Tag Archives: sample of tamil screenplay

Ponniyin Selvan Screenplay In English-Ponniyin selvan script


Story & Dialogue : The  Celestial Legend Mr.KALKI
Screenplay & Dialogue : THENNAADAN
Translated by : KALAIVAANI MANAVAALAN (a) Vaalarivan  Kumar Ayya

vanthiya devan

Scene – 1


Location : Kanchi, the great city

Principal Story Persons : The Prince Aadhitha Karikaalar and Vandhiyathevan


The entire gigantic appearance of the very extensive palace.

On the screen, the word “Kaanchi Maa Nagaram”  (Kaanchi ,the Great City) appears and vanishes.

The infrastructural facilities of the palace which glitter like the golden colour…

The pillars, doors, storeys, statues, drawings  etc.,  with the beautiful workmanship…

The internal and external appearance of the various parts which start from the main entrance…

The movement-vision of the royal workers…

The movement -vision of the securities.

The working vision of the body guards.


The room with a  very minute workmanship.

In the room, while the prince Aadhitha Karikaalar is sitting on the throne, in front of him, there stands Vandhiyathevan , the hero of this story, a very handsome and fascinating youth with the broad and expanded shoulders. There a dagger and a sword in the sheaths are hanging on either side of his waist.

In the right hand of Vandhiyathevan, there are two cylindrical  conduits with the length of one foot by having been rolled with a silky cloth.

The prince Aadhitha Karikaalar talk to Vandhiyathevan. In this speech, there remain a carefulness and seriousness.

Aadhitha Karkaalar  —  “ Vandhiyathevan, I know that you are purely a warrior. And I, having felt that you are a good intellectual, entrust this very huge responsibility to  you. In these two palmyra epistles which I have given now to you…,  you should hand over one leaf to my father the Emperor and one another leaf to  my sister Kunthavai. I hear about something else about even the higher and higher officials of the Thanjavoor  Kingdom. So, the message that I have sent should not be known to anybody else. That you are taking the epistles from me shouldn’t be known to anyone what so ever an important person he is. On the way, you shouldn’t fight with anybody else. It is not enough that you are not going for a voluntary fight but that you should not be involved even if anybody comes voluntarily to fight with you. I know well about your bravery. You have proved it so many times. So, there won’t be any disgrace for  you, even if you move away from a voluntary fight. Particularly, you should behave very carefully at the Pazhuvettariyas ( the three governing nobles of that region) and at Madhuraandhagar, the younger brother of my father. They should not know who  you are! It should not strictly be known to them that why you are going!”

Vandhiyathevan  gazes at the eyes of the prince.

Vandhiyathevan —  “ I understand. You have told me about the matter which I should talk to the emperor in person. I return with the success after having fulfilled your willingness.”

The prince Aadhitha Karikaalar looks at Vandhiyathevan.

Vandhiyatheven — “ Bless me….!”

He bows his head down before the prince.

Vandhiyathevan leaves out of that room.

The prince Aadhitha karikaalar notices his departure , by having been seated on his throne.



The securities who  stand outside the room with their javelin and rod show yet more stiffness when Vandhiyathevan leaves out.


The very big surrounding campus of the palace…

The  moving persons…

Vandhiyathevan  comes with his heroic walk towards the horse which stands under a tree. He takes in hand the javelin which has been let be hanging vertically along with the body of the horse. He very easily jumps and mounts on the horse. Holding the javelin in his right hand, he operates the horse by knocking at the belly region of the horse. It comes on running slowly and approaches the entrance of the palace.


The body guards and the securities yield a way to him at the door with politeness, Vandhiyathevan leaves out of the palace entrance.


Now the speed of the horse increases slowly up. The long hair of Vandhiyathevan spreads out and flies in the facing air. He increases the speed  yet more by swaying his head. As the hoofs of the horse compress down on the earth, the particles of the topsoil scatter and disperse away all the four sides.


With the effect of  the background music that indicates the symptom on the possible happening of a very big cyclone, earth quake and Tsunami, the speed of the horse increases more and more and the appearance of Vandhiyathevan gradually vanishes with the horse. The prince Aadhitha Karikaalar has been noticing all these by standing on the terrace that is at the top of the palace.

The wording “PONNIYIN  SELVAN” appears on the screen along with a circumstantial music which you might not have heard off so far.




Naan Sigappu Manithan Vimarsanam 40%

Naan Sigappu Manithan Vimarsanam

நான் சிகப்பு மனிதன் விமர்சனம்

naan sigappu manithan

அதிர்ச்சியான விஷயங்களைக் கேட்டவுடன் தூங்கிப் போகும் ஒருவனின் கதை.

தந்தை இல்லாமல் தாயின் அரவணைப்பில் வளர்கிற விஷாலுக்கு, ஏதாவது அசம்பாவிதமான சத்தம் திடீரென காதில் கேட்டால், உடனே தூங்கிப்போகிற வியாதி. அப்படித் தூங்கிப் போகிற நேரத்தில், தன் எதிரே, தன் அருகே இருப்பவர்கள் பேசுகிற பேச்சையும், எழுகிற சத்தங்கள் அனைத்தையும் உள்வாங்கிக் கொண்டு, கண் விழித்தவுடன் அவற்றை நினைவுகூறும் அபூர்வ வியாதி அது.

படிப்பில் கெட்டிக்காரத்தனத்துடன் விளங்குகிற விஷாலுக்கு, இந்த வியாதி பெரும் சிக்கலை தோற்றுவிக்கிறது. நல்ல மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தாலும், எந்த ஒரு நிறுவனமும் வேலை கொடுக்க முன்வரவில்லை.

எந்நேரமும் தூக்கம் வரலாம் என்பதால், தாய் சரண்யா இவரை தனியாக எங்கும் அனுப்புவதில்லை. நன்றாகப் படித்தும் வேலை கிடைக்காத விரக்தியில் வாழ்கிற விஷாலை, மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர்கள் ஆராய்ச்சிப் பிரிவுக்கு அழைக்கிறார்கள். அதற்காக 50 ஆயிரம் ரூபாய் கட்டணம் கேட்கிறார் விஷால். அவர்களும் ஓ.கே சொல்ல, தனக்கு இருக்கும் நோயின் தன்மை உணர்த்தும் ஆராய்ச்சி மாணவராக, தன்னை மற்றவர்கள் பயன்படுத்தும் நோக்கில் கணிசமான தொகையை மாதம் தோறும் சம்பாதிக்கத் தொடங்குகிறார்.

விசித்திர நோயுடன் வாழ்கிற விஷாலுக்கு பத்து ஆசைகள் இருக்கின்றன. அந்த பத்து ஆசைகளும் மற்றவர்களுக்கு சாதாரணமாகத் தெரிந்தாலும், அவரின் கோணத்தில் அந்த ஆசைகள் அனைத்தும் சவாலானவைகள்.

விஷாலின் பத்து ஆசைகளையும் நிறைவேற்றிக் கொடுக்கிற ஒரு பெண்ணாக லட்சுமி மேனன் இவரின் வாழ்க்கையில் குறுக்கிட, அந்தப் பெண்ணுக்கும் இவருக்குமான உறவு நட்பாகி, காதலாகி கசிந்துருகும்போது, வழக்கமான பாணியில் இடைவேளை வந்துவிடுகிறது. அதன்பிறகு…….

அதன்பிறகு உட்டாலங்கடி கிரி கிரியாக நீங்கள் பார்ப்பது அக்மார்க் தமிழ்ச் சினிமா.

இனி விமர்சனத்திற்கு வருவோம்.

பீர் குடித்தவன் போதை பத்தவில்லை என்பதால் பாதி போதையில் பிராந்திக்கு மாறி வாந்தி எடுக்க, இருக்கிற போதையும் போய்த் தொலைந்து, எரிச்சலில் கொண்டுபோய்விடுகிறது. இதைத்தான் செய்துகாட்டியிருக்கிறார் ‘நான் சிகப்பு மனிதன்’ இயக்குநர் திரு.

விசித்திர நோயுடன் வாழ்கிற உத்தம நாயகனுக்கு, அவன் மனம் விரும்பியபடியே காதலியாய் மனைவி கிடைக்கிறாள். அதுவும் செல்வச் செழிப்போடு. அழகான காதல் கதையை கையிலெடுத்திருக்கிறார் இயக்குநர் என ஆச்சரியுடத்துடன் புருவங்கள் உயர்த்தும்போது, நானும் விதிவிலக்கு அல்ல என்பதை நிரூபித்து, நம்மை புருவங்களை இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப வைத்து, அவ்வப்போது பார்வையை வேறுபக்கம் திரும்ப வைக்கிறார்.

முன்பாதியில் நாயகனுக்கும், நாயகிக்கும் வாழ்வியல் ரீதியாக எழும் முரண்பாடுகளைக் கொண்டே மீதிக் கதையை நகர்த்திச் செல்லும் திரைக்கதை உத்திகள் ஏராளமாக இருந்தும், இடைவேளைக்குப் பிறகு பாதை மாறியிருப்பது, அய்யப்பன் கோவிலுக்கு மாலை போட்டு, முருகன் கோவிலில் மொட்டையடித்த கதையாக இருக்கிறது.

நம் தமிழ்ச் சினிமாவின் சாபக்கேடுகளில் இதுவும் ஒன்று. மையப் புள்ளியாக விளங்கும் கதை எதுவோ, அதிலிருந்து விலகிச் சென்று வித்தியாசம் காட்டி நம் திறமையை நிரூபிக்க வேண்டும் என்கிற வறட்டுப் பந்தாவுக்கு ‘நான் சிகப்பு மனிதன்’ மேலும் ஓர் உதாரணம்.

வளமான ஒளிப்பதிவு, குறைசொல்ல முடியாத பின்னணி இசை, ஜெயப்பிரகாஷ், சரண்யா மற்றும் சக நடிகர்களின் கச்சிதமான நடிப்பு என பல விஷயங்கள் குறைசொல்ல முடியாத அளவிற்கு இருந்தாலும், பிரதான சாலையில் ஜரூராகப் போய்க்கொண்டிருந்த பென்ஸ் காரை முட்டுச் சந்துக்குள் நுழையவிட்டு பஞ்சராக்கிய கதையாக, இடைவேளைக்குப் பின்னான திரைக்கதை உத்தி, மொத்த படத்தையும் கீழே தள்ளி சாய்க்கிறது.

மதிப்பெண்கள் 40%

tamil sample screenplay-tamil sample thiraikathai- நிறம் மாறும் முகங்கள் திரைக்கதை

நிறம் மாறும் முகங்கள்

கதை : ராஜேஷ்குமார்

திரைக்கதை, வசனம் : செ.பாலமுருகன்
 காட்சி 1/பகல்/வெளி

இருபது அடி அகலமுள்ள தெரு.
இருபுறமும் வீடுகள் நிறைந்த தெரு.
இருசக்கர வாகனத்தை குறைந்த வேகத்தில் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறாள் 27 வயது வாணி.
பின் இருக்கையில் வாணியின் மகன் 6 வயது சிறுவன், வாணியை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
பள்ளிச் சீருடை அணிந்துள்ளான். முதுகில் புத்தகப் பை. பெயர் பிரசாத்.

தெருச் சாலையின் சிறு சிறு பள்ளங்களில் வாணியின் இருசக்கர வாகனம் குதித்து குதித்து வருகிறது.
பிரசாத்: “ம்ம்மா….முதுகு வலிக்குது….இன்னிக்கு நீ சரியாவே வண்டி ஓட்டல…குதிச்சி..குதிச்சி போவுது’’ (முகத்தில் வலி)

வாணி: ‘‘கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோடா…..அஞ்சி நிமிஷந்தான்….வீட்டுக்கு போயிறலாம்…எந்தப் பாவி ரோட்டப் போட்டான்னே தெரியலை…ஒரு மழை பெய்யறதுக்குள்ள எல்லா ரோடும் பல்லைக் காட்டுது….பாவிப்பய நல்லாவே இருக்க மாட்டான்’’ (முனகல், ஆத்திரம்)

ஒரு வளைவில் திரும்புகிறது. தொடர்ந்து அதே வேகத்தில் வண்டி பயணிக்கிறது.


காட்சி 2/பகல்/வெளி


பிரதான சாலை. சுமாரான போக்குவரத்து.
மகிந்த்ரா வெள்ளை நிற ஸைலோ காரை 27 வயது இளைஞன் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறான்.
பெயர் ராமகிருஷ்ணன்.

ராமகிருஷ்ணனின் காருக்கு முன்னும் பின்னுமாக பல வாகனங்கள் சீரான வேகத்தில் சென்றுகொண்டிருக்கின்றன.
ராமகிருஷ்ணனின் பார்வை சாலையை கூர்ந்து கவனித்தபடி இருக்கிறது.
ஒரு சிக்னலில் கார் நிற்கிறது.
ராமகிருஷ்ணனின் பார்வை சிக்னலில் எரியும் சிகப்பு நிற விளக்கையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.
சட்டைப் பையில் இருந்து இடது கையால் ஒரு பபுள்கம்மை எடுக்கிறான்.
வலது கையால் பபுள்கம் மேலுள்ள கவரை பிரித்து, வாயில் போட்டு சுவைக்கிறான்.
சிக்னலில் பச்சை விளக்கு எரிய, ராமகிருஷ்ணன் கியரை இயக்கி வண்டியை தொடர்ந்து ஓட்டுகிறான்.
கார் பிரதான சாலையைவிட்டு உட்புற சாலைக்குள் நுழைகிறது.


வாணி இன்னொரு தெருவுக்குள் இருசக்கர வாகனத்தில் வந்துகொண்டிருக்கிறாள்.


அதே தெருவின் எதிர்புறத்தில் ராமகிருஷ்ணன் கார் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறான்.
காருக்கு இருபது மீட்டர் முன்னே வயதான தாத்தா ஒருவர் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு போகிறார்.
சாலையில் உள்ள ஒரு பள்ளத்தில் சைக்கிள் ஏறி, இறங்கும்போது தாத்தா பேலன்ஸ் செய்ய முடியாமல் கீழே விழுகிறார்.
கார் ஓட்டிக்கொண்டு வரும் ராமகிருஷ்ணன் அதைப் பார்க்கிறான்.
முகத்தில் வருத்தம். கண்களில் பரிதாபம்.
சைக்கிளோடு விழுந்துகிடக்கும் தாத்தாவுக்கு அருகில் கார் நிறுத்தப்படுகிறது.
ராமகிருஷ்ணன் அவசரமாக காரிலிருந்து இறங்குகிறான்.
விழுந்துகிடக்கும் தாத்தாவை தூக்கி விடுகிறான்.


ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்ன தாத்தா…பாத்து வரக்கூடாதா…அடி எதும் படலியே’’


தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் உதவியோடு எழுந்துகொள்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘ரொம்ப நன்றி தம்பி….’’
ராமகிருஷ்ணன் தாத்தாவின் சட்டையில் ஒட்டியிருக்கும் அழுக்கை தன் கையால் துடைத்து விடுகிறான்.
அவன் துடைத்து விடுவதை தாத்தா பாசத்தோடு பார்க்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘பரவால்ல தம்பி…நீங்க நல்லாயிருக்கணும்…பாத்தா பெரிய இடத்து புள்ளை மாதிரி இருக்கீங்க…உங்கள மாதிரி ஆளுங்க ஒரு சில பேராவது இன்னும் இருக்கறதாலதான் நாட்டுல மழை பெய்யுது…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அப்போ….மழையால ரோடெல்லாம் பள்ளமாவுறது எங்கள மாதிரி ஆளுங்கலாலத்தான்னு சொல்ல வர்றீங்க…’’
சொல்லிவிட்டு மெலிதாகச் சிரித்துக் கொள்கிறான்.
தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தை வருத்தத்தோடு ஏறிட்டுப் பார்க்கிறார்.
தாத்தாவின் முகத்தை ராமகிருஷ்ணன் கவனிக்கிறான்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘சும்மா ஜோக்கடிச்சேன்…அதுக்குப்போயி இப்படி வருத்தப்படறீங்களே…’’

தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தைப் பார்க்கிறார்.
மெலிதாகப் புன்னகைக்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘இடுக்கண் வருங்கால் நகுகன்னு சொல்றீங்க…சரிதான்ன….நான் சொல்றது’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஐய்யோ….திருக்குறள்லாம் சொல்றீங்க….ஒரு வேளை போன பிறவியில திருவள்ளுவராப் பிறந்திருப்பீங்களோ…’’

 தாத்தா: ‘‘துன்பம் வரும் வேளையில சிரிங்க…’’

 ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அப்டீன்னா கண்ணதாசனா’’    

இருவரும் சேர்ந்து சிரிக்கின்றனர்.
தொடர்ந்து சிரிக்கின்றனர்.

அவர்களுக்கு எதிர்புறமாக இருசக்கர வாகனத்தை ஓட்டிவரும் வாணி இதைக் கவனிக்கிறாள்.
வாணியின் பார்வை ராமகிருஷ்ணனை பார்த்து ஆச்சரியமாகிறது.
வாணி இப்போது ராமகிருஷ்ணனை கூர்ந்து பார்க்கிறாள்.
வண்டியை மெதுவாக ராமகிருஷ்ணன் காருக்கு அருகில் நிறுத்துகிறாள்.
ராமகிருஷ்ணனும் தாத்தாவும் தங்களுக்கு அருகில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு  பார்க்கின்ற வாணியையும், அவளுக்குப் பின்புறம் அமர்ந்திருக்கும் சிறுவனையும் பார்க்கின்றனர்.
வாணி இப்போது ராமகிருஷ்ணனை கூர்ந்து பார்க்கிறாள்.
அவளின் பார்வை ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தில் ஒருவித மாற்றத்தை வரவழைக்கிறது.
ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்னங்க…அப்டீ பாக்கறீங்க?’’

வாணி: ‘‘நீங்க…ராமகிருஷ்ணந்தான?’’ (யோசித்தபடியே..தயக்கத்துடன்)

வாணி இப்படிக் கேட்டதும் ராமகிருஷ்ணன் முகத்தில் கூடுதல் மாற்றம் தெரிகிறது.
பதில் ஏதும் சொல்லாமல் மௌனமாக இருக்கிறான்.

வாணி: ‘‘நீங்க ராமகிருஷ்ணந்தான?’’

ராமகிருஷ்ணன் முகத்தில் இப்போது வியப்பு.
அருகில் நிற்கும் தாத்தா வாணியையும் ராமகிருஷ்ணனையும் மாறி மாறி பார்க்கிறார்.
ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஆமா…நீங்க யாருன்னு தெரியலையே…’’

வாணியின் முகத்தில் மெலிதான நக்கல் சிரிப்பு வருகிறது.

வாணி: ‘‘அடப்பாவி…என்னை தெரியலையா…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஏங்க….தெரியாமத்தான நீங்க யாருன்னு கேக்கறேன்..’’

வாணி: ‘‘நல்லா பாரு…நான் யாருன்னு தெரியும்…தெரியலைன்னா நீ வேஸ்ட்….’’

ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தில் எரிச்சல்

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘எங்க தொகுதி எம்.எல்.ஏ பொண்டாட்டியா…’’  (நக்கல்)

வாணி மெதுவாகச் சிரித்துக் கொண்டே…

வாணி: ‘‘மண்ணாங்கட்டி….டேய் உங்கூட ஆறாவதுல  இருந்து பத்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் பல்லாவரம் கவர்மென்ட் ஸ்கூல்ல ஒன்னா படிச்சேன்ன …..மறந்துட்டியா….’’

ராமகிருஷ்ணன் மெதுவாக தலையை சொறிந்துகொள்கிறான்.
வானம் பார்த்து யோசிக்கிறான்.
மூக்கை தடவிக் கொள்கிறான்.
இவர்களின் செய்கையை தாத்தா பார்க்கிறார்.

தாத்தா: ‘‘தம்பி நான் கௌம்புறேன்…உங்களுக்கு சனி திசை ஆரம்பம் ஆகறமாதிரி இருக்கு…’’
தாத்தா சொல்லிவிட்டு ராமகிருஷ்ணனின் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் சைக்கிளில் ஏறி கிளம்புகிறார்.
ராமகிருஷ்ணன் தாத்தா புறப்பட்டு போவதை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, வாணியின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறான்.

ராமகிருஷ்ணன்: ”ம்ம்…….வாணி…….’’ (யோசனை மற்றும் தயக்கம்)

வாணி: ‘‘அப்பாடி……இப்பவாவது ஞாபகம் வந்திச்சே….’’

ராமகிருஷ்ணன் வாணியின் வண்டியின் பின்னால் கவலையோடு அமர்ந்திருக்கும் சிறுவனைப் பார்க்கிறான்.
அதை வாணி கவனிக்கிறாள்…

வாணி: ‘‘என்னோட மகன்….மீனாட்சி  மெட்ரிகுலேஷன் ஸ்கூல்ல ஒன்னாவது படிக்கிறான்….’’
சிறுவன் பிரசாத் ராமகிருஷ்ணனை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறான்.
ராமகிருஷ்ணன் சிறுவன் பிரசாத்தின்  அருகில் வந்து அவன் முகத்தை கையால் தடவியபடியே வாணியிடம் பேசுகிறான்..

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘பாத்து பனிரெண்டு வருஷம்…..ஆளே மாறிட்ட வாணி……அப்போ ஒல்லியா இருப்பே…இப்போ கொஞ்சம் சதை போட்டு….முகம்லாம் வேறமாதிரி ஆயிருச்சா…உடனே ஞாபகத்துக்கு வரலே….’’

வாணி அவன் பேசுவதை கவனிக்கிறாள்…

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘கல்யாணம் எப்போ ஆச்சி….?’’

வாணி: ‘‘ஏழு வருஷம் முடிஞ்சிருச்சி…அதுக்கு அத்தாட்சியாத்தான் இவரு….பேரு…பிரசாத்’’
பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் தன் மகனை தலையை அசைத்து ஜாடை காட்டி பேசுகிறாள்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘உன்னோட….அவர் என்ன பண்றார்….?’’

வாணி: ‘‘க்ரைம் இன்ஸ்பெக்டர்….’’

வாணி சொன்னதைக் கேட்டு ராமகிருஷ்ணன் மெலிதாகச் சிரிக்கிறான்.

வாணி: ‘‘ஏன்டா சிரிக்கறே….?’

ராமகிருஷ்ணன்: ’’இல்லே…சின்ன வயசுல போலீஸ்னாலயே ஓடி ஒளிஞ்சுக்குவே….இப்போ போலீஸ்காரருக்கே பொண்டாட்டியா ஆயிட்டியே…அதான்…’’

வாணி: ‘‘என்ன பண்றது…ஆனா என்னப் பாத்து இப்போ அவருதான் பயப்படாரு…’’

சொல்லிவிட்டு வாணி சிரித்துக் கொள்கிறாள்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘வீடு இந்தப் பக்கம்தானா…?’’
வாணி: ‘‘ஆமா…அடுத்த தெருதான்….’’

சில நொடிகள் யோசிக்கிறாள்…

வாணி: ‘‘சரி…நான் பாட்டுக்கு பேசிட்டே இருக்கேன்…உனக்கு கல்யாணம் ஆயிருச்சா…?’’

ராமகிருஷ்ணன் இல்லை என்பதுபோல் தலையாட்டுகிறான்.

வாணி: ‘‘கார்லாம் வச்சிருக்கே…ரொம்ப வசதியாயிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்….’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘பிஸ்னெஸ் பண்றேன்…அண்ணங்கூட சேர்ந்து….சுமாரான வசதிதான்…’’


அதே தெருவில் சற்று தூரத்தில் ஆட்டோ ஒன்று வந்துகொண்டிருக்கிறது.
ஆட்டோவுக்குள் வாணியின் வயதுடைய ஒரு பெண் கண்களைக் கசக்கியபடியே அமர்ந்திருக்கிறாள். பெயர் சந்திரா.
முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள்.
ஆட்டோ ஓட்டுபவர், ஆட்டோவின் கண்ணாடி வழியே பின்னாடி அமர்ந்திருக்கும் பெண் கண்களைத் துடைத்து விடுவதை பார்க்கிறார்.

ஆட்டோ ஓட்டுபவர்: ‘‘மேடம்……எதுவும் நடந்திருக்காது…தேவையில்லாம மனசப் போட்டு குழப்பிக்காதீங்க…’’

சந்திரா ஆட்டோ ஓட்டுநரைப் பார்க்கிறார்.
கண்களைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள்.
ஆட்டோ தொடர்ந்து பயணிக்கிறது.


வாணி இப்போது டூ வீலரிலிருந்தி இறங்கி நின்றுகொண்டு ராமகிருஷ்ணனிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

வாணி: ‘‘வீடு….?’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அனகாபுத்தூர்ல….’’

தூரத்தில் வந்துகொண்டிருந்த ஆட்டோ இவர்களைக் கடந்து செல்லும்போது…. ஆட்டோவினுள் அமர்ந்திருக்கும் சந்திரா வாணியைப் பார்க்கிறாள்…

சந்திரா: ‘‘நிப்பாட்டுங்க….நிப்பாட்டுங்க’’

சந்திரா சொல்லவும் ஆட்டோ ஓட்டும் நபர் ஆட்டோவை நிறுத்துகிறார்.
தங்களுக்கு அருகே திடீரென்று ஆட்டோ நிற்பதை வாணியும், ராமகிருஷ்ணனும் கவனிக்கின்றனர்.
ஆட்டோவிலிருந்து சந்திரா அழுது வடியும் முகத்துடன் இறங்குகிறாள்.
சந்திரா அழுதுகொண்டே இறங்குவதை வாணி பார்க்கிறாள்.
வாணியின் முகத்தில் ரியாக்ஷன்.
ராமகிருஷ்ணன் சந்திராவைப் பார்க்கிறான்.
சந்திரா வாணியை நோக்கி அழுதபடியே நடந்து வருகிறாள்.

வாணி: ‘‘என்னாச்சி சந்திரா…?’’ 

சந்திரா: ‘‘வாணி….என் மகனைப் பாத்தியா……அவனைக் காணோம்…..’’ (பயம், சோகம்)

வாணி: ‘‘என்ன சொல்ற….?’’ (பதட்டம்)

சந்திரா: ‘‘ஆட்டோக்காரர் கொஞ்சம் லேட்டா வந்தாரு…எல்லாப் பசங்களும் ஸ்கூல் விட்டு வந்துட்டிருந்தாங்க…நீ கூட உன் மகனை கூட்டிட்டு வந்ததை பாத்தேன்…பத்து நிமிஷந்தான் லேட்டு… உள்ள போய் பாத்தேன்…வழக்கமா நிக்கற இடத்துல என் மகன் கணேஷ் இல்ல….ஸ்கூல் ஃபுல்லா நல்லாத் தேடிப்பாத்துட்டேன்…அங்க   எங்கேயும் இல்ல….வாட்ச்மேன்கிட்ட கேட்டதுக்கு…உங்க மகன் வெளியில போனத பாத்தேன்னு சொல்றாரு…எனக்கு பயமா இருக்குடி…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்ன படிக்கறான்….’’

ராமகிருஷ்ணன் சந்திராவிடம் கேட்கிறான். அதற்கு வாணி பதில் சொல்கிறாள்.

வாணி: ‘‘எம் பையனும் இவங்க பையனும் ஒரே வகுப்புதான்..எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்து வீட்டுலதான் இவங்க இருக்காங்க’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஒரு வேளை நீங்க வர்றதுக்கு லேட்டாயிருச்சுன்னு அவனே கௌம்பி போயிருக்கலாம் இல்லியா…அந்தக் கோணத்துலேயும் யோசியுங்க… பதட்டப்படாதீங்க…உடனே வீட்டுக்கு கௌம்பிப் போங்க…உங்க மகன் அங்க இருப்பான்…’’

சந்திரா: ‘‘வீட்டுல மாமியார் இருக்காங்க…போன் பண்ணி கேட்டுட்டேன்…இன்னும் வரலைங்கறாங்க… எனக்கு பயமா இருக்கு…’’ (அழுகிறாள்….)…அய்யோ கடவுளே… எம் புள்ளை என்ன ஆனான்னு தெரியலையே…’’ (ராமகிருஷ்ணனிடம் சொல்கிறாள்) 

வாணி: ‘‘அழுகைய நிறுத்து சந்திரா…சீக்கிரம் கௌம்பு….நானும் வர்றேன்…மொதல்ல வீட்டுக்கு போய் பாப்போம்….’’

ராமகிருஷ்ணனை பார்க்கிறாள் வாணி…

வாணி: ‘‘நான் வர்றேன் ராமு…இன்னொரு நாளைக்கு பாக்கலாம்…அடுத்த தெருவுல 13ம் நம்பர் வீடுதான் என்னோடது….கேட்ல வனராஜன் இன்ஸ்பெக்டர்ன்னு போர்டு தொங்கும்…..’’ (அவசரப் பேச்சு)


ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்னோட ஹெல்ப் எதாச்சும் வேணுமா..?

வாணி: ‘‘பரவாயில்ல….நாங்க பாத்துக்கறோம்….தவறா எதும் நடந்துருக்காது…..’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘சரி….அவசரப்படாம போங்க…ஒன்னும் ஆயிருக்காது….’’
சந்திரா ஆட்டோவில் ஏறிக்கொள்கிறாள்…
ஆட்டோவை ஸ்டார்ட் செய்கிறார் ஓட்டுநர்…
ஆட்டோ புறப்பட்டுச் செல்ல…அதன் பின்னாடியே வாணி தனது இருசக்கர வாகனத்தை ஓட்டிக் கொண்டு செல்கிறாள்.
அவர்கள் புறப்பட்டுச் செல்வதையே ராமகிருஷ்ணன் பார்க்கிறான்.

தூரத்தில் செல்லும் ஆட்டோவும்…டூ வீலரில் செல்லும் வாணியும் இடது பக்கமாகத் திரும்பி மறைவதை ராமகிருஷ்ணன் பார்க்கிறான்…

ராமகிருஷ்ணன்:  (மைன்ட் வாய்ஸ்) ‘‘காலம் கெட்டுப் போச்சி….இஷ்டத்துக்கு குழந்தைங்க காணாமப் போறாங்க….கவர்மென்ட்ல ஆளுங்க என்ன பண்றாங்கன்னே தெரியலை…..’’

கார் கதவைத் திறக்கிறான். இருக்கையில் அமர்கிறான். கதவை மூடிக்கொள்கிறான். சுற்று முற்றும் பார்க்கிறான். இப்போது அவன் பார்வையில் வில்லத்தனம் தெரிகிறது. சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு பபுள்கம் எடுத்து, அதன் கவரைப் பிரித்து வாயில் போட்டு மென்னுகிறான்.


தன் இருக்கையில் அமர்ந்தபடியே பின் இருக்கைக்குக் கீழே எட்டிப் பார்க்கிறான்.
பின் இருக்கையில் வாயில் பிளாஸ்திரியோடு, மயங்கிய நிலையில் ஆறுவயதுச் சிறுவன் கிடக்கிறான்.

அந்தச் சிறுவனின் முகம் க்ளோசப் காட்சியாக. சிறுவன் பள்ளிச் சீருடையில் இருக்கிறான். சிறுவனின் கழுத்தில் அடையாள அட்டை தொங்கிடப்பட்டிருக்கிறது. அதில்  கணேஷ், பர்ஸ்ட் ஸ்டாண்டர்ட் பி செக்ஷன் மீனாட்சி மெட்குலேசன் ஸ்கூல் என்கிற எழுத்துகள் தெளிவாக இருக்கின்றன.

ராமகிருஷ்ணன் சிறுவனைப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைத்தபடியே காரை ஸ்டார்ட் செய்கிறான். கார் புறப்பட்டுச் செல்கிறது.


Thanks for reading tamil thiraikathai

Thankyou for reading tamil screenplay

கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம் படக் காட்சிகள்-Kathai Thiraikathai Vasanam Stills

பார்த்திபன் இயக்கத்தில் கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம்

படத்தின் பிரத்யேக புகைப்படக் காட்சிகள்

kathai thiraikathai vasanam iyakkam

கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம்

kathai thiraikathai vasanam2 kathai thiraikathai vasanam3 kathai thiraikathai vasanam4 kathai thiraikathai vasanam5

திரைக்கதை – தாயாகினாள்



எண்ணமும் எழுத்தும் செ.பாலமுருகன்


காட்சி 1 : பகல்/வெளி/தெரு

இருபது அடி அகலமுள்ள தெரு. அறுபது வயது ஆறுமுகம் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறார். லுங்கியும், பனியனும் அணிந்திருக்கிறார். தோளில் ஒரு துண்டு. அவருக்கு எதிர்புறமாக சைக்கிளுக்கு சற்று தூரத்தில் எதிரே 55 வயது கனி அம்மாள் நடந்து வருகிறார். (தளர்ந்த நடை, மெலிந்த உடல்)  கனி அம்மாளின் இடது கையில் ஒரு பையும், வலது கையில் சிறு கூடையும் உள்ளது. பையிலும், கூடையிலும் ஏதோ பொருட்கள். எதிரே வரும் கனி அம்மாளை சைக்கிளில் வரும் ஆறுமுகம் கவனிக்கிறார். அவரின் பார்வை கூர்மையாகிறது. இருபது மீட்டர் இடைவெளி. இப்போது கனி அம்மாளும் ஆறுமுகத்தைக் கவனிக்கிறார். (முகத்தில் ஒரு மாற்றம்)

ஆறுமுகம் சைக்கிளில் இருந்து இறங்கிக் கொள்கிறார். இவர்களுக்கு சற்று தூரத்தில் சில சிறுவர்கள் பம்பரம் விளையாடிக் கொண்டு இருக்கின்றனர். சைக்கிளில் இருந்து இறங்கிய ஆறுமுகத்தின் அருகே கனி அம்மாள் நிற்கிறார். தனது வலது கையில் உள்ள பையை தரையில் வைத்துவிட்டு, முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொள்கிறார். இவர்களைக் கடந்து இருவர் ஏதோ பேசியபடியே நடந்து செல்கின்றனர்.

ஆறுமுகம் : ‘‘என்ன கனி… இப்பத்தான் சாமான்லாம் வாங்கிட்டுப் போறியா….’’

கனி அம்மாள் :    ‘‘(சோகமான புன்னகையுடன்) ஆமாண்ண’’

ஆறுமுகம் : ‘‘எந்த ஊருன்னு சொன்ன…?’’

கனி அம்மாள் :  ‘‘முத்தையாபுரம்ண்ண…’’

ஆறுமுகம்:  ‘‘அவங்களுக்கு எல்லா வெவரமும் தெரிஞ்சிதான வர்றாங்க….’’

கனிஅம்மாள்: ‘‘ம்ம்ம்…’’ (தலையாட்டுகிறார்)

ஆறுமுகத்தின் தோளில் இருக்கும் துண்டு கீழே விழுகிறது. கனி அம்மாள் அந்தத் துண்டை குனிந்து எடுத்து ஆறுமுகத்திடம் கொடுக்கிறார். ஆறுமுகம் கனி அம்மாளிடம் இருந்து துண்டை வாங்கி தோளில் போட்டுக்கொண்டே….

ஆறுமுகம் : ‘‘என்னமோ போ…..உன் தலையெழுத்தும்…உம் மக   தலையெழுத்தும் இப்டி ஆயிருச்சி….. கவலப்படாத…. இந்த சம்பந்தம் எப்டியும் முடிஞ்சிடும்…’’

ஆறுமுகம் கனி அம்மாள் கண்களைப் பார்க்க, அவரின் கண்களில் கண்ணீர் வருகிறது. அதை முந்தானையால் துடைத்துக் கொள்கிறார்.

ஆறுமுகம் : ‘‘அழுது என்ன ஆவப்போது…போ..போ…    வாங்கிட்டுப்போறதுல்ல…ஏதாவது செஞ்சி வையி….’’

ஆறுமுகம் ஏதோ யோசிக்கிறார். பின்னர்…கனி அம்மாளிடம்…

ஆறுமுகம் : ‘‘நான் எத்தணை மணிக்கு வரணும்னு சொல்லு’’

கனி அம்மாள் : ‘‘அவங்க நாலு மணிக்கு வர்றதா சொல்லி அனுப்பியிருக்காங்க….’’

ஆறுமுகம் : ‘‘நானு மூன்றரைக்கெல்லாம் வந்துர்றேன்…போயி வேலையப் பாரு ….கவலப்படாத.. ஆண்டவன் ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு வழி நிச்சயமா வச்சிருப்பான்’’

கனி அம்மாள் சரி என்று தலையாட்டிக் கொள்கிறார். ஆறுமுகம் சைக்கிளில் ஏறி புறப்படுகிறார். கனி அம்மாள் பையை எடுத்துக்கொண்டு நடக்கிறார்.


காட்சி 2 : பகல்/வெளி/ கனி அம்மாள் வீடு

ஓடு போட்ட வீடு தெரிகிறது. வீட்டின் முன் விசாலமான இடம் இருக்கிறது. நான்கைந்து ஆடுகள் எதையோ மேய்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. வீட்டின் கதவு மூடி இருக்கிறது. பழங்காலத்து கதவு. கனி அம்மாள் அந்த வீட்டின் வாசலை நெருங்குகிறார். கதவு அருகே பையையும், கூடையையும் கீழே வைத்துவிட்டு, கதவைத் தட்டுகிறார்.

கனி அம்மாள் : ‘‘மீனாட்சி…மீனாட்சி’’(கதவைத் தட்டியபடியே கூப்பிடுகிறார்)

கதவு திறக்கப்படுகிறது. திறக்கப்பட்ட கதவின் அருகே உட்புறமாக 36 வயது மீனாட்சி நிற்கிறாள். மீனாட்சியின் அழகான முகம். மீனாட்சி கனி அம்மாளைப் பார்க்கிறாள். மெலிதாகப் புன்னகைக்கிறாள். அந்தச் சிரிப்பில் சோகமும் அடங்கியிருக்கிறது. மென் புன்னகையுடன் மீனாட்சி கதவைத் தாண்டி  வெளிப்புறமாக வருகிறாள்.

வாசற்படியைத் தாண்டும்போது, மீனாட்சி ஒரு காலை கெந்தி, கெந்தி நடப்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. மீனாட்சி எதுவும் பேசாமல் பையை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே செல்கிறாள். மீனாட்சியின் பின்னாடியே கனி அம்மாள் கூடையை எடுத்துக்கொண்டு உள்ளே செல்கிறார். அது இரண்டு அறைகள் மட்டுமே உள்ள வீடு. இரண்டாவது அறையைத் தாண்டி சிறிய அடுக்களை உள்ளது. அடுக்களையின் ஓரத்தில் மீனாட்சி பையை வைக்கிறாள். மீனாட்சிக்குப் பின்னாடி கனிஅம்மாள் வந்து கூடையை வைக்கிறார். கூடையை வைத்துவிட்டு கனி அம்மாள் மீனாட்சியை உற்றுப் பார்க்கிறார். அந்தப் பார்வையில் ஒரு ஏக்கம் தெரிகிறது.

கனி அம்மாள் : ‘‘பைக்குள்ள உளுந்து இருக்கு..அத ஊறவச்சி அரைச்சி எடுத்திரு…கேசரிக்கும்  சாமான் வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன்..’’

மீனாட்சி : (கனி அம்மாளைப் பார்த்து சரி என்பதுபோல் தலையை ஆட்டுகிறாள்)


அடுக்களைக்குப் பின்புறம் இரண்டு சென்ட் காலி இடம். அந்த இடத்தில் நான்கு பசு மாடுகள் கூரை வேயப்பட்ட கொட்டகையில் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. இரண்டு கன்றுக்குட்டிகள் தனியாக கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. கனி அம்மாள் அடுக்களைக்குப் பின்புறம் உள்ள அந்த காலி இடத்திற்கு வருகிறார். ஒரு சிமெண்டுத் தொட்டியில் தண்ணீர் நிறைய உள்ளது. தண்ணீரீன் மேல் ஜக்கு மிதக்கிறது. காற்றின் மெல்லிய வேகத்தில் தண்ணீரில் மிதக்கும் ஜக்கு மெதுவாக ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது. கனி அம்மாள் தொட்டியின் அருகே நிற்கிறார். அவரின் கண்களில் நீர் வருகிறது. மெதுவாகக் குனிந்து ஜக்கில் தண்ணீரை எடுத்து முகத்தைக் கழுவுகிறார். கனி அம்மாள் கண்ணீர் வழியும் முகத்தைக் கழுவுவதை அடுக்களையின் வாசலில் நின்று கொண்டிருக்கும் மீனாட்சி பார்க்கிறாள். மீனாட்சியின் கண்களுகம் கலங்குகின்றன.

இப்போது மீனாட்சி அடுக்களைக்கு உட்புறமாக திரும்பிக் கொள்கிறாள். முந்தானையால் கண்களைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள். பையிலிருக்கும் உளுந்து பொட்டலத்தை எடுக்கிறாள். பிரிக்கிறாள். ஒரு சட்டியில் உளுந்தைக் கொட்டி, தண்ணீர் ஊற்றுகிறாள். ஏதோ யோசித்தபடியே மீனாட்சி வீட்டின் முன்புற அறைக்கு நடக்கிறாள். இப்போதும் மீனாட்சி ஒரு காலை கெந்தி கெந்தி நடப்பது மீண்டும் தெளிவாக காட்டப்படுகிறது. முன் அறையின் சுவற்றில் உள்ள கடிகாரத்தில் மீனாட்சி மணி பார்க்கிறாள். கடிகாரம் 10.15 என்று காட்டுகிறது.

காட்சி 3 : பகல்/உள்/ ஆறுமுகம் வீடு.

ஆறுமுகம் தன் வீட்டில் ஒரு நார்க் கட்டிலில் உட்கார்ந்திருக்கிறார். அவர் மனைவி  ஒரு சொம்பில் தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு வருகிறார். ஆறுமுகம் மனைவியிடமிருந்து தண்ணீரை வாங்கிக் குடிக்கிறார். தண்ணீரைக் குடித்துவிட்டு சொம்பை மனைவியிடம் கொடுக்கிறார். சொம்பை மனைவி வாங்கிக் கொள்கிறார். ஆறுமுகம் மனைவியைப் பார்க்கிறார்.

ஆறுமுகம் : ‘‘இன்னைக்கி சாயந்தரம் தங்கச்சி கனியம்மாவோட மீனாட்சிய பொண்ணு பாக்கறதுக்கு வர்றாங்களாம்.   நீயும் வர்றியா…அவங்களுக்கு ஒத்தாசையா இருக்கும்’’

மனைவி ஆறுமுகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறார். முகத்தில் கடுப்பு.

மனைவி :   (எரிச்சலில்) ”உங்களுக்கு வேற வேலையே இல்லியா…அந்தப்புள்ளைய இதுவரைக்கும்  எத்தணைபேரு  பொண்ணு பாத்துட்டு போயிருப்பாங்க…அதான் நொண்டின்னு தெரியுதுல்ல…  மாப்பிள்ளையும் நொண்டியா பாத்து முடிச்சிருக்கணும்..  அப்டி இல்லேண்ணா அம்பது சவரன் நகைபோட்டு சீரு செனத்தி கொடுக்கறதுக்கு வக்கு இருக்கணும்…எதுவும் இல்லாம…மாப்பிள்ள வேணும்.. மாப்பிள்ள வேணும்னு சொல்லி…வருஷத்தைக் கடத்திட்டு, இப்போ நாலு கழுத வயசு  ஆகப்போற நேரத்துல அந்தப் பொண்ணுக்கு  கல்யாணம் என்ன வேண்டி கிடக்கு. ஊரே சிரிக்குது…  இதுக்கு ஒத்தாசையா நான் வேற வரணுமாக்கும்?…

மனைவி கத்திப் பேசிவிட்டு வீட்டின் உள் அறைக்குள் செல்கிறார். தன் மனைவி செல்வதை ஏதோ சிந்தனையுடன் பார்க்கிறார் ஆறுமுகம்.

காட்சி 4 : பகல்/உள் மற்றும் வெளி/ கனி அம்மாள் வீடு

மீனாட்சி அடுக்களை ஓரத்தில் இருக்கும் ஆட்டுக்கல்லில் உளுந்தை ஆட்டிக்கொண்டிருக்கிறாள். வெள்ளை வெளேரென்று மாவு அரைபட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.


வீட்டின் பின்புறம் மாடுகளுக்கு வைக்கோல் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் கனி அம்மாள். கதவு தட்டப்படும் ஓசை கேட்கிறது.

கதவு குரல் : ‘‘மீனாட்சி..மீனாட்சி….’’

கனி அம்மாள்  : (மாட்டிற்கு வைக்கோலை எடுத்துப்போட்டுக் கொண்டே)….‘‘மீனாட்சி…போய் யாருன்னு பாரு’’


ஆட்டுக்கல்லில் இருந்து மீனாட்சி எழுந்திரிக்கிறாள். மீனாட்சியின் வலது கையில் நுரைத்த உளுந்து மாவு ஓட்டிக்கொண்டு இருக்கிறது. இடது காலை கெந்தி கெந்தி நடந்தபடியே  இடது கையால் வாசற் கதவைத் திறக்கிறாள். கதவுக்கு வெளியே பூக்காரி நிற்கிறாள்.

பூக்காரி : ‘‘என்ன மீனாட்சி…இன்னைக்கி உன்ன பாக்கறதுக்கு வர்றாங்களாமே…அம்மா பத்து முழம் மல்லி  கேட்டுச்சி…’’

பூக்காரி சொல்வதை நிதானமாகக் கேட்கிறாள் மீனாட்சி. அவளின் முகத்தில் எந்த ரியாக்ஷனும் இல்லை. இயல்பாக இருக்கிறாள். பூக்காரி வலது கையால் கூடையில்  இருக்கும் பூவை முழம் போடுகிறாள். இப்போது கனி அம்மாள் வாசற் கதவுக்கு அருகே வந்து நிற்கிறார். அவர் வந்திருப்பதை பூக்காரியும், மீனாட்சியும் பார்க்கின்றனர்.

பூக்காரி :  ‘‘என்ன கனியம்மா…கவலப்படாத.. எல்லாம் நல்லபடியா  கண்டிப்பா முடிஞ்சிரும் பாரு…’’ (பூவை முழம் போட்டுக்  கொண்டே பேசுகிறாள்)

பூக்காரி பேசும்போது மீனாட்சி சோகம் கலந்து புன்னகைத்துக் கொள்கிறாள்.

காட்சி 5 : பகல்/உள்/கனி அம்மாள் வீடு

கடிகாரம் ஒடிக்கொண்டிருக்கிறது. அதில் நேரம் 2.20 என்று காட்டப்படுகிறது. அடுக்களையில் மீனாட்சி வடை சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள். உள் அறையிலிருந்து கனி அம்மாள் தனது தலை முடியை அள்ளி முடிந்துகொண்டே மீனாட்சியின் அருகே வருகிறார்.

கனி அம்மாள் : ‘‘மணி ஆவுது…நீ போயி கை,கால் அலம்பிட்டு   டிரஸ் மாத்தி ரெடியாவு…இதை நான் பாத்துக்கறேன்’’

மீனாட்சி கனி அம்மாளைப் பார்த்து சரி என்பதுபோல் தலை ஆட்டுகிறாள்.

காட்சி 6 : பகல்/ வெளி/தெரு

தெருவில் ஆறுமுகம் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறார். வெள்ளைச் சட்டை, வேட்டி அணிந்துள்ளார்.

காட்சி 7 : பகல்/ வெளி மற்றும் உள்/ கனி அம்மாள் வீடு

வீட்டு வாசலில் மீனாட்சி கோலம் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள். ஆறுமுகம் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டே கனி அம்மாளின் வீட்டு முன் வருகிறார். ஓரமாக சைக்கிளை ஸ்டேன்ட் போட்டு நிறுத்துகிறார். கோலம் போடும் மீனாட்சி ஆறுமுகத்தைப் பார்க்கிறாள். ஆறுமுகம் மீனாட்சியைப் பார்க்கிறார். மீனாட்சி கோலப் பொடி டப்பாவை கீழே வைத்துவிட்டு எழுந்திரிக்கிறாள். ஆறுமுகத்தைப் பார்த்து மெதுவாக சிரித்தபடியே தலையை ஆட்டியபடியே…

மீனாட்சி : ‘‘வாங்க மாமா….’’

ஆறுமுகம் மீனாட்சியின் அருகே வருகிறார். அவளின் தலையை வருடித் தடவியபடியே வானத்தைப் பார்க்கிறார்.

ஆறுமுகம் : (மைன்ட் வாய்ஸ்) ‘‘இந்தக் காலத்துல பொண்ணாப் பொறக்கறதே குத்தம்…அதவிடக் குத்தம்  ஏழையாப் பொறக்கறது….இந்த ரெண்ட விடவும் பெரிய குத்தம் ஊனத்தோட பொறக்கறது…உங்கிட்ட இந்த மூணுமே இருக்கே…இது யாரோட குத்தம்ணு எனக்குத் தெரியல…’’

ஆறுமுகம் கீழே பார்க்கிறார். கோலம் பாதி போடப்பட்ட நிலையில் இருக்கிறது.

ஆறுமுகம் : ‘நீ கோலத்தை போட்டு முடி…’’

இப்போது கனி அம்மாள் வீட்டின் உள்ளிருந்து வாசலுக்கு வருகிறார். ஆறுமுகம் கனி அம்மாளைப் பார்க்கிறார். கனி அம்மாள் ஆறுமுகத்தைப் பார்க்கிறார்.

கனி அம்மாள் : ‘‘உள்ள வாங்கண்ண…. வாசல்யே நின்னுட்டீங்க’’(மென் சோகம்)

ஆறுமுகம் : ‘‘வர்றேன்….வர்றேன்…’’

ஆறுமுகம் வாசற்கதவைத் தாண்டி வீட்டிற்குள் நுழைகிறார். மீனாட்சி தொடந்து கோலம் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள்.

காட்சி 8 : பகல்/வெளி மற்றும் உள்/ கனி அம்மாள் வீடு

கடிகாரம் 4.15 என்று நேரம் காட்டுகிறது. ஆறுமுகம் கனி அம்மாளின் வீட்டிற்குள் முன் அறையில் பாயில் அமர்ந்திருக்கிறார். அந்த அறை முழுவதும் பாய்கள் விரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. பழைய மின்விசிறி மேலே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. வீட்டின் உள்ளே மீனாட்சி உடை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள். கனி அம்மாள் அடுக்களையில் கேசரி கிளறி இறக்குகிறார்.

ஒரு வாகனத்தின் ஹாரன் சத்தம் கேட்கிறது. ஆறுமுகத்தின் பார்வையில் ரியாக்ஷன்.


ஒரு வேன் கனி அம்மாளின் வீட்டு முன்பு வந்து நிற்கிறது. ஆறுமுகம் வேன் சத்தம் கேட்டு எழுந்து வாசலுக்கு வருகிறார். வேனிலிருந்து பத்துபேர் இறங்குகின்றனர். அதில் மூன்று பெண்களும், ஐந்து ஆண்களும், பத்து வயது சிறுமியும், ஆறு வயது சிறுவனும் இருக்கின்றனர். அதை ஆறுமுகம் வாசலில் நின்றபடியே பார்க்கிறார்.

இப்போது, ஆறுமுகத்தின் பின்னாடியே கனி அம்மாள் வந்து நிற்கிறார். கனி அம்மாளின் முகத்தில் ரியாக்ஷன். வேனிலிருந்து இறங்கியவர்கள் கனி அம்மாளின் வீட்டை நோக்கி நடந்து வருகின்றனர். வீட்டை நெருங்குகின்றனர். ஆறுமுகம் வாசலை விட்டு வெளியே வந்து அவர்களை வரவேற்கிறார்.

ஆறுமுகம் : ‘‘வாங்க…வாங்க….’’

இன்முகத்துடன் அவர்களை வரவேற்கிறார். கனி அம்மாள் ஆறுமுகத்தின் பின்னால்  நின்றுகொண்டே வருகிறவர்களை கையெடுத்துக் கும்பிட்டபடியே வரவேற்கிறார்.

கனி அம்மாள் : ‘‘வாங்க…வாங்க…’’

கனி அம்மாளும், ஆறுமுகமும் வந்தவர்களை வீட்டிற்கு உள்ளே அழைத்துச் செல்கிறார்கள். வந்திருந்த அனைவரும்  வீட்டை நோட்டம் பார்த்தபடியே இருக்கின்றனர். கனி அம்மாள் அதைக் கவனிக்கிறார். ஆறுமுகமும் கவனிக்கிறார்.

கனி அம்மாள் : ‘‘உட்காருங்க…’’

தரையில் விரிக்கப்பட்டிருக்கும் பாயில் ஒவ்வொருவராக அமர்கின்றனர். ஆறுமுகமும் அவர்களில் ஒருவராக அமர்ந்து கொள்கிறார். பத்து வயது சிறுமியும், ஆறுவயது சிறுவனும் நாற்பத்து ஐந்து வயது நிரம்பிய ஒருவரின் அருகில் இடமும், வலமுமாக உட்கார்ந்து கொள்கின்றனர். அந்த நபர் சற்று கூச்சத்துடன் இருக்கிறார். அவரின் முகம் தெளிவாக காட்டப்படுகிறது. தலையின் முன்புறத்தில் வழுக்கையின் ஆரம்ப நிலை தெரிகிறது. சிறுவன், சிறுமி முகத்தில் குழப்பம். அந்த 45 வயது நபருக்கு எதிர்புறமாக ஆறுமுகம் அமர்ந்திருக்கிறார். சிறுவனின் முகத்தில் ஏதோ அச்சம் தெரிகிறது. சிறுவன் 45 வயது நபரை கையால் சுரண்டுகிறான்.

45 வயது நபர்  : ‘‘என்னடா…’’ (மெதுவாக கெஞ்சலுடன்)

சிறுவன் : ‘‘எதுக்குப்பா இங்க வந்திருக்கோம்…’’

சிறுவன் கேட்பதை அருகில் இருக்கும் பெண் கவனிக்கிறாள்.

பெண்: ‘‘உங்களுக்கு சின்னம்மா வரப்போறாங்க…’’

சிறுவன் முகத்தில் ரியாக்ஷன். இவர்கள் பேசுவதைக் கவனித்தபடியே கனி அம்மாள் வீட்டின் உட்புறம் செல்கிறார். அடுக்களையில் மீனாட்சி அலங்காரத்துடன் நின்றுகொண்டிருக்கிறாள். மீனாட்சி இப்போது மிக அழகாகத் தெரிகிறாள். அவளின் முகத்தில் சாந்தம் தவழ்கிறது. கனி அம்மாள் சிறிய தட்டுக்களில் வடையையும், கேசரியையும் எடுத்து வைக்கிறார். அதற்கு மீனாட்சியும் துணை புரிகிறாள். முன் அறையில் அனைவரும்  அமர்ந்திருக்கின்றனர். நிசப்தமாக இருக்கிறது. ஆறுமுகத்தின் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் எழுபது வயது மதிக்கத்தக்க முதியவர் ஒருவர் ஆறுமுகத்திடம் பேச்சு கொடுக்கிறார்.

முதியவர் : ‘‘நீங்க பொண்ணுக்கு என்ன வேணும்?’’

ஆறுமுகம்: ‘‘மாமா’’

முதியவர் : ‘‘மாமான்னா…எந்த வழியில?’’ (கன்னத்தை சொறிந்து கொள்கிறார்)

ஆறுமுகம் : ‘‘கனி அம்மாளுக்கு பெரியப்பா மகன்….’’

முதியவர் : ‘‘ஓஹோ…சித்தப்பா மக்க…பெரியப்பா மக்கன்னு சொல்லுங்க….’’

ஆறுமுகம் : ‘‘ஆமாங்க…’’(தலையாட்டிச் சொல்கிறார்)

ஆறுமுகம் தன் எதிரே அமர்ந்திருக்கும் 45 வயது நபரைப் பார்க்கிறார். இதை முதியவர் கவனிக்கிறார்…

முதியவர் : ‘என்ன அப்படி பாக்கறீங்க..அவருதான் மாப்பிள்ளை..என்னோட ஒரே பையன்…போன வருஷம் மருமக….மஞ்சக்காமாளையில் போய்ச்சேர்ந்துட்டா….அவருக்கு  இடது பக்கத்துல    இருக்கறது என்னோட பேரன்… வலது பக்கத்துல  இருக்கறது என்னோட பேத்தி…இந்த ரெண்டையும் நல்லபடியா உங்க மருமக பாத்துக்கணும்….’’

பெரியவர் ஆறுமுகத்திடம் பேசும்போது மாப்பிள்ளையின் முகம் தெளிவாகக் காட்டப்படுகிறது. சிறுவனின் முகமும், சிறுமியின் முகமும் தெளிவாக காட்டப்படுகிறது. ஆறுமுகம் தலையாட்டிக் கொள்கிறார்.

இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது மீனாட்சி ஒரு பெரிய தட்டின்மீது சிறு சிறு தட்டுக்களில் வடை, கேசரியை எடுத்து வந்து மாப்பிள்ளை உட்பட அனைவருக்கும் கொடுக்கிறாள். மீனாட்சி கெந்தி கெந்தி நடப்பதை உட்கார்ந்திருக்கும் பெண்கள் கவனிக்கின்றனர். முதியவரும் இதைக் கவனிக்கிறார். அனைவருக்கும் பரிமாறிவிட்டு, மீனாட்சி ஒரு ஓரமாக நின்று கொள்கிறாள். சிலர் வடையையும், கேசரியையைம் பிய்த்துப்,பிய்த்துப் சாப்பிடுகின்றனர். முதியவர் மீனாட்சியை உற்றுப் பார்க்கிறார். அமர்ந்திருக்கும் மூன்று பெண்களும் மாறி மாறி மீனாட்சியைப் பார்க்கின்றனர். மாப்பிள்ளை மீனாட்சி நிற்பதை பார்க்கிறார். இதை ஆறுமுகம் கவனிக்கிறார்.

ஆறுமுகம் : ‘‘பெரிய ஊனம்லாம் கிடையாது…மத்த பொம்பளைங்கைங்க செய்யற எல்லா வேலையும் அசால்ட்டா செஞ்சிருவா எம் மருமக…’’

முதியவர் : ‘‘எப்டி ஆச்சி?’’

ஆறுமுகம் : ‘‘போலியா அட்டாக்…’’ (கவலையுடன்)

ஒரு பெண் குறுக்கிடுகிறார்.

பெண் : ‘‘சரி…அதான்… ஒரு கால் சரியா வராது கொஞ்சம் ஊனம்ன்னு முன்னமே தெரிஞ்சிதான வந்தோம்…பரவால்ல…இப்போ மத்த விஷயங்களைப் பேசிறலாம்…’’

அவர்கள் ஊனம் என்று பேசும்போது    மீனாட்சி மெதுவாக உட்புறமாக அடுக்களைக்குள் செல்கிறாள். அடுக்களைக்குள் ஒரு பானையில் இருந்து தண்ணீர் எடுத்து குடிக்கிறாள். மீனாட்சியின் கண்களில் கண்ணீர் தேங்கி நிற்கிறது. முந்தானையால் கண்களைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள். அவர்கள் பேசும் குரல் மட்டும் மீனாட்சிக்கு கேட்கிறது.

பெண்குரல் : ‘‘என் தம்பி பதினைஞ்சாயிரம் சம்பளத்துல வேலை பாக்கறான்….உங்க பொண்ணு இந்த சின்னப் புள்ளைங்கள ரெண்டையும் நல்லபடியா பாத்துக்கிட்டாலே போதும்…ஆனாலும், சம்பிரதாயம்னு ஒன்னு இருக்கு…அத நாங்க கேக்காம நீங்களாவே செஞ்சிடறது நல்லது…’’

மீனாட்சி மெதுவாக அடுக்களையின் சுவற்றில் சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொள்கிறாள். முன் அறையில் அவர்கள் பேசும் குரல் மட்டும் மீனாட்சியின் காதுகளில் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.

ஆறுமுகம் குரல் : ‘‘இந்தப் பிள்ளைக்கு ரெண்டு வயசு இருக்கும்போதே தகப்பனார் காலமாயிட்டாரு!  ஏதோ…. நாலு மாடுங்கள வச்சி பால்கறந்து பொழப்பு நடத்திக்கிட்டிருக்காங்க…    அவங்களால பெரிசா ஒன்னும் செய்ய முடியாது…பொண்ணுக்கு ஆறு சவரன் நகை இருக்கு…ரொக்கமா ஒரு முப்பது ஆயிரம் கொடுக்க முடியும்…இதுதான் நிலைமை.’’

முன் அறையில் அவர்கள் பேசுவதும், மீனாட்சி அடுக்களையில் உட்கார்ந்து அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பதும் மாறி, மாறி திரையில் காண்பிக்கப்படுகிறது.

முதியவர் குரல் : ‘‘சரி…உங்க நிலவரம் புரியுது…மேற்கொண்டு இருபதாயிரம் கொடுத்திருங்க. நாங்க வேற எதுவும் கேட்டுக்கல…’’

மீனாட்சியின் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் திரண்டு நிற்கிறது. இப்போது முன் அறையில் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் பகுதி.

ஆறுமுகம் : ‘‘உங்க எண்ணத்த சொல்லிட்டீங்க. கல்யாணத்த கோயில்ல வச்சுப்போம். அது எங்க செலவு. மேற்கொண்டு இருபதாயிரங்கறது ரொம்ப அதிகம்….’’

ஆறுமுகம் முதியவரிடம் பேசிவிட்டு ஓரமாக நிற்கும் கனி அம்மாளை பார்க்கிறார். கனி அம்மாள் அமைதியாக நிற்கிறார். அவர் முகத்தில் எந்த ரியாக்ஷனும் இல்லை.     ஆறுமுகம் கனி அம்மாளைப் பார்ப்பதை அனைவரும் பார்க்கின்றனர்.

முதியவர் : ‘‘என்ன பெரிசா கேட்டுட்டோம்… முப்பதாயிரம் தர்றீங்க அதுல மேற்கொண்டு இருபதாயிரம் சேத்து ஐம்பதாயிரம். அவ்ளோதான். அம்பதாயிரம் ரொக்கம் கொடுக்கறது இந்தக் காலத்துல பெரிய தொகை கிடையாது.’’

ஆறுமுகம் : ‘‘ஐயோ, அவ்வளவு முடியாது…முப்பத்தி அஞ்சாயிரம் கொடுக்கலாம்….இதெல்லாம் செய்யறதுக்கே ரெண்டு மாடுங்கள வித்தாத்தான் முடியும்’’

அமர்ந்திருக்கும் பெண்களில் ஒருவர் குறுக்கிட்டுப் பேசுகிறார்.

பெண் : ‘‘இந்த வீடு யாரோடது?’’

ஆறுமுகம்  : ‘‘என்னோடது….முப்பது வருஷமா இந்த வீட்டுலதான் இவங்க வாழ்க்கை ஓடுது…’’

முதியவர்  : ‘‘சரி…நாற்பதாயிரமாக் கொடுத்திருங்க..நாங்க மேற்கொண்டு   உங்கள கஷ்டப்படுத்த விரும்பல…’’

ஆறுமுகம் நின்றுகொண்டிருக்கும் கனி அம்மாளை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறார். கனி அம்மாள் சரி என்பதுபோல் தலையாட்டுகிறார்.

ஆறுமுகம் : ‘‘தங்கச்சி சரின்னு சொல்றா….அப்படீன்னா எனக்கும் சம்மதம்தான்…மத்தபடி வேற பேசறதுக்கு எதுவும் இல்லை. கல்யாணத் தேதி நீங்களே சொல்லிருங்க…’’

முதியவர் : ‘‘நாங்க நாளெல்லாம் குறிச்சிட்டுத்தான் வந்தோம்…வர்ற 24ம் தேதி, ஞாயித்துக் கெழமை …சிவன் கோயில்ல  வச்சிக்கலாம்…  அங்கதான் ராசியான எடம்னு பேசிக்கறாங்க.’’

ஆறுமுகம் : ‘‘அதெல்லாம் உங்க விருப்பப்படி நாங்க விட்டிர்றோம்…’’

எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்கின்றனர்.

முதியவர் : ‘‘அப்போ நாங்க போயிட்டு வர்றோம்…’’

அடுக்களையில் மீனாட்சி உட்கார்ந்தபடியே கைகளால் தரையில் எதையோ வரைந்து கொண்டிருக்கிறாள். ஆறுமுகத்தின் குரல் கேட்கிறது.

ஆறுமுகம் குரல் : ‘‘மீனாட்சி…… இங்க வா தாயி…எல்லாரும் கௌம்பறாங்க…’’

மீனாட்சி அடுக்களையிலிருந்து முன் அறைக்கு கெந்தி கெந்தி நடந்து வருகிறாள். முன் அறையில் எல்லோரும் கிளம்புவதற்கு தயாராக எழுந்து நிற்கின்றனர். முன் அறையில் வந்து நிற்கும் மீனாட்சியை மாப்பிள்ளை ஏறெடுத்துப் பார்க்கிறார்.   மீனாட்சி மாப்பிள்ளையையும், அவருக்குப் பக்கத்தில் நிற்கும் இரு குழந்தைகளையும் உன்னிப்பாகப் பார்க்கிறாள். இரு குழந்தைகளும் மீனாட்சியை மாறி மாறி பார்க்கின்றனர். ஒவ்வொருவராக வீட்டை விட்டு வெளியேறுகின்றனர். அவர்களை மீனாட்சி கையெடுத்துக் கும்பிட்டவாறே வழியனுப்பி வைக்கிறாள்.

இரு குழந்தைகளும் கடைசியாக வீட்டை விட்டு வெளியே செல்கின்றனர். சிறுவன் நடந்து செல்லும்போதே திரும்பி திரும்பி மீனாட்சியைப் பார்க்கிறான். வேனுக்குள் ஒவ்வொருவராக ஏறுகின்றனர். சிறுவனும், சிறுமியும் வேனுக்குள் ஏறுவதற்கு முன்பு வீட்டு வாசலின் அருகே நிற்கும் மீனாட்சியை மீண்டும் ஒருதரம் எட்டிப் பார்த்துக் கொள்கின்றனர்.

காட்சி 9 : பகல்/வெளி/தெரு

தெருவின் ஓரத்தில் இருக்கும் அடிபம்ப்.  ஒரு  பெண் அதில்  தண்ணீர் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். இன்னொரு பெண் குடத்தோடு நிற்கிறாள். குடத்தோடு நிற்கும் பெண்ணிண் பார்வை தூரத்திற்குச் செல்கிறது. மீனாட்சி இடுப்பில் காலி குடத்தோடு கெந்தி கெந்தி நடந்து வருகிறாள்.

பெண் 1 : ‘‘அக்கா…அங்க பாருங்க…மீனாட்சி வாறா… அவளுக்கு….. நாலுநாளுக்கு முன்னாடி கல்யாணம் நிச்சயமாயிருச்சாம்….மாப்பிள்ளைக்கு ரெண்டு குழந்தைங்க இருக்காம்’’

மீனாட்சி குழாயடிக்கு வந்து விடுகிறாள். அந்தப் பெண்களைப் பார்த்து மெலிதாக சிரித்துக் கொள்கிறாள்.

பெண் 1 : ‘‘என்ன மீனாட்சிக்கா…… கல்யாணம் நிச்சமாயிருக்குன்னு கேள்விப் பட்டோம்…உண்மையா?’’

மீனாட்சி  : (சோகமாகச் புன்னகைத்தபடியே) ‘‘ஆமா…’’

பெண் 2 : ‘‘எங்களுக்கெல்லாம் பத்திரிக்கை வைப்பீங்கள்ல…’’

மீனாட்சி : ‘‘கண்டிப்பா….’’

பெண் 1 : ‘‘என்னைக்கு கல்யாணம்…..?’’

மீனாட்சி : ‘‘அடுத்த வாரம் 24ம் தேதி ஞாயித்துக்கிழமை…சிவன் கோவில்ல’’

பெண் 2 : ‘‘கவலைப்படாதீங்க…நீங்க எங்க இருந்தாலும் சமாளிச்சிக்குவிங்க’’

மீனாட்சி மெலிதாகச் சிரித்துக் கொண்டே தலையாட்டிக் கொள்கிறாள். இரண்டு பெண்களும் தண்ணீர்க் குடங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்புகின்றனர். மீனாட்சி குடத்தை குழாய்க்கு நேரே வைத்துவிட்டு பம்ப்பை அடிக்கத் தொடங்குகிறாள்.

காட்சி 10 : பகல்/வெளி மற்றும் உள்/கனி அம்மாள் வீடு

மீனாட்சி மாட்டிற்கு தண்ணீர் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ஒரு கன்றுக் குட்டி அவளின் அருகே நிற்கிறது. மீனாட்சி கன்றுக் குட்டியைத் தடவி விடுகிறாள். கன்றுக்குட்டி மீனாட்சியின் கைகளை மூக்கால் முகர்ந்து பார்க்கிறது. மீனாட்சியின் கைகளை கன்றுக்குட்டி தன் நாக்கினால் நக்கிவிடுகிறது. கனி அம்மாள் வீட்டின் உள் அறையிலிருந்து மீனாட்சியை அழைக்கிறார்.

கனி அம்மாள் குரல் : ‘‘மீனாட்சி இங்க வா….’’

மீனாட்சி மாட்டிற்கு தண்ணீர் வைப்பதை அப்படியே நிறுத்திவிட்டு வீட்டிற்குள் நுழைகிறாள். கனி அம்மாள் ஒரு சூட்கேசில் துணிகளை அடுக்கி வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவருக்கு அருகே நூறு ரூபாய்த் தாள்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மீனாட்சி கனி அம்மாளின் அருகே போய் நிற்கிறாள். மீனாட்சியை கனி அம்மாள் பார்க்கிறார்.

கனி அம்மாள் : ‘‘சாயந்தரம் ஜவுளி எடுக்க போலாம்னு மாமா சொல்லியிருக்காரு….மாப்பிள்ளை வீட்டுல இருந்தும் வர்றாங்களாம்…நீயும் வர்றியா?’’

மீனாட்சி :  (தலையாட்டுகிறாள்)

கனி அம்மாள் : ‘‘கௌம்பும்போது பெட்டிக்குள்ள இருக்கற மூணு பவுன் செயினை எடுத்து கழுத்துல போட்டுக்க.. பாக்கறதுக்கு அழகா இருக்கும்’’

கனி அம்மாள் தன் அருகே இருக்கும் ரூபாய்த் தாள்களை மீனாட்சியிடம் எடுத்துக் கொடுக்கிறார்.

கனி அம்மாள் : ‘‘இந்தா…இதுல அஞ்சாயிரம் ரூபா இருக்கு….’’ (ஏதோ யோசிக்கிறார்)…..மாடுங்கள வாங்கறதுக்கு நாளைக்கு ஆளுங்கள கூட்டிட்டு வர்றதா புரோக்கர் சொல்லியிருக்காரு…’’

மீனாட்சி கனி அம்மாளிடம் இருந்து பணத்தைப் பெற்றுக்கொள்கிறாள்.

மீனாட்சி  : ‘‘எல்லா மாட்டையும் வித்துறப் போறீங்களா?’’

கனி அம்மாள் மீனாட்சியை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறார்.

கனி அம்மாள் : ‘‘வேற என்ன பண்றது?…’’

மீனாட்சி : ‘‘அப்புறம் நீங்க என்ன பண்ணுவீங்க…’’

கனி அம்மாள் : ‘‘கடவுள் இருக்கான்… ஏதாவது வழிகாட்டாமலா  இருப்பான்….’’

காட்சி 11 : பகல்/வெளி/பேருந்து நிறுத்தம்

பேருந்து நிறுத்தம்  ஒன்றில் கனி அம்மாள், ஆறுமுகம், மீனாட்சி மூவரும் பேருந்திற்காக காத்து நிற்கின்றனர். இன்னும் ஒருவர் அந்தப் பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு வந்து சேர்கிறார். அவர் கனி அம்மாள் மற்றும் ஆறுமுகத்திடம் பேச்சு கொடுக்கிறார்.

நபர் : ‘‘என்ன ஆறுமுகம்ண்ணே..எப்டியோ மீனாட்சிக்கு பேசி முடிச்சிட்டீங்க…இனிமே கனி அம்மாவுக்கு கவலை கிடையாது….’’

கனி அம்மாள் மெதுவாகப் புன்னகைத்துக் கொள்கிறார். மீனாட்சி சேலை முந்தானையால் தன் முகத்தைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள்.

ஆறுமுகம் : கடவுள் இப்பத்தான் கண்ண தொறந்து இந்தப் புள்ளைய பாத்திருக்கான்… மகளுக்கு  கல்யாணமே ஆவாதோன்னு கனி பட்ட வேதனை எனக்கு ஒருத்தனுக்குத்தான் தெரியும்….’’

நபர் : ‘‘மாடுங்கள விக்கப்போறதா ஊர்ல பேசிக்கிட்டாங்க. என்ன விலைன்னா கொடுக்கலாம்…’’

ஆறுமுகம் கனி அம்மாளைப் பார்க்கிறார்…

கனி அம்மாள் : ‘‘புரோக்கர் மாடசாமிகிட்ட சொல்லிருக்கேன்…அவருகிட்ட பேசிக்கோங்க….’’

மீனாட்சியின் பார்வையில் தூரத்தில் பேருந்து வருவது தெரிகிறது.

மீனாட்சி : ‘‘பஸ் வருதும்மா…’’

அனைவரின் பார்வையும் தூரத்தில் வந்து கொண்டிருக்கும் பேருந்தை நோக்கிச் செல்கிறது.   பேருந்து அருகில் வந்து நிற்கிறது. மூவரும் பேருந்தில் ஏறுகின்றனர்.


காட்சி 12 பகல்/வெளி/ ஜவுளிக்கடையின் முன்புறம்

பெரிய ஜவுளிக்கடையின்   முன்புறத் தோற்றம். ஓங்கி உயர்ந்த கட்டடம். தெருக்களில் மக்கள் நெருக்கம். பலதரப்பட்ட வாகனங்கள்  சாலையில் ஊர்ந்தபடி சென்றுகொண்டிருக்கின்றன. ஜவுளிக்கடையின் முன்பாக இடது ஓரத்தில் ஆறுமுகம், கனி அம்மாள், மீனாட்சி மூவரும் நின்று கொண்டிருக்கின்றனர். மீனாட்சி கைகளைக் கட்டியவாறு நிற்கிறாள். இவர்களைக் கடந்து ஜவுளிக் கடையின் உள்ளும், புறமும் பலர் போவதும், வருவதுமாக இருக்கின்றனர். ஆறுமுகத்தின் பார்வை யாரையோ தேடுகிறது.

ஆறுமுகம் : (மைன்ட் வாய்ஸ்) ‘‘இங்கதான நிக்கச் சொன்னாங்க…!’’

ஓர் ஆட்டோவில் மாப்பிள்ளை, முதியவர், சிறுவன், சிறுமி நால்வரும் வந்து இறங்கு கின்றனர். மாப்பிள்ளை ஆட்டோவுக்கு பணம் கொடுக்கிறார். ஆறுமுகம் அவர்களைக் கவனித்து விடுகிறார்.

ஆறுமுகம் : ‘‘கனிம்மா…அந்தா வந்துட்டாங்க பாரு…’’

கையை நீட்டிச் சொல்கிறார். கனி அம்மாளும், மீனாட்சியும் ஆறுமுகம் கைகாட்டும் திசை நோக்கிப் பார்க்கின்றனர். மீனாட்சியின் பார்வையில் சிறுவனும், சிறுமியும் தெரிகின்றனர். மீனாட்சியின் முகத்தில் ரியாக்ஷன். மூவரும் அவர்களை நோக்கி நடக்கின்றனர். இவர்கள் நடந்து வருவதை சிறுவன் பார்க்கிறான். சிறுவன் தன் அப்பாவிடம் (மாப்பிள்ளை) கையைச் சுரண்டியபடியே…

சிறுவன் : ‘‘ப்பா..அங்க பாருங்க..அவங்க வாறாங்க..’’

சிறுவன் கைகாட்டும் திசையை மாப்பிள்ளை பார்க்கிறார். அவரின் பார்வையில் மீனாட்சி தெரிகிறாள். அவர்களை நோக்கி இவர்கள் நடக்கின்றனர். இரு வீட்டாரும் சேர்ந்து விடுகின்றனர். மாப்பிள்ளை மீனாட்சியைப் பார்க்கிறார். மீனாட்சியின் முகத்தில் கொஞ்சம் வெட்கம், தயக்கம். சிறுவனும், சிறுமியும் மீனாட்சியை உற்றுப் பார்க்கின்றனர். அதை மீனாட்சி கவனிக்கிறாள்.

முதியவர்  : ‘‘கொஞ்சம் லேட்டாயிருச்சி….’’(ஆறுமுகத்திடம்)

ஆறுமுகம் : ‘‘பரவால்ல…பொம்பளைங்க யாரும் வரலையா…?’’

முதியவர்  : ‘‘வந்துக்கிட்டே இருக்காங்க…நாம உள்ள போயி மொதல்ல மாப்பிள்ளைக்கு வேண்டியத வாங்கிரலாம்..அவங்கள்லாம் வந்தபிறகு பொண்ணுக்கு வாங்கிக்கலாம்’’

சிறுவன் மீனாட்சியின் அருகில் வருகிறான். மீனாட்சி அவனுடைய தோளில் கை வைக்கிறாள். பின்னர் அவன் தலையை வருடுகிறாள். சிறுவனிடம் ஏதோ பேசுகிறாள். இதை மாப்பிள்ளை ஜாடையாக கவனிக்கிறார். சிறுவன் பதில் சொல்லிக்கொண்டே மீனாட்சியை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறான். அந்தப் பார்வையில் பாசம் இருக்கிறது. மாப்பிள்ளையின் அருகே நிற்கும் சிறுமியும் மீனாட்சியைப் பார்க்கிறாள். சிறுமியை தன் அருகே வருமாறு ஜாடையாக அழைக்கிறாள் மீனாட்சி. சிறுமி மீனாட்சியின் அருகே வருகிறாள்.

ஆறுமுகம் : ‘‘வாங்க..கடைக்கு உள்ள போவோம்…’’

எல்லோரும் ஜவுளிக் கடையின் படிக்கட்டுகளில் ஏறுகின்றனர். ஆறுமுகம், முதியவர், மாப்பிள்ளை, கனி அம்மாள் ஆகியோர் முன்னாடி செல்ல, மீனாட்சியும், இரு குழந்தைகளும் ஒன்றாக படிக்கட்டுகளில் ஏறுகின்றனர். மீனாட்சியின் இடது பக்கம் சிறுவனும், வலது பக்கம் சிறுமியும் ஏறுகின்றனர். சிறுவனின் கைகளை மீனாட்சி தன் விரல்களால் பிடித்திருக்கிறாள். மீனாட்சி கெந்தி, கெந்தி நடப்பதால் முன்னாடி நடந்து செல்பவர்களுக்கும், மீனாட்சிக்கும் சற்று இடைவெளி விழுகிறது. மீனாட்சி சிறுவனையும், சிறுமியையும் மாறி மாறி பார்த்துக் கொள்கிறாள்.

இப்போது, மீனாட்சிக்கு எதிரே ஒரு பெண் வழிவிடாமல் மறித்துக்கொள்கிறாள். மீனாட்சி அந்தப் பெண்ணை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறாள். வழிமறித்த பெண் மீனாட்சியைப் பார்த்துச் புன்னகைக்கிறாள். அதை சிறுவனும், சிறுமியும் கவனிக்கின்றனர். மீனாட்சி அந்தப் பெண்ணை உற்றுப் பார்க்கிறாள். மீனாட்சியின்  முகத்திலும் அந்தப் பெண்ணிண் முகத்திலும் சந்தேகப் புன்னகை. வழிமறித்த பெண்ணின் கழுத்து நிறைய தங்க நகைகள் மிளிர்கின்றன. அந்தப் பெண்ணின் அருகே அவளின் கணவர் பணக்காரத் தோரனையுடன் நிற்கிறார். அந்தப் பெண் விலை உயர்ந்த பட்டுப்புடவை கட்டியிருக்கிறாள். அவளின் பெயர் கவிதா.

கவிதா : ‘‘ஏய்…நான் யாருன்னு தெரியுதா….’’ (முகத்தில் ஆச்சரியம்)

மீனாட்சி உற்றுப் பார்க்கிறாள். மீனாட்சியின் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை தவழ ஆரம்பிக்கிறது.

மீனாட்சி : ‘‘நீ கவிதாதான….’’ (மெலிதான சிரிப்பு)

கவிதா : ‘‘கரெக்ட்டா ஞாபகம் வச்சிருக்கியே!”

மீனாட்சி : ப்ளஸ் டூ படிக்கும்போது…பாதியிலேயே கல்யாணம் ஆகி, நீ போனத எப்டி மறக்க முடியும்…’’

கவிதா : ‘‘ப்ப்ப்….பா…எவ்ளோ வருஷம்…நல்லா இருக்கியா?’’

மீனாட்சி : ‘‘ம்ம்ம்…நீ எப்டி இருக்கே….?’’

இருவரும் பேசிக்கொள்வதை சிறுவனும், சிறுமியும் வித்தியாசமாகப் பார்க்கின்றனர்.

கவிதா : ‘‘எனக்கென்ன குறைச்சல்…..பாரு நாப்பது மைல் வித்தியாசத்துலதான் நாம இருக்கோம்….ஆனாலும்  பாத்து பல வருஷம் ஆகுது….’’

கவிதா தன் கணவரை மீனாட்சிக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறாள்.

கவிதா : ‘‘என்னோட வீட்டுக்காரர்….’’ (கை நீட்டியவாறே)

மீனாட்சியும், கவிதாவின் கணவரும் ஒருவருக்கு ஒருவர் வணக்கம் தெரிவித்துக் கொள்கின்றனர்.

இப்போது, கவிதா தன் ஹேண்ட் பேக்கைத் திறக்கிறாள். அதிலிருந்து ஒரு கவரையும்  பேனாவையும் எடுக்கிறாள். கவரின்மேல் பேனாவால் எழுதுகிறாள். அந்தக் கவரை மீனாட்சியிடம் நீட்டுகிறாள்.

கவிதா : ‘‘இந்தா…வர்ற ஞாயிற்றுக் கெழமை 24ம் தேதி என் மகளுக்கு கல்யாணம் வச்சிருக்கோம்…கண்டிப்பா நீ குடும்பத்தோட    வரணும்….’’

கவிதா சொல்வது மீனாட்சிக்கு மீண்டும் ஒரு முறை கேட்கிறது….

கவிதா : ‘‘…வர்ற ஞாயிற்றுக் கெழமை 24ம் தேதி என் மகளுக்கு      கல்யாணம் வச்சிருக்கோம்…கண்டிப்பா நீ குடும்பத்தோட வரணும்..

மீனாட்சியின் முகம் ஏதோ ஒரு பரிதவிப்பில் கவிதாவின் கண்களைப் பார்க்கிறது. பின்னணி இசையில் மீனாட்சியின் பரிதவிப்பு உணர்த்தப்படுகிறது.

கவிதா : ‘‘ஏய்…என்ன…அப்டி பாக்கற…கண்டிப்பா வந்துறணும்..’’

மீனாட்சி : ‘‘சரி’’ என்பதுபோல் தலையாட்டுகிறாள்…சிறுவனும், சிறுமியும் மீனாட்சிக்கு சற்று தள்ளி நிற்கின்றனர்.

கவிதா : ‘‘உனக்கு எத்தனை குழந்தைங்க?’’

மீனாட்சி அமைதியாகப் புன்னகைக்கிறாள். சிறுவனும், சிறுமியும் மீனாட்சியை கூர்ந்து கவனிக்கின்றனர். மீனாட்சி இரு குழந்தைகளையும்  முக ஜாடையால் தன்  அருகே வருமாறு அழைக்கிறாள். இரு குழந்தைகளும் மீனாட்சியின்  அருகே தயக்கத்துடன் வந்து   ஒட்டிக்கொள்கின்றனர். வலது புறம் சிறுமியும், இடது புறம் சிறுவனும்…

மீனாட்சி : ‘‘இவ மூத்தவ..பேரு……ஈஸ்வரி… இவன் ரெண்டாவது……பேரு….கணேச மூர்த்தி….’’

கவிதா இரண்டு குழந்தைகளையும் உற்றுப் பார்க்கிறாள்.

கவிதா : ‘‘வீட்டுக்காரர் வரலையா?’’

மீனாட்சி : ‘‘கடைக்கு உள்ள போயிட்டாங்க’’

சிறுவனும், சிறுமியும் மீனாட்சியின் இடுப்பில் தலைசாய்த்தவாறே முழிக்கின்றனர். கவிதா சிறுவனின் கன்னத்தில் தட்டிக்கொடுத்தவாறே…

கவிதா : ‘‘உங்க அம்மா ரொம்ப நல்லவங்க…நல்லா படிப்பாங்க…அவங்க மாதிரியே நீங்களும் நல்லா படிக்கணும்…என்ன’’

சிறுவனும், சிறுமியும் சரி என்பதுபோல் தலையாட்டுகின்றனர்.

கவிதா : ‘‘நான் கௌம்பறேன் மீனாட்சி…கண்டிப்பா என் மகள் கல்யாணத்துக்கு வரணும்…குழந்தைங்க..உன் வீட்டுக்காரரையும் மறக்காம அழைச்சிட்டு வரணும்…’’

மீனாட்சி  ‘சரி’… என்பதுபோல் தலையாட்டிக் கொள்கிறாள்.

கவிதா புறப்படுகிறாள்…மீனாட்சி இரு குழந்தைகளோடு மீண்டும் ஜவுளிக்கடையின் படிக்கட்டுகளில் கெந்தியபடியே ஏறத் தொடங்குகிறாள். சிறுவனும், சிறுமியும் மீனாட்சியைப் அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டே அவளோடு படிக்கட்டுகளில் ஏறுகின்றனர்.

இந்தக் காட்சி ஸ்லோ மோஷனில் காண்பிக்கப்படுகிறது.

மனதை வருடும் பின்னணி இசை ஒலிக்க மீனாட்சி மேல் நோக்கிப் பார்க்கிறாள். அவள் இரு குழந்தைகளோடும் படிகளில் ஏறி வருவதை ஜவுளிக்கடையின் வாசலுக்கு உட்புறம் நிற்கும் மாப்பிள்ளை பாசத்தோடு பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். பின்னணி இசை தொடர்ந்து ஒலிக்க, தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் பெயர்கள் மேல் நோக்கி நகர்ந்தபடியே படம் நிறைவடைகிறது.