Tag Archives: Ponniyin Selvan Script

Ponniyin Selvan Screenplay In English-Ponniyin selvan script


Story & Dialogue : The  Celestial Legend Mr.KALKI
Screenplay & Dialogue : THENNAADAN
Translated by : KALAIVAANI MANAVAALAN (a) Vaalarivan  Kumar Ayya

vanthiya devan

Scene – 1


Location : Kanchi, the great city

Principal Story Persons : The Prince Aadhitha Karikaalar and Vandhiyathevan


The entire gigantic appearance of the very extensive palace.

On the screen, the word “Kaanchi Maa Nagaram”  (Kaanchi ,the Great City) appears and vanishes.

The infrastructural facilities of the palace which glitter like the golden colour…

The pillars, doors, storeys, statues, drawings  etc.,  with the beautiful workmanship…

The internal and external appearance of the various parts which start from the main entrance…

The movement-vision of the royal workers…

The movement -vision of the securities.

The working vision of the body guards.


The room with a  very minute workmanship.

In the room, while the prince Aadhitha Karikaalar is sitting on the throne, in front of him, there stands Vandhiyathevan , the hero of this story, a very handsome and fascinating youth with the broad and expanded shoulders. There a dagger and a sword in the sheaths are hanging on either side of his waist.

In the right hand of Vandhiyathevan, there are two cylindrical  conduits with the length of one foot by having been rolled with a silky cloth.

The prince Aadhitha Karikaalar talk to Vandhiyathevan. In this speech, there remain a carefulness and seriousness.

Aadhitha Karkaalar  —  “ Vandhiyathevan, I know that you are purely a warrior. And I, having felt that you are a good intellectual, entrust this very huge responsibility to  you. In these two palmyra epistles which I have given now to you…,  you should hand over one leaf to my father the Emperor and one another leaf to  my sister Kunthavai. I hear about something else about even the higher and higher officials of the Thanjavoor  Kingdom. So, the message that I have sent should not be known to anybody else. That you are taking the epistles from me shouldn’t be known to anyone what so ever an important person he is. On the way, you shouldn’t fight with anybody else. It is not enough that you are not going for a voluntary fight but that you should not be involved even if anybody comes voluntarily to fight with you. I know well about your bravery. You have proved it so many times. So, there won’t be any disgrace for  you, even if you move away from a voluntary fight. Particularly, you should behave very carefully at the Pazhuvettariyas ( the three governing nobles of that region) and at Madhuraandhagar, the younger brother of my father. They should not know who  you are! It should not strictly be known to them that why you are going!”

Vandhiyathevan  gazes at the eyes of the prince.

Vandhiyathevan —  “ I understand. You have told me about the matter which I should talk to the emperor in person. I return with the success after having fulfilled your willingness.”

The prince Aadhitha Karikaalar looks at Vandhiyathevan.

Vandhiyatheven — “ Bless me….!”

He bows his head down before the prince.

Vandhiyathevan leaves out of that room.

The prince Aadhitha karikaalar notices his departure , by having been seated on his throne.



The securities who  stand outside the room with their javelin and rod show yet more stiffness when Vandhiyathevan leaves out.


The very big surrounding campus of the palace…

The  moving persons…

Vandhiyathevan  comes with his heroic walk towards the horse which stands under a tree. He takes in hand the javelin which has been let be hanging vertically along with the body of the horse. He very easily jumps and mounts on the horse. Holding the javelin in his right hand, he operates the horse by knocking at the belly region of the horse. It comes on running slowly and approaches the entrance of the palace.


The body guards and the securities yield a way to him at the door with politeness, Vandhiyathevan leaves out of the palace entrance.


Now the speed of the horse increases slowly up. The long hair of Vandhiyathevan spreads out and flies in the facing air. He increases the speed  yet more by swaying his head. As the hoofs of the horse compress down on the earth, the particles of the topsoil scatter and disperse away all the four sides.


With the effect of  the background music that indicates the symptom on the possible happening of a very big cyclone, earth quake and Tsunami, the speed of the horse increases more and more and the appearance of Vandhiyathevan gradually vanishes with the horse. The prince Aadhitha Karikaalar has been noticing all these by standing on the terrace that is at the top of the palace.

The wording “PONNIYIN  SELVAN” appears on the screen along with a circumstantial music which you might not have heard off so far.




Ponniyin Selvan Screenplay – Ponniyin Selvan Thiraikathai – Scene 5

பொன்னியின் செல்வன்

திரைக்கதை,வசனம் : தென்னாடன்

கதை,வசனம் : கல்கி


காட்சி 5

இரவு  / வெளி

Night/ Ext

சுற்றிலும்  முப்பது அடி உயர மதில் சுவர் கொண்ட அரண்மனை போன்ற பெரிய மாளிகையின் முழுத் தோற்றம்.

இரவு நேரம் என்பதால், கோட்டைச் சுவர்போல் தோற்றமளிக்கும் மதில் சுவர்களில் ஆங்காங்கு தீப்பந்தங்கள் எரிந்து வெளிச்சத்தைக் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றன.


மதில் சுவர்களுக்கு நடுவே இருக்கும் மாளிகையைச் சுற்றிலும் பரந்து விரிந்த காலி இடத்தில், வீரர்கள் சிலர் குதிரையில் போவதும், வருவதுமாய் இருக்கிறார்கள்.


திரையில் கடம்பூர் சம்புவரையர் மாளிகை என்கிற எழுத்து தோன்றி மறைகிறது.


இருபது அடி அகலமும், 25 அடி உயரமும் கொண்ட மாளிகையின் பிரம்மாண்ட  நுழைவு வாயில்.

வாயிலின் முகப்பில் இடமும் வலமுமாக இரண்டு வீரர்கள் வீதம் நான்கு வீரர்கள் இடுப்பில் வாளுடன், கையில் வேல் கம்புடன் காவலுக்கு நிற்கின்றனர்.

அவர்களுக்கு அருகில் பெரிய அளவிலான தீப்பந்தங்கள் எரிந்துகொண்டிருக்க, நல்ல வெளிச்சம் இருக்கிறது.


நுழைவு வாயிலுக்கு சற்று தள்ளி, பத்து அடி உயர விளக்குத் தூண் ஒன்றில் நெருப்பு இரண்டு அடி உயரத்திற்கு எரிந்துகொண்டிருக்கிறது.


காவல்காரர்களின் முகத்தில் பொறுப்புணர்வு.


வந்தியத்தேவன் குதிரையில் சுமாரான வேகத்தில் வந்து கொண்டிருக்கிறான். அவனின் பார்வையில் அந்த மாளிகையும், மாளிகையின் மேல் மாடம், கோட்டைச் சுவர்களில் எரிந்துகொண்டிருக்கும் தீப்பந்தங்களின் வெளிச்சமும் தெரிகிறது.


வந்தியத்தேவனின் குதிரை மாளிகை நுழைவு வாயிலை நோக்கி 100 அடி தூரத்தில் வந்துகொண்டிருக்கிறது.

மாளிகை வாயிலில் காவலுக்கு நிற்கும் வீரர்களின் பார்வையில் வந்தியத்தேவன் குதிரையில் வருவது தெரிகிறது.


வந்தியத்தேவன் நுழைவுவாயில் முன் வந்து நிற்கிறான்.

காவல் வீரர்கள் அவனை ஏறிட்டுப் பார்க்கின்றனர்.

ஒரு காவலாளி அவனின் குதிரையை மறைத்துக் கொண்டு, அதன் முகக் கயிற்றை பிடித்துக் கொள்கிறார்.

வந்தியத்தேவன் குதிரையில் அமர்ந்தபடியே அந்தக் காவலாளியிடம் பேசுகிறான்.

வந்தியத்தேவன் : “நான் உள்ளே செல்லவேண்டும்’’

காவலாளி : “அழைப்பு கொடுத்த அனைவரும் நேரத்திற்கே வந்துவிட்டார்களே….நீங்கள் யார்?’’

வந்தியத்தேவன் : “நான் கந்தமாறரின் நண்பன்’’

காவலாளி : “உங்களுக்கு பெயரெல்லாம் கிடையாதோ?’’

வந்தியத்தேவன் அந்தக் காவலாளியை உற்றுப் பார்க்கிறான்.

காவலாளி : “எங்கிருந்து வருகிறீர்?’’

வந்தியத்தேவன் : “என் பெயர் வந்தியத்தேவன். தஞ்சை மாநகருக்குச் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலரின் எல்லைக்குட்பட்ட வடபெண்ணைக்கரைப் பாசறையில் நானும் சம்பூவரையரின் மகன் கந்தமாறரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து எல்லைக் காவல் புரிந்து கொண்டிருந்தோம். அதன்மூலம் நெருங்கிய நண்பர்களாகவும் மாறினோம்’’

இப்போது இன்னொரு காவலாளி பேசத் தொடங்குகிறார்.

காவலாளி 2 : “நீங்கள் கந்தமாறரின் நண்பர் என்றாலும், அழைப்பு இருந்தால் மட்டுமே மாளிகைக்குள் நுழைய முடியும். இன்று முக்கிய விருந்தாளிகள் பலர் வந்திருக்கிறார்கள். அழைப்பு இல்லாத எவரையும் உள்ளே விடக்கூடாது என எஜமானர் சம்பூவரையரின் கட்டளை. நீ உள்ளே போக முடியாது’’

வந்தியத்தேவன் அந்தக் காவலாளியை உற்றுப் பார்க்கிறான்.

வந்தியத்தேவன் : “ சம்பூவரையரின் ஒரே வாரிசான கந்தமாறனின் நண்பர் எனச் சொல்லியும் இத்தனை அவமரியாதையா?’’

காவலாளி 2 : “நீ கந்தமாறரின் நண்பர் என்று எதை வைத்து உறுதி செய்வது. அழைப்புக் கடிதம் ஏதும் இல்லை. அவரின் நண்பர் எனச் சொல்லிக்கொண்டு யார் வேண்டுமானாலும் மாளிகைக்குள் நுழைந்துவிட முடியாது!’’

வந்தியத்தேவன் அவரை மீண்டும் உற்றுப் பார்க்கிறான். மெல்லிய புன்னகை அவன் முகத்தில்.

வந்தியத்தேவன் : “சரி நான் திரும்பிப் போகிறேன்’’

தன் குதிரையைத் திருப்புகிறான். சற்றுதூரம் போகிறான்.

அவன் போவதையே காவல்காரர்கள் பார்க்கிறார்கள்.

100 அடி தூரம் திரும்பிச் சென்ற வந்தியத்தேவன், இப்போது மீண்டும் மாளிகை வாயில் நோக்கி குதிரையைத் திருப்புகிறான்.


அவன் பார்வையில் கூர்மை. பின்னணி இசையில் களேபரம்.

தன் உரைவாளை வலது கையில் எடுத்துக் கொள்கிறான்.

குதிரையை கால்களால் ஓங்கித் தட்டி இயக்குகிறான்.

இரண்டே நொடிகளில் குதிரை தன் முழுவேகம் எடுத்து வாயிற்கதவை நோக்கி பாய்ச்சலோடு நெருங்கிவருகிறது.

காவல்காரர்கள் தங்கள் கைகளில் இருக்கும் வேல் கம்பை உயர்த்தியபடியே சுதாரிக்கிறார்கள்.


முழுவேகத்துடன் காவலாளிகளை நோக்கி வரும் வந்தியத்தேவனின் குதிரை, பத்து அடி உயரத்திற்கு பறந்தபடியே அத்தனைபேரையும் தாண்டுகிறது. இந்தக் காட்சி ஸ்லோமோஷனாய் அமைய, அந்தச் சமயத்தில் வந்தியத்தேவன் வாளைச் சுழட்டியபடியே, இடதும் வலதுமாய் சாய்ந்து, காவலாளிகளின் கையிலிருக்கிற வேல் கம்புகளை தன் வாளைச் சுழற்றிக் கீழே விழச் செய்கிறான்.

ஐந்தே நொடிகளில் வந்தியத்தேவன் குதிரை மாளிகையின் உள்ளே சென்றுவிடுகிறது.


மாளிகையின் கோட்டைச் சுவரில் இருக்கும் பெரிய முரசு ஒன்றை ஒருவர் ஓங்கி அடிக்கிறார்.


மாளிகை மதிலின் இன்னொரு புறத்தில் ஒருவர் ஐந்தடி நீளம் கொண்ட ஓர் ஊதியால் ஓங்கி ஓங்கி ஊதுகிறார். அந்தச் சத்தமும் முரசு ஒலிக்கும் சத்தமும் காதைக் கிழிக்கிறது.

பின்னணி இசையில் களேபரத்துடன் கூடிய மாற்றம்.


வந்தியத்தேவன் தன் வாளைச் சுழட்டியபடியே கோட்டைக்குள் சற்று தூரத்தில் இருக்கும் மாளிகையின் முன்வாசல் நோக்கி வேகமாக முன்னேறுகிறான்.

அப்போது வேகமாக கத்துகிறான்.

வந்தியத்தேவன் : “கந்தமாறா…..கந்தமாறா….கந்தமாறா’’


வந்தியத்தேவனை இப்போது நான்கு குதிரை வீரர்கள் சுற்றி வளைக்கிறார்கள்.

மாளிகையின் பரந்த முகப்பு பகுதியில் தீப்பந்தங்களின் வெளிச்சத்தில் தன்னைச் சுற்றி வளைத்திருக்கும் குதிரை வீரர்களோடு வாளைச் சுழற்றி வெகு லாவகமாக சண்டை இடுகிறான் வந்தியத்தேவன்.


வந்தியத்தேவனோடு மோதும் ஒரு குதிரை வீரனின் வாள் இரண்டாக உடைந்து தூரமாய்ப் போய் விழுகிறது.


தன் குதிரையை லாவகமாகத் திருப்பி தன்னோடு சண்டையிடும் இன்னொரு வீரனின் குதிரையோடு மோத விடுகிறான் வந்தியத்தேவன்.

அந்தக் குதிரை வீரன் தூரமாய்ப் போய் விழுகிறான்.


மற்ற இரண்டு வீரர்களோடும் வாளைச் சுழற்றியபடியே கடும் சண்டையிடுகிறான் வந்தியத்தவேன்.

முரசு சத்தம் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஊதல் சத்தமும் தொடர்ந்து கேட்கிறது.


இப்போது தூரத்தில் இருந்து இருபதுக்கும் மேற்பட்ட குதிரைகளில், கையில் வாளோடு வீரர்கள் வேகமாக, புழுதி பறக்க வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.


வந்தியத்தேவன் தன் வாளைச் சுழற்றி, தன்னோடு சண்டையிடும் இரண்டு வீரர்களையும் கீழே விழச் செய்கிறான்.


மாளிகையின் மேற்புறத்தில் இருந்தபடியே இந்தச் சண்டையை பத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அதில் ஒருவர் காட்சி 4ல் யானையின் மீது அமர்ந்து வந்த பழுவேட்டரையர்.


இப்போது இருபதுக்கும் மேற்பட்ட குதிரைகளில் வந்த வீரர்களில் முதலாவதாக வந்தவர் வந்தியத்தேவனைப் பார்த்து அப்படியே குதிரையை நிறுத்துகிறார்.

வந்தியத்தேவன் அந்த வீரனைப் பார்க்கிறான்.

முகத்தில் புன்னகை.

வந்தியத்தேவன் : “கந்தமாறா…தக்க சமயத்தில் வந்தாயடா நண்பனே’’

கந்தமாறன் : “வந்தியத்தேவா….நீயா……’’

கந்தமாறன் தன் குதிரைக்குப் பின்னால் வரும் மற்றவர்களைப் பார்த்து உரக்கக் கத்துகிறான்.

கந்தமாறன் : “நிறுத்துங்கள்….நிறுத்துங்கள்…இவன் என் நண்பன்’’ (சத்தமாக கத்தியபடியே)

அனைத்து குதிரை வீரர்களும் வேகத்தைக் குறைத்து, தங்கள் குதிரையை நிறுத்துகிறார்கள்.


கந்தமாறன் தன் குதிரையை வந்தியத்தேவனின் குதிரைக்கு அருகே கொண்டு செல்கிறான்.

இருவர் முகத்திலும் புன்னகை.

ஒருவரையொருவர் குதிரையில் அமர்ந்தபடியே கட்டித் தழுவிக் கொள்கிறார்கள்.

கந்தமாறன் மற்ற குதிரை வீரர்களைப் பார்க்கிறான்.

கந்தமாறன் : “நீங்கள் செல்லுங்கள்…இவன் என் நண்பன்’’

குதிரை வீரர்களின் முகத்தில் அலுப்பு. தங்கள் குதிரைகளைத் திருப்பியபடியே வந்த பாதை நோக்கித் திரும்பிச் செல்கிறார்கள்.


வந்தியத்தேவன் : “மன்னித்துவிடு நண்பனே….இந்த இரவு நேரத்தில் உன்னைத் தொந்தரவு செய்துவிட்டேன். ஆனாலும், உன் வீரர்கள் கோழைகளாகவும், முட்டாளாகவும் இருக்கிறார்கள். என்னைச் சந்தேகிக்கவும் செய்தார்கள். என் வாள் வீச்சு பொறுக்க மாட்டாமல் சரணடையவும் செய்தார்கள்….ஹாஹாஹா’’ (சத்தம் போட்டுச் சிரிக்கிறான்)

கந்தமாறன் வந்தியத்தேவன் சிரிப்பதை ரசிக்கிறான்.

கந்தமாறன் : “நல்லது நண்பா….உன் வீரம் யாருக்கு வரும்?’’

வந்தியத்தேவன் : “உனக்கு வருமே நண்பா’’

கந்தமாறன் : “ஹாஹாஹா….(அவனும் சிரிக்கிறான்)

சிரித்து முடிக்கும் கந்தமாறன் மீண்டும் பேசுகிறான்.

கந்தமாறன் : “நண்பனைக் காண நண்பனிடமே ஏதும் சொல்லிக்கொள்ளாமல் என்ன இது திடீர் பிரவேசம்?’’

வந்தியத்தேவன் : “வந்திருக்கும் விருந்தாளிக்கு முதலில் விருந்தோம்பலைக் கொடுக்கவேண்டும் என உனக்கு நான் சொல்லியா தெரியவேண்டும். நல்ல பசியடா நண்பனே…..முதலில் என் வயிற்றை நிரப்பு. பின்னர் உன் செவிகளை நான் நிரப்புகிறேன்.’’

இருவரும் சேர்ந்து சிரிக்கிறார்கள் : “ஹாஹாஹா…ஹாஹாஹா’


இவர்கள் சிரிப்பதை மாளிகையின் மேற்புறம் இருக்கும் கூட்டம் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது.


 பழுவேட்டரையரின் முகத்தில் சந்தேகம்.

Ponniyin Selvan Screenplay – Ponniyin Selvan Thiraikathai – Scene 4

பொன்னியின் செல்வன்

கதை,வசனம் : கல்கி

திரைக்கதை,வசனம் : தென்னாடன்

Tamil screenplay image

காட்சி 4

பகல் / வெளி

Day/ Ext

ஒரு கோயிலின் முகப்புத் தோற்றம்.


ஊடாடும் மக்கள் கூட்டம். பலவகையான கடைகள்.


ஓரிடத்தில் மட்டும் மக்கள் கூட்டமாக எதையோ வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.


தலையை ஓரமாக மழித்து முன்குடுமி வைத்திருக்கும் ஒருவர் (பெயர் ஆழ்வார்க்கடியான் வயது 35 இருக்கலாம். சற்றே குண்டாக இருக்கிறார். நெற்றியில் நாமம்), நெற்றி நிறைய திருநீர் அணிந்திருப்பவரிடம் ஏதோ வாக்குவாதம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்.ஆழ்வார்க்கடியானின் கையில் பிரம்பு ஒன்று இருக்கிறது.

அவர்களைச் சுற்றிலும் சுமாரான மக்கள் கூட்டம் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.


சற்று தூரத்தில் குதிரையில் அமர்ந்தபடியே வரும் வந்தியத்தேவன் அந்த இடத்திற்கு எதிர்ப்புறமாக வருகிறான்.


குடுமிக்காரர் ஆழ்வார்க்கடியான் தீவிரமாக வாக்குவாதத்தில் ஈடுபடுவதும், தன் கையில் உள்ள பிரம்பால் திருநீறு அணிந்திருப்பவரை அடிக்க ஓங்குவதும் வந்தியத்தேவன் கண்களில் படுகிறது. அவர்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்பது இவனுக்குக் கேட்கவில்லை.

குதிரையை நிறுத்தி கீழே இறங்குகிறான். அருகில் உள்ள பெரியவரிடம் பேச்சு கொடுக்கிறான்.

வந்தியத்தேவன் : “அங்கே என்ன தகராறு?’’

பெரியவர் : “அய்யோ….அது வெகுநேரமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது. விஷ்ணு பெரிய கடவுளா, சிவன் பெரிய கடவுளா என ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசி மாய்கிறார்கள். அதை வேடிக்கை பார்க்க ஒரு கூட்டம்’’

வந்தியத்தேவனின் கண்களில் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் ஆழ்வார்க்கடியான் தோற்றம் முழுமையாகப் படுகிறது. ஆழ்வார்க்கடியானின் செய்கைகள் வந்தியத்தேவனுக்கு புன்னகையை வரவழைக்கின்றன. இவன் புன்னகைப்பதை அருகில் உள்ள பெரியவர் கவனிக்கிறார். வந்தியத்தேவன் அவரைப் பார்க்கிறான்.

பெரியவர் : “என்ன வீரனே….நீ போய் அவர்களை சமாதானம் செய்யலாமே? அதற்குள் குதிரையில் இருந்து இறங்கிவிட்டாய். உனக்கும் வேடிக்கை பார்க்கத் தோன்றுகிறதோ?’’

வந்தியத்தேவன் : “அரியும் சிவனும் ஒன்னு அதை அறியாதவன் வாயில மண்ணு என நான் சொன்னால் அவர்கள் கேட்கவா போகிறார்கள்’’

வந்தியத்தேவன் பெரியவரிடம் பேசிமுடித்து மீண்டும் அவர்களின் வாக்குவாதத்தைப் பார்க்கிறான்.


இப்போது, நான்கு வீரர்கள் ஆளுக்கொரு குதிரையில் அமர்ந்தபடியே சற்றுதூரத்தில் வருகிறார்கள்.    அதில் ஒரு வீரன் உரக்க கத்தியபடியே வந்தியத்தேவன் நிற்கும் இடத்தை நெருங்கி வருகிறான்.

குதிரை வீரன் : “ “சூராதி சூரர், வீரப்பிரதாபர், மாறபாண்டியன் படையை வீறுகொண்டு தாக்கி வேரோடு அறுத்த வெற்றி வேல் உடையார், இருபத்து நாலு போர்களில் சண்டையிட்டு, அறுபத்து நான்கு விழுப்புண்களைப் பெற்ற திருமேனியர், சோழநாட்டுத் தனாதிகாரி, தானிய பண்டார நாயகர், இறைவிதிக்கும் தேவர், பெரிய பழுவேட்டரையர் விஜயம் செய்கிறார்! பராக்! பராக்! வழி விடுங்கள், வழி விடுங்கள்!”

வந்தியத்தேவன் அந்த நான்கு குதிரை வீரர்களையும் பார்க்கிறான்.


ஊடாடும் மக்களும், ஆழ்வார்க்கடியான் வாக்குவாதத்தை வேடிக்கை பார்க்கும் கூட்டமும் அவசர கதியில் சாலையோரம் ஓதுங்கி நிற்கிறார்கள்.


வந்தியத்தேவனும் தன் குதிரையை இன்னும் ஓரமாக இழுத்து, தானும் சாலையோரமாக நின்றுகொள்கிறான்.

நான்கு குதிரை வீரர்களும் சென்றதைத் தொடர்ந்து முரசு அடித்துக்கொண்டு சிலர் வருகிறார்கள். முரசு சத்தம் காதைக் கிழிக்கிறது.

முரசு அடித்துச் செல்பவர்களைத் தொடர்ந்து பனைமரத்தின் ஓவியத்தை வரைந்த கொடியைத் தாங்கியபடி சிலர் வருகிறார்கள்.

அவர்களைத் தொடர்ந்து கையில் வேல் பிடித்த வீரர்கள் சிலர் கம்பீரமாக நடந்து வருகிறார்கள்.

அவர்களைத் தொடர்ந்து ஒரு யானையின் மீது பெரிய பழுவேட்டரையர் அமர்ந்து வருகிறார். (வயது 60 இருக்கலாம். கருநிற மேனி. ஓர் அரசருக்குரிய தோற்றத்தில் கம்பீரமாக யானையின்மீது அமர்ந்து கடந்துபோகிறார்)

யானையைத் தொடர்ந்து ஒரு பல்லக்கினை சிலர் சுமந்து வருகிறார்கள். வந்தியத்தேவன் அந்தப் பல்லக்கினை கூர்ந்து பார்க்கிறான்.

பல்லக்கினைத் தொடர்ந்து குதிரை வீரர்கள் கையில் வேலோடு வருகிறார்கள். வந்தியத்தேவன் முகத்தில் ஆச்சரியமும், யோசனையும் கலந்து நிற்கிறது.


காட்சி 2ல் ஏரிக்கரையில் வந்தியத்தேவன் நிற்கும்போது தூரத்தில் வந்த படகுகளையும், ஒரு படகில் பல்லக்கு வந்ததும் இண்டர் கட்டாக வந்துபோகிறது.


தன்னைக் கடந்து தூரத்தில் செல்லும் பல்லக்கினையும், வீரர்களையும் ஏதோ யோசித்தபடியே வந்தியத்தவேன் பார்க்கிறான்.


குடுமித் தலையுடன் கூடிய ஆழ்வார்க்கடியான் எதிர்புறமாய் நின்று வந்தியத்தேவனை உற்றுப் பார்க்கிறான்.

ஆழ்வார்க்கடியான் தன்னை உற்று நோக்குவதை வந்தியத்தேவனும் கவனிக்கிறான். பின்னர் ஏதோ யோசனையுடன் வந்தியத்தேவன் தன் குதிரையில் ஏறி அமர்கிறான். குதிரையை இயக்க, அது மெல்ல வேகம் எடுக்கிறது.


வந்தியத்தேவன் குதிரையில் தூரமாய் சென்று மறைவதை ஆழ்வார்க்கடியான் உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டே தன் தலையை மெல்ல ஆட்டுகிறான். அந்தப் பார்வையில் விஷமம் தெரிகிறது.

Ponniyin Selvan Thiraikathai – Ponniyin Selvan Screenplay – Scene 2

பொன்னியின் செல்வன்

கதை,வசனம் : கல்கி

திரைக்கதை,வசனம் : தென்னாடன்

காட்சி 2

பகல் / வெளி

Day/ Extn


மிக நீளமான செம்மண் சாலை ஒன்றில் வந்தியத்தேவனின் குதிரை புழுதி பறக்க வேகமாக வந்துகொண்டிருக்கிறது. அந்தச் சாலையின் இருபுறமும் காட்டு மரங்கள் மிக உயரமாக வளர்ந்து நிற்கின்றன.

குதிரையின் குளம்படிச் சத்தம் மிகத் தெளிவாக ஒலிக்க, நீங்கள் இதுவரை கேட்டிராத பின்னணி இசையுடன் திரையில் தோன்றிய பொன்னியின் செல்வன் எழுத்து மறைந்துபோகிறது.

அதைத் தொடர்ந்து, இத் திரைப்பட உருவாக்கத்தில் பங்கேற்ற கதை மாந்தர்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் பெயர்கள் ஒவ்வொன்றாகத் திரையில் தோன்ற ஆரம்பிக்க, வந்தியத்தேவனின் மூதாதையர்களான பலம்பொருந்திய வாணர் பரம்பரை பற்றியும்,  “வாணர்குலத்து வல்லவரையர்கள் முந்நூறு ஆண்டுகள் அரசு புரிந்தவர்கள் என்பதையும், வந்தியத்தேவனின் தந்தை காலத்தில் வைதும்பராயர்களால் வாணர் குலத்து ராஜ்ஜியம் வீழ்ச்சி அடைந்ததும், எஞ்சியிருக்கும் வாணர் குலத்து மக்களின் கடைசி வீரனாக விளங்கும் வந்தியத்தேவனின் வீரம், நேர்மை மற்றும் அவனின் குணாதியசங்களை விளக்கும் பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்க, பல்வேறு சம்பவங்களை உள்ளடக்கிய தொகுப்புக் காட்சிகள் (Montage Scence) வரத் தொடங்குகின்றன.

பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.

வந்தியத்தேவன் இருபுறமும் மரங்கள் அடர்ந்து நிற்கும் செம்மண் சாலையில் புழுதி பறக்க குதிரையின் மீதமர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கிறான்.


கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரையில் பச்சைப்பசேல் என காட்சியளிக்கும் பரந்து விரிந்த  வயல்வெளிகளில் ஆங்காங்கே பெண்களும் ஆண்களும் வேலை செய்துகொண்டிருக்க, வயல்வெளியின் ஓரமாக இருக்கிற சாலையில் மிதமான வேகத்தில் வந்தியத்தேவன் குதிரை வருகிறது.


தூரத்தில் சில குடிசை வீடுகள் தெரிய, மலை அடிவாரத்தின் ஓரமாக குதிரையில் வருகிறான்.


பத்து அடி அகலமுள்ள ஒரு சிற்றோடையைத் தாண்டிக் கடக்கிறது குதிரை.


கடல்போல் காட்சியளிக்கும் ஏரி.

பூச் செடிகளும், புற்களும் ஏரியைச் சுற்றிலும் அமைந்திருக்கிற அகலமான கரை ஓரத்தில் காட்சியளிக்கின்றன.

ஏரியின் சுற்றுப்புறத்தில் ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர், சிறுமியர், வயது முதிர்ந்தவர்கள் என பலதரப்பட்ட இருபால் வயதினரும் ஆங்காங்கு பேசிக்கொண்டும், வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டும், விளையாடிக்கொண்டும் இருக்கும் காட்சி.

சில பெண்கள் கும்மியடித்தும், சில சிறுமியர் ஒற்றைக் காலால் நொண்டியபடி பாண்டி விளையாடிக் கொண்டும், சிறுவர்கள் சிலர் மல்யுத்தம் செய்துகொண்டும், சில ஆண்கள் சிலம்பம் விளையாடிக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள்.

இவர்களின் செய்கைகளை மக்களில் பலரும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.


பள்ளமான ஒரு சாலையிலிருந்து மேடாக அமைந்திருக்கும் அந்த ஏரியின் கரையோரப் பகுதிக்குள் வந்தியத்தேவனின் குதிரை நுழைகிறது.

மெதுவாக நடந்துவரும் குதிரையின் மீது அமர்ந்தபடியே மக்களின் விதவிதமான ஆடலையும், விளையாட்டுகளையும் பார்த்து ரசிக்கிறான் வந்தியத்தேவன்.


குதிரையின் மீதிருக்கும் வந்தியத்தேவனின் கண்கள் ஏரியின் நான்கு திசைகளையும் ஆச்சர்யத்தோடு பார்க்கின்றன.


ஒரு மூதாட்டியார் மண்சட்டியில் வைத்து எதையோ சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.

வந்தியத்தேவன் குதிரையிலிருந்தபடியே அந்த மூதாட்டியாரைப் பார்க்க, அவனைச் சாப்பிட அழைக்கிறார் மூதாட்டியார்.

வந்தியத்தேவன் குதிரையிலிருந்து இறங்கி, அந்த மூதாட்டியாரிடம் ஒரு பிடி வாங்கிச் சாப்பிடுகிறான்.


இப்போது ஏரியின் மதகுப் பகுதியில் வந்தியத்தேவன் நிற்கிறான்.

வரிசையாக மதகுகள்.

மதகுகளிலிருந்து பீய்ச்சியபடியே பெரும் சத்தத்துடன் நுரை பொங்க தண்ணீர் வெளியேறிக்கொண்டிருக்கிறது.

அதை ரசிக்கிறான் வந்தியத்தேவன்.


ஏரிக் கரையின் இன்னொரு பகுதியில் சில பெண்கள் ஓடிப்பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வந்தியத்தேவன் குதிரை மீது அமர்ந்தபடியே அந்த இடத்தை கடந்துபோகிறான்.


ஏரிக் கரையின் மற்றோர் பகுதி.

மக்கள் கூட்டம் அதிகம் இல்லை.

வயதான இரண்டு ஆண்கள் குளத்தின் நடுப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டியபடி பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அவர்களுக்கு அருகே நிற்கும் வந்தியத்தேவனின் பார்வையும் குளத்தின் நடுப்பகுதியை நோக்கிச் செல்கிறது.

அங்கே இருபதுக்கும் மேற்பட்ட படகுகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன.


பல படகுகளில் போர் வீரர்களின் உடையோடு பலர் வருவது தெரிகிறது.

நடுவாக வரும் ஒரு படகில் பல்லக்கு ஒன்று இருக்கிறது.


வந்தியத்தேவன் தூரத்தில் வரும் படகுகளையும், பல்லக்கினையும் கண்களால் உற்றுப் பார்க்கிறான்.

வந்தியத்தேவனைப் பற்றியும், அவனுடைய வாணர் பரம்பரை பற்றியும் இதுவரை ஒலித்துக்கொண்டிருந்த பாடல் இப்போது நிறுத்தப்படுகிறது.


வந்தியத்தேவனுக்கு அருகே பத்து அடி தூரத்தில் நிற்கிற இரண்டு பெரியவர்களும் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

பெரியவர் 1 – ‘பெரிய பழுவேட்டரையர் வீரர்களோடும் இளைய ராணியோடும் வருகிறார். இந்தப் பகுதி வழியாகத்தான் கரை இறங்குவார்கள். நாம் வேறு பக்கம் ஒதுங்கிவிடுவோம்”.

பெரியவர் 2 : ‘ஆமாமாம்…..இங்கு நாம் ஏன் நிற்பானேன். அந்தப் பக்கம் இளம் கன்னியர்கள் கோலாட்டம் ஆடுகிறார்கள். அதைப் பார்த்து ரசிப்போம்’’

வந்தியத்தவேனுக்கு அவர்கள் பேசிக் கொள்வது காதில் விழுகிறது.

வந்தியத்தேவனின் பார்வையில் மாற்றம் வருகிறது.

அவன் தூரத்தில் வரும் படகுகளையும், படகுகளுக்கு நடுவே ஒரு படகில் இருக்கும் பல்லக்கினையும் இப்போது கூர்ந்து கவனிக்கிறான்.

பல்லக்கின் முகப்புத் தோற்றம் மட்டும் இவன் கண்களில் தெளிவாகப் படுகிறது.

அந்தப் பல்லக்கின் மேல்பகுதியில் பனை மரத்தின் உருவம் பொறித்த கொடி பறக்கிறது.

பல்லக்கின் இருபுறமும் பட்டுத்துணிகள் திரைபோல் மூடப்பட்டிருக்கின்றன.

காற்றின் வேகத்தில் அந்தப் பட்டுத் துணிகள் மெலிதாக ஆடுகின்றன.


வந்தியத்தேவனைக் கடந்து செல்லும் இரண்டு பெரியவர்களில் ஒருவர் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்துக்கொள்கிறார்.

வந்தியத்தேவன் தன் மீசையைத் தடவியபடியே திரும்பிப் பார்க்கும் அந்தப் பெரியவரையும், பின்னர் படகுகளையும் பார்க்கிறான்.


சற்று தூரமாக நடந்து செல்லும் அந்தப் பெரியவர்களில் ஒருவர் தன்னுடன் வரும் இன்னொரு பெரியவரிடம் மீண்டும் பேச்சுக்கொடுக்கிறார்.

பெரியவர் 1 : ‘அந்த இளைஞன் பழுவேட்டரையரின் வீரனாக இருப்பானோ?’’

பெரியவர் 2 : ‘அப்படித் தெரியவில்லை. இங்கு நடந்துகொண்டிருக்கும் ஆடிப்பெருக்கு விழாவுக்கு, பாதுகாப்பிற்காக வந்த வீரனாகவும் இருக்கலாம்’’

பெரியவர் 1 : ‘யாராக இருந்தால் நமக்கென்ன? பெரிய இடத்துச் சமாச்சாரம் நமக்கு எதுக்கு? அதோ அழகுப் பெண்களின் ஆட்டத்தைக் கவனியுங்கள். இந்தக் காலத்து இளம் கன்னியர்களுக்கு தைரியம் அதிகம்தான். பொது இடத்தில் தங்கள் ஆட்டத்தை என்னமாய் நடத்துகிறார்கள்!’’

பெரியவர் 2 தூரத்தில் பார்க்கிறார். அங்கே இளம்பெண்கள் கோலாட்டத்தில் உற்சாகமாக ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்க்கிறார்.


வந்தியத்தேவன், தான் நின்றுகொண்டிருக்கும் இடத்திலிருந்து படகுகளைப் பார்த்தபடியே குதிரையை இயக்குகிறான்.

இதுவரை நிறுத்தப்பட்டிருந்த பாடல் இப்போது பாடல் மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.


குளக்கரையின் மேடான பகுதியிலிருந்து கீழ்நோக்கி இறங்கி ஒரு சாலையை அடைகிறது குதிரை.

மீண்டும் குதிரை வேகமாக ஓடத்தொடங்குகிறது.

நிறுத்தப்பட்டிருந்த பாடல்  மீண்டும் தொடர்ந்து ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.


நிறைய விழுதுகளைக் கொண்ட பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் வந்தியத்தேவன் ஓய்வெடுக்கிறான். குதிரை அருகே மேய்ந்து கொண்டிருக்கிறது.


இப்போது இருபுறமும் பாறைகளாக காட்சி அளிக்கும் முட்புதர்கள் கொண்ட பகுதியில் குதிரையில் வந்துகொண்டிருக்கிறான் வந்தியத்தேவன்.


மல்லிகைப் பூக்களும், ரோஜாச் செடிகளும் நிறைந்திருக்கும் பூந்தோட்டப் பகுதியில் வந்துகொண்டிருக்கிறான்.


உயரமான ஓர் இடத்தில் நின்றபடியே தூரத்தில் தெரியும் ஒரு ஊரைப் பார்க்கிறான் வந்தியத்தேவன்.

அவனின் பார்வையில் பெரியதும் சிறியதுமான பல வீடுகள், நெடுதுயர்ந்த கோயில் கோபுரம் போன்றவை தெரிகிறது.

எதையோ சிந்தித்தபடியே, தன் முதுகுப் பகுதியில் உள்ள துணிப் பை ஒன்றிலிருந்து, மடக்கி வைத்திருக்கும் ஒரு வெள்ளைத் துணியை எடுத்து விரிக்கிறான்.

அது ஒரு வரைபடம். பல ஊர்களின் பெயர்கள் கோடுகளின் அடிப்படையிலும், புள்ளிகளின் அடிப்படையிலும் அந்த வரைபடத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருக்கின்றன.

வரை படத்தை விரித்து உற்றுப் பார்க்கிறான்.

வீரநாராயணபுரம் விண்ணகரக்கோயில் என்கிற எழுத்து அந்த வரைபடத்தில் இருப்பது தெளிவாகக் காட்டப்படுகிறது.

மீண்டும் அந்த ஊரைப் பார்க்கிறான்.

இதுவரை ஒலித்துக்கொண்டிருந்த பாடல் நிறைவு பெறுகிறது.

வரைபடத்தை சுருட்டி எடுத்த இடத்திலே வைத்துவிட்டு, மீண்டும் அந்த ஊரைப் பார்க்கிறான்.

அவன் பார்வையில் ஏதோ ஒரு சிந்தனை.