்வத்தோடு பார்க்கிறாள்.

இப்போது அவளின் பார்வையில் ஒரு அதிசயம் தெரிகிறது.

சிக்னல் விழுவதற்காக காத்துநிற்கும் கார்களின் உள்ளே இருப்பவர்களிடம் ஒரு பெண் பிச்சை எடுப்பதைப் பார்க்கிறாள்.
அந்தப் பெண்ணின் கையில் ஒரு குழந்தை இருப்பதையும் செல்லி பார்க்கிறாள்.
இடது கையால் மண்டையைச் சொறிந்தவாறே எதையோ யோசிக்கிறாள் செல்லி.
செல்லிக்கு எதிர்திசையில் நின்றுகொண்டிருக்கும் லாரி டிரைவரிடம் ஒரு கான்ஸ்டபிள் பத்துரூபாய் வாங்குவதைப் பார்க்கிறாள்.
அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து செல்லி புன்னகைக்கிறாள்.

காட்சி 6

பகல்/வெளி

DAY/EXTN

அகலம் குறைவான தெரு காட்டப்படுகிறது.
தெருவின் இடது பக்கம் டீ கடை தெரிகிறது.
அதன் ஓரத்தில் ஒரு நீள பெஞ்சில் இருவர் அமர்ந்து பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.
டீ கடையை சில மோட்டார் சைக்கிள்கள் கடந்துபோகின்றன.

டீகடை உரிமையாளர் டீ ஆற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.
பெஞ்சில் அமர்ந்து பேப்பர் படிக்கும் ஒருவர் பேப்பரை மடக்கி அடுத்த பக்கத்தைப் புரட்டுகிறார்.

அதில் ‘முன்னாள் அமைச்சர் முத்துசாமியின் ஊழல் பட்டியல் நீள்கிறது. விரைவில் கைதாவார்’ என்கிற செய்தி கொட்டை எழுத்தில் தெரிகிறது.

பேப்பர் படிப்பவர் அதை வாய்விட்டு படிக்கிறார்.

படித்துக்கொண்டே அருகில் அமர்திருப்பவரிடம் பேசத் தொடங்குகிறார்.

முதல் நபர் : ‘‘என்னய்யா உங்க ஆளு ஊழலப் பத்தி டெய்லி நியூஸ் வருது. பணம் சம்பாதிக்கறதுக்குன்னே அரசியலுக்கு வந்தவனோ?

இரண்டாம் நபர் : ‘‘ஆமா இப்போ நடக்கிற உங்க ஆட்சிக்காரங்கள்லாம் யோக்கியமா! அடுத்த தேர்தல்ல நாங்கதான் திரும்பவும் ஆட்சிக்கு வருவோம். அப்போ தெரியும் உங்காளுங்க லட்சனமெல்லாம்..’’

இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது செல்லி அந்த டீ கடையை கடந்துபோகிறாள்.

செல்லியின் காதில் இவர்கள் பேசுவது கேட்கிறது.

பேசுபவர்களை சற்றே திரும்பிப் பார்க்கிறாள் செல்லி.

செல்லி திரும்பிப் பார்ப்பதை டீ ஆற்றிக்கொண்டிருக்கும் கடைகாரர் கவனிக்கிறார்.

டீ கடைகாரர் : (பெஞ்சில் அமர்ந்திருப்பவர்களைப் பார்த்து) ‘‘பிச்சைக்காரங்களவிட கேவலமானவங்களப் பத்தி நம்ம கடையில பேசக்கூடாது’’

பெஞ்சில் அமர்ந்திருக்கும் இருவரும் டீகடையாரின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கின்றனர்.
செல்லியின் காதிலும் டீகடைகாரர் பேச்சு விழுகிறது.
செல்லி அதைக் கேட்டவாறே வானத்தை நோக்குகிறாள்.

காட்சி 7

பகல் மற்றும் இரவு/ உள் மற்றும் வெளி

DAY and NIGHT/INT and EXTN

செல்லி இப்போது இன்னொரு தெருவில் நடந்துசெல்கிறாள்.

சற்று தூரத்தில் ஒரு சிறிய கோவில் தெரிகிறது.
அது தெருவின் இடது புறமாக அமைந்திருக்கும் கோவில்.
அங்காள பரமேஸ்வரி அம்மன் ஆலயம் என்கிற போர்டு சற்றே மங்கலான எழுத்தில் கோவிலின் முகப்பில் தெரிகிறது.

செல்லி இப்போது கோவிலுக்கு அருகில் வந்துவிட்டாள்.
அவளின் வலது கையில் கம்பு இருக்கிறது.
இடது தோளில் பை தொங்குகிறது.

கோவிலுக்கு முன்புறம் நான்கைந்து பேர் சாமி கும்பிடுவது தெரிகிறது.

ஒரு நாய் செல்லியைப் பார்த்துக் குரைக்கிறது.

நாயின் குரலைக் கேட்டு சாமி கும்பிடுபவர்கள் குரல் வந்த திசையை நோக்கித் திரும்பிப் பார்க்கின்றனர்.

செல்லி நாயை சட்டை செய்யாமல் கோவிலுக்கு மிக நெருக்கமாக வந்துவிடுகிறாள்.

பூசாரி அம்மன் சிலைக்கு கற்பூரம் காட்டுகிறார்.
கற்பூரத் தட்டோடு பூசாரி முன்புறம் நிற்பவர்களிடம் வருகிறார்.

முன்புறத்தில் நின்று சாமி கும்பிடுபவர்கள் எரியும் கற்பூரத்தை கண்களிலும், முகத்திலும் ஒற்றிக்கொண்டு, கற்பூரத் தட்டில் நாணயங்களைப் போடுகின்றனர்.

செல்லி அந்தக் காட்சியைப் பார்க்கிறாள்.

பூசாரி அனைவருக்கும் திருநீறு கொடுக்கிறார்.

அனைவரும் திருநீறு பூசிக்கொள் கிறார்கள்.
பூசாரி உள்ளே செல்கிறார்.

ஒவ்வொருவராக கோவில் உண்டியலில் பணம் போடுகின்றனர்.

செல்லி அதை உன்னிப்பாகப் பார்க்கிறாள்.
உண்டியலும் அதற்கு நேர் எதிரே உள்ள அம்மன் சிலையும் செல்லியின் பார்வையில் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

கோவிலிருந்து இறங்கிவரும் பக்தர் ஒருவர் செல்லியை நோக்கி வருகிறார்.

செல்லியிடம் ஒரு ரூபாய் நாணயத்தை பிச்சையாகக் கொடுக்கிறார்.

செல்லி மெதுவாக வேண்டாம் என்கிற மாதிரி தலையை ஆட்டுகிறாள்.

பக்தர் மீண்டும் ஒரு ரூபாயை செல்லியிடம் கொடுக்க முயற்சிக்கிறார்.

செல்லி மூடியிருக்கும் தன் வலது கையை பக்தரிடம் காட்டுகிறாள்.

அதில் ஒரு ரூபாய் இருக்கிறது.

பக்தர் தலையாட்டியபடியே அங்கிருந்து செல்கிறார்.

செல்லி மெதுவாகச் சிரிக்கிறாள்.

செல்லியின் மனம் பழைய காட்சிகளை நினைவு கூர்கின்றது.

பிளாஸ்பேக் காட்சியாக இன்று காலையிலிருந்து செல்லி சந்தித்த மனிதர்களும், வசனங்களும் மீண்டும் திரையில் வந்து போகத் தொடங்குகின்றன.

கோவிலில் வெளிநாட்டுக்காரர்களிடம் பிச்சை கேட்கும்போது இரண்டு வாலிபர்கள் பேசிய வார்த்தைகள்.

பள்ளிக்கூடத்தில் பிரின்ஸிபல் ஒரு குழந்தையின் அம்மாவிடம் பேசிய வார்த்தைகள்.

பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் குழந்தைகள் பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே என்கிற வார்த்தையை உச்சரிப்பது.

கல்யாண மண்டபத்தில் மணப்பெண் தன் தந்தையிடம் இவனைக் கட்டிக்கிறதவிட ஒரு பிச்சைக்காரனைக் கட்டிக்கலாம் என்று சொன்னது.

சிக்னலில் நிற்கும் லாரி டிரைவரிடம் கான்ஸ்டபிள் பணம் பெறுவது.

டீகடைகாரர் பேசிய வார்த்தைகள்.

கோவிலில் பூசாரியின் தட்டில் பக்தர்கள் பணம் போடுவது.
உண்டியலில் பக்தர்கள் பணம் போடுவது.

காட்சிகள் மறைந்தவுடன் செல்லி நடக்கிறாள்.

காட்சி 8

பகல் மற்றும் இரவு/ வெளி

DAY and NIGHT/ EXTN

சூரியன் மெதுவாக மறையும் காட்சி.

இருட்டத் தொடங்குகிறது.

செல்லி நகரின் ஏதோ ஒரு இடத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

நன்றாக இருட்டி விடுகிறது.

செல்லி நடந்து செல்லும் சாலையில் இரவு வெளிச்சத்தில் பலவிதமான வாகனங்கள் சப்தம் எழுப்பியபடி சென்று கொண்டிருக்கின்றன.

செல்லி நடந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
அவளின் நடை தள்ளாடுகிறது.

செல்லி தள்ளாடியபடியே இருட்டில் நடந்துசெல்வது ர்வைக்கு தூரமாகத் தெரிகிறது.

இருளோடு இருளாக அவள் உருவம் மெல்ல மறைந்துபோகிறது.

காட்சி 9

பகல்/ வெளி

DAY / EXTN

காகங்கள் கரைகின்றன.

பறவைகள் கூட்டைவிட்டு பறக்கின்றன.

சூரியன் உதிக்கிறது.

ஒரு பெண் வீட்டு வாசலில் கோலம் போடுகிறாள்.

கோவில் நடை திறக்கப்படுகிறது.

காலணிகள் பாதுகாக்கும் கடைக்காரர் கடையைத் திறக்கிறார்.

பிரதான சாலைகளில் போக்குவரத்து மெதுவாக அதிகரிப்பது காட்டப்படுகிறது.

பிச்சைக்காரர்கள் ஒவ்வொருத்தராக வந்து முன்தினம் அமர்ந்த இடத்தில் உட்கார்கின்றனர்.

முந்தைய தினம் செல்லிக்கு அருகில் உட்கார்ந்திருந்த பிச்சைக்காரன் செல்லியின் இடத்தை உற்றுப் பார்க்கிறான்.

பின்னர் செல்லி வருவாளா என்கிற ஏக்கத்தில் தூரமாக நோக்குகிறான்.

பக்தர்கள் கோவிலுக்குச் செல்வதும், வருவதுமாக இருக்கிறார்கள்.

ஒரு பக்தர் உட்கார்ந்திருக்கும் பிச்சைக் காரர்களுக்கு நாணயங்களை தட்டில் போட்டுச் செல்கிறார்.

செல்லியின் இடம் காலியாகவே இருக்கிறது.

காட்சி 10

பகல்/ வெளி

DAY / EXTN

ஒரு சாலையில் வாகனப் போக்குவரத்து சுமாராக தெரிகிறது.

சாலையின் ஓர் இடத்தில் கூட்டம் தெரிகிறது.

மோட்டார் பைக்கில் அந்த வழியாகச் செல்லும் ஒருவர் கூட்டத்தைப் பார்த்து வண்டியை ஓரமாக நிறுத்துகிறார்.

கூட்டத்தை நோக்கி வருகிறார்.

கூட்டத்தை விலக்கியபடியே முன்னே வருகிறார்.

அங்கே ஒருவர் இறந்துகிடக்கிறார்.

அந்தப் பிணம் இப்போது மிக நெருக்கமாக காட்டப்படுகிறது.

அது செல்லியின் பிணம்.

இறந்துபோன செல்லியின் முகத்தில் ஈக்கள் மொய்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

செல்லியின் உருவம் மிக நெருக்கமாக காட்டப்படுகிறது.

செல்லியின் வலது கை க்ளோசப் காட்சியாக காட்டப்படுகிறது.

அந்தக் கை விரல்களுக்கு இடையே ஒரு ரூபாய் நாணயம் பாதி வெளியே எட்டிப்பார்த்த நிலையில் தெரிகிறது.

இதயத்தை பிழிந்தெடுக்கும் கனமான பின்னணி இசை ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.

காட்சி 11

பகல்/ உள் மற்றும் வெளி

DAY /INT and EXTN

செல்லி இப்போது இன்னொரு தெருவில்

கோவில் வாசலில் செல்லி அமர்ந்திருந்த இடத்தில் இப்போது இன்னொரு நபர் வந்து அமர்கிறார்.

அதை செல்லிக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த பிச்சைக்காரர் பார்க்கிறார்.

இவர் பார்ப்பதை புதிய பிச்சைக்காரர் புரிந்துகொள்கிறார்.
புதிய பிச்சைக்காரர் : ‘‘நானு தாம்பரம் பக்கம்…. இந்த எடத்துக்கு யாராவது வருவாங்களா?’’

பழைய பிச்சைக்காரர் :  ‘‘செல்லின்னு ஒரு பொண்ணு வரும்…பத்து நாளா அந்தப் புள்ளைய காணோம்…ஏரியா மாறி போயிருச்சின்னு நெனக்கிறேன்…ஒருவேளை…அது வந்தா நீ அந்தப் பக்கமா தள்ளி உக்காந்துக்கோ….எடுக்கறது பிச்சை….இதுல எதுக்கு பொறாமை, போட்டி…

கடவுள் அவனவனுக்கு எவ்ளோ பிச்சை போடனும்னு முடிவு பண்ணியிருக்கானோ அந்தப் பிச்சைய யாராலும் தடுக்க முடியாது…’’

புதிய பிச்சைக்காரர் பழைய பிச்சைக்காரரின் பேச்சுக்குத் தலையாட்டிய படியே மெதுவாகப் புன்னகைக்கிறார்…

கோவிலுக்குள் பக்தர்கள் போவதுமாய், வருவதுமாய் இருக்கிறார்கள். அந்தக் காட்சிகள் ஸ்லோமோஷன் காட்சியாய் காண்பிக்கப்படுகிறது…

கட்

கோவிலின் உள்ளே சிவலிங்கத்திற்கு கற்பூரம் காண்பிக்கிறார் பூசாரி.

பக்தர்கள் பக்தியோடு கன்னங்களில் போட்டுக்கொள்கின்றனர்.

கற்பூரத் தட்டை பக்தர்களுக்குக் காண்பிக்கிறார்.

கற்பூரத்தை தொட்டுக் கும்பிட்டபடியே பக்தர்கள் பூசாரியின் தட்டுகளில் பணம் போடுகின்றனர்.கட்

பக்தர்கள் உண்டியலில் பணம் போடுகிறார்கள்.

கட்

வெளியே சிலர் பிச்சைக்காரர்களின் தட்டுகளில் காசு போடுகின்றனர்.

காட்சி 12

பகல்/ வெளி

DAY /INT and EXTN

இறந்து கிடக்கும் செல்லியின் பிணம் மீண்டும் காண்பிக்கப்படுகிறது.

ஓர் ஆம்புலன்ஸ் வாகனம் வந்து நிற்கிறது..

இரு ஊழியர்கள் ஆம்புலன்ஸிலிருந்து கீழே இறங்குகிறார்கள்…

கூட்டத்தை விலக்குகிறார்கள்.

செல்லியின் பிணத்தை ஸ்ரெட்ச்சரில் தூக்கி வைக்கிறார்கள்.

ஆம்புலன்ஸ் உள்ளே செல்லியின் பிணம் ஏற்றப்படுகிறது.

ஊழியர் ஒருவர் மேலே ஏறி, ஸ்ட்ரெட்சரை நன்றாக இழுத்து, உள்ளே தள்ளி வைக்கிறார்.

இப்போது செல்லியின் கையிலுள்ள ஒரு ரூபாய் நாணயம் மெல்லிய சத்தத்துடன், அந்த ஊழியரின் கால்அருகே உருண்டு விழுகிறது….

ஊழியர் மெதுவாகக் குனிந்து, அந்த நாணயத்தை எடுத்து தன் மேல் சட்டைப் பைக்குள் போட்டுக்கொள்கிறார்.

பின்னணி இசை தொடர்ந்து ஒலிக்க திரையில் பெரிதாக எழுத்துகள் தோன்றுகின்றன…

‘‘இந்த வாழ்க்கையே இறைவன் நமக்குப் போட்டே பிச்சைதானே!”

பின்னணி இசை தொடர்ந்து ஒலிக்க படம் நிறைவு பெறுகிறது.

pitchai tamil screenplay

pitchai tamil script

sample for tamil script

sample for tamil screenplay

தமிழ் திரைக்கதை
தமிழ் சினிமா திரைக்கதை
தமிழ் ஸ்கிரீன்பிளே
திரைக்கதை சாம்பிள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

தமிழ் திரைக்கதை – ஜொள்ளு tamil thiraikathai – tamil screenplay

 

காட்சி 1 பகல் / வெளி / தண்ணீர் நிறைந்த குளம்

* ஆள் அரவரமற்ற பரந்து விரிந்த ஒரு குளம்.
* தண்ணீர் மெதுவாக அசைந்துகொண்டிக்கிறது.
* குளத்தைச் சுற்றியிருக்கும் கரையோரப் பகுதி.
* கரையோரங்களில் ஆங்காங்கே சில பனை மரங்களும், வேறுபிற மர வகைகளும் மெலிதாக வீசிக்கொண்டிருக்கும் காற்றின் வேகத்திற்கு மெல்ல அசைந்துகொண்டிருக்கின்றன.
* ஓர் அரசமரத்தின் கிளைகள் மெல்ல ஆடுகின்றன.
* அரசமரத்தின் கீழே இரண்டு அடி உயரமுள்ள பிள்ளையார் சிலை.
* பிள்ளையார் சிலையின் கழுத்தில் காய்ந்த மாலை.
* பிள்ளையாரின் இரண்டு கண்களையும் அந்த காய்ந்த மாலை மறைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
* பிள்ளையார் சிலை தமக்கு எதிர்புறமாக அசைந்துகொண்டிருக்கும் தண்ணீரைப் பார்த்தவாறு இருக்கிறது.
* பிள்ளையார் சிலைக்கும் அசைந்துகொண்டிருக்கும் தண்ணீருக்கும் இடையே இருபது அடி இடவெளியில் புல்தரை இருக்கிறது. (அதாவது, பிள்ளையார் சிலையிலிருந்து இருபது அடி தூரம் நடந்து சென்றால்தான் தண்ணீரில் கால்வைக்க முடியும்).
* புல்தரையும் தண்ணீரும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் துணிகளைத் துவைப்பதற்கு ஏற்றாற்போல் மூன்று பெரிய கற்கள் கால் பங்கு தண்ணீரில் நனைந்தவாறு இருக்கின்றன.
* கரைநோக்கி வரும் குளத்து தண்ணீரின் சிறு அலைகள் அந்தக் கற்களில் மெதுவான சத்தத்தோடு மோதிக்கொள்கின்றன.

காட்சி 2 பகல் / வெளி / குளக்கரை

* ஒரு பெண் கையில் வாளியோடு நடந்துவருகிறாள். சேலை அணிந்திருக்கிறாள்.
* அவளின் இடது கையில் வாளியில் சில துணிகளும், துணிகளின் மேற்புரம் சோப்பு டப்பாவும் இருக்கின்றன.
* அவளின் தோளில் ஒரு துண்டு.
* நடந்துவருபவள் பிள்ளையார் சிலைக்கு எதிரே, அந்தப் பாறைக் கற்களின் அருகே வருகிறாள்.
* வாளியைக் கீழே வைக்கிறாள்.
* சுற்று முற்றும் பார்க்கிறாள்.
* இப்போது பிள்ளையார் சிலை க்ளோசப் காட்சியாக.
* காலில் அணிந்திருக்கும் செருப்பை ஓரமாக கழற்றி வைக்கிறாள்.
* மீண்டும் ஒருதரம் சுற்று முற்றும் பார்க்கிறாள்.
* சேலை முந்தானையை நீக்கி, தான் அணிந்திருக்கும் ஆடையை ஒவ்வொன்றாக கழற்றத் தொடங்குகிறாள்.
* பிள்ளையார் சிலை முகம் க்ளோசப் காட்சியாக.
* இப்போது அந்தப் பெண் பாவாடையை மார்புக்கு மேலே கட்டிக் கொள்கிறாள்.
* பிள்ளையார் சிலையின் தும்பிக்கை நுனிப்பகுதி மட்டும் மெல்ல அசைகிறது.
* அந்தப் பெண் பாவாடையை மீண்டும் ஒருதரம் சரிசெய்து கொள்கிறாள்.
* பிள்ளையார் சிலையின் தும்பிக்கை மெல்ல மேல்நோக்கி வளைந்து, வலது கண்ணை மறைத்திருக்கும் காய்ந்த மாலையை மெல்ல நகர்த்துகிறது.
* அந்தப் பெண் குனிந்து தன் கால் கொலுசுகளை சரி செய்கிறாள்.
* பிள்ளையார் சிலையின் வலது கண் மெல்லத் துடிக்கிறது. கண்ணைத் திறக்கிறது.
* அந்தப் பெண் குளிப்பதற்காக குளத்தின் உட்பகுதிக்கு மெல்ல நடந்து செல்கிறாள்.
* பிள்ளையார் சிலையின் தும்பிக்கை இப்போது இடது கண்ணை மூடிக்கொண்டிருக்கும் காய்ந்த மாலையை அகற்றுகிறது.
* அந்தப் பெண் நீரில் மூழ்கிக் குளிக்கிறாள்.
* பிள்ளையாரின் இடது கண்ணும் திறக்கிறது.
* அந்தப் பெண் இடுப்பளவு தண்ணீரில் நின்றபடியே உடல் முழுவதையும் தண்ணீருக்குள் நுழைத்து மூழ்கிக் குளிக்கிறாள்.
* பிள்ளையாரின் இரண்டு கண்களும் அந்தப் பெண்ணை சல்லாபக் கண்களோடு பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.
* அவள் கரையோரம் நடந்து வருகிறாள்.
* ஓரமாக புல்தரையில் வைக்கப்பட்டிருந்த வாளிக்குள் இருக்கும் சோப்பு டப்பாவை எடுக்கிறாள்.
* அங்குமிங்கும் பார்க்கிறாள்.
* பிள்ளையார் சிலையின் கண்களும் மெல்ல அங்குமிங்கும் பார்த்துக்கொள்கிறது.
* அவள் தன் உடலுக்கு சோப்பு போடுகிறாள்.
* பிள்ளையார் சிலையின் கண்கள் கூர்மையாகின்றன.
* அவள் தன் வலது காலை ஓரமாக இருக்கும் கல் மேல் வைத்து காலுக்கு சோப்பு போடுகிறாள்.
* பிள்ளையார் சிலையின் தும்பிக்கை எச்சில் ஊறுகிறது.
* அவள் இடது காலுக்கு சோப்பு போடுகிறாள்.
* பிள்ளையார் சிலையின் கண்கள் மேலும் கூர்மையாகின்றன. தும்பிக்கையிலிருந்து எச்சில் சொட்டு சொட்டாக கீழே விழுகிறது.
* சோப்பு போட்டுக்கொண்டே அந்தப் பெண்ணின் பார்வை தற்செயலாக பிள்ளையார் சிலையை நோக்கி திரும்புகிறது.
* சிலையின் கண்கள் டக் என்று மூடிக் கொள்கின்றன.
* அவள் வேறு திசையை பார்த்தபடியே தன் கழுத்துக்கு சோப்பு போடுகிறாள்.
* சிலையின் கண்கள் மெல்ல திறக்கின்றன.
* அவளின் பார்வை மீண்டும் பிள்ளையார் சிலையை நோக்கித் திரும்புகிறது.
* சிலையின் கண்கள் மீண்டும் படக்கென்று மூடிக் கொள்கின்றன.
* சோப்பு போட்டு முடித்துவிட்டு அவள் மீண்டும் குளத்தின் உட்பகுதிக்கு சென்று இடுப்பளவு தண்ணீரில் மூழ்கி குளிக்கிறாள்.
* சிலையின் கண்கள் அகலத் திறந்தபடியே அவளை உற்று நோக்குகிறது.
* தும்பிக்கையில் மீண்டும் எச்சில் சொட்டு போடுகிறது.
* அவள் தன் தலையை கோதியபடியே கரை நோக்கி வருகிறாள்.
* நாய் ஒன்று பிள்ளையார் சிலைக்கு அருகே நிற்கிறது.
* சிலையின் கண்கள் நாயை கோபத்தோடு பார்க்கின்றன.
* அவள் துண்டை எடுத்து தன் தலையை துவட்டுகிறாள்.
* சிலையின் கண்கள் உன்னிப்பாக அவளைப் பார்க்கின்றன.
* நாய் பிள்ளையார் சிலைக்கு முன்புறமாக வந்து நிற்கிறது.
* தும்பிக்கை முகர்ந்து பார்க்கிறது நாய்.
* தன் ஒருகாலைத் தூக்கியபடியே தும்பிக்கையின் நுனிப்பகுதி மேல் மூத்திரம் பெய்கிறது நாய்.

‘‘பாவம்
குளத்தங்கரைப் பிள்ளையார்
குளிக்கிறாள் அவள்!’’

கவிஞர் வெற்றிப்பேரொளியின் ‘சொல் பருக்கைகள்’ கவிதைத் தொகுப்பில் இந்தக் கவிதையைப் படித்து முடித்த நொடியில் என்னை அறியாமலேயே புன்னகைத்தேன். மனதுக்குள் அந்தக் கவிதையைப் பற்றிய காட்சிகள் தத்ரூபமாகத் தெரிந்தன. அந்தக் குளக்கரை எப்படி இருந்திருக்கும், பிள்ளையார் எப்படி இருந்திருப்பார், குளிக்கும் பெண்ணைப் பார்த்து பிள்ளையார் எப்படி வெட்கப்பட்டிருப்பார் அல்லது சலனப்பட்டிருப்பார் என்பதையெல்லாம் கற்பனையோடு ரசிக்கத் தூண்டியது அந்தக் கவிதை.
கவிதை தந்த ரசனையை காட்சிகளின் வழியாக, சற்று நகைச்சுவை கலந்து சொல்லும்படியாக திரைக்கதை அமைத்துப் பார்த்தேன்….
நன்றி, கவிஞர் வெற்றிப்பேரொளி அவர்களுக்கு!