Category Archives: திரைக் கதைகள்

Ponniyin Selvan Screenplay In English-Ponniyin selvan script


Story & Dialogue : The  Celestial Legend Mr.KALKI
Screenplay & Dialogue : THENNAADAN
Translated by : KALAIVAANI MANAVAALAN (a) Vaalarivan  Kumar Ayya

vanthiya devan

Scene – 1


Location : Kanchi, the great city

Principal Story Persons : The Prince Aadhitha Karikaalar and Vandhiyathevan


The entire gigantic appearance of the very extensive palace.

On the screen, the word “Kaanchi Maa Nagaram”  (Kaanchi ,the Great City) appears and vanishes.

The infrastructural facilities of the palace which glitter like the golden colour…

The pillars, doors, storeys, statues, drawings  etc.,  with the beautiful workmanship…

The internal and external appearance of the various parts which start from the main entrance…

The movement-vision of the royal workers…

The movement -vision of the securities.

The working vision of the body guards.


The room with a  very minute workmanship.

In the room, while the prince Aadhitha Karikaalar is sitting on the throne, in front of him, there stands Vandhiyathevan , the hero of this story, a very handsome and fascinating youth with the broad and expanded shoulders. There a dagger and a sword in the sheaths are hanging on either side of his waist.

In the right hand of Vandhiyathevan, there are two cylindrical  conduits with the length of one foot by having been rolled with a silky cloth.

The prince Aadhitha Karikaalar talk to Vandhiyathevan. In this speech, there remain a carefulness and seriousness.

Aadhitha Karkaalar  —  “ Vandhiyathevan, I know that you are purely a warrior. And I, having felt that you are a good intellectual, entrust this very huge responsibility to  you. In these two palmyra epistles which I have given now to you…,  you should hand over one leaf to my father the Emperor and one another leaf to  my sister Kunthavai. I hear about something else about even the higher and higher officials of the Thanjavoor  Kingdom. So, the message that I have sent should not be known to anybody else. That you are taking the epistles from me shouldn’t be known to anyone what so ever an important person he is. On the way, you shouldn’t fight with anybody else. It is not enough that you are not going for a voluntary fight but that you should not be involved even if anybody comes voluntarily to fight with you. I know well about your bravery. You have proved it so many times. So, there won’t be any disgrace for  you, even if you move away from a voluntary fight. Particularly, you should behave very carefully at the Pazhuvettariyas ( the three governing nobles of that region) and at Madhuraandhagar, the younger brother of my father. They should not know who  you are! It should not strictly be known to them that why you are going!”

Vandhiyathevan  gazes at the eyes of the prince.

Vandhiyathevan —  “ I understand. You have told me about the matter which I should talk to the emperor in person. I return with the success after having fulfilled your willingness.”

The prince Aadhitha Karikaalar looks at Vandhiyathevan.

Vandhiyatheven — “ Bless me….!”

He bows his head down before the prince.

Vandhiyathevan leaves out of that room.

The prince Aadhitha karikaalar notices his departure , by having been seated on his throne.



The securities who  stand outside the room with their javelin and rod show yet more stiffness when Vandhiyathevan leaves out.


The very big surrounding campus of the palace…

The  moving persons…

Vandhiyathevan  comes with his heroic walk towards the horse which stands under a tree. He takes in hand the javelin which has been let be hanging vertically along with the body of the horse. He very easily jumps and mounts on the horse. Holding the javelin in his right hand, he operates the horse by knocking at the belly region of the horse. It comes on running slowly and approaches the entrance of the palace.


The body guards and the securities yield a way to him at the door with politeness, Vandhiyathevan leaves out of the palace entrance.


Now the speed of the horse increases slowly up. The long hair of Vandhiyathevan spreads out and flies in the facing air. He increases the speed  yet more by swaying his head. As the hoofs of the horse compress down on the earth, the particles of the topsoil scatter and disperse away all the four sides.


With the effect of  the background music that indicates the symptom on the possible happening of a very big cyclone, earth quake and Tsunami, the speed of the horse increases more and more and the appearance of Vandhiyathevan gradually vanishes with the horse. The prince Aadhitha Karikaalar has been noticing all these by standing on the terrace that is at the top of the palace.

The wording “PONNIYIN  SELVAN” appears on the screen along with a circumstantial music which you might not have heard off so far.




Ponniyin Selvan Screenplay – Ponniyin Selvan Thiraikathai – Scene 5

பொன்னியின் செல்வன்

திரைக்கதை,வசனம் : தென்னாடன்

கதை,வசனம் : கல்கி


காட்சி 5

இரவு  / வெளி

Night/ Ext

சுற்றிலும்  முப்பது அடி உயர மதில் சுவர் கொண்ட அரண்மனை போன்ற பெரிய மாளிகையின் முழுத் தோற்றம்.

இரவு நேரம் என்பதால், கோட்டைச் சுவர்போல் தோற்றமளிக்கும் மதில் சுவர்களில் ஆங்காங்கு தீப்பந்தங்கள் எரிந்து வெளிச்சத்தைக் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றன.


மதில் சுவர்களுக்கு நடுவே இருக்கும் மாளிகையைச் சுற்றிலும் பரந்து விரிந்த காலி இடத்தில், வீரர்கள் சிலர் குதிரையில் போவதும், வருவதுமாய் இருக்கிறார்கள்.


திரையில் கடம்பூர் சம்புவரையர் மாளிகை என்கிற எழுத்து தோன்றி மறைகிறது.


இருபது அடி அகலமும், 25 அடி உயரமும் கொண்ட மாளிகையின் பிரம்மாண்ட  நுழைவு வாயில்.

வாயிலின் முகப்பில் இடமும் வலமுமாக இரண்டு வீரர்கள் வீதம் நான்கு வீரர்கள் இடுப்பில் வாளுடன், கையில் வேல் கம்புடன் காவலுக்கு நிற்கின்றனர்.

அவர்களுக்கு அருகில் பெரிய அளவிலான தீப்பந்தங்கள் எரிந்துகொண்டிருக்க, நல்ல வெளிச்சம் இருக்கிறது.


நுழைவு வாயிலுக்கு சற்று தள்ளி, பத்து அடி உயர விளக்குத் தூண் ஒன்றில் நெருப்பு இரண்டு அடி உயரத்திற்கு எரிந்துகொண்டிருக்கிறது.


காவல்காரர்களின் முகத்தில் பொறுப்புணர்வு.


வந்தியத்தேவன் குதிரையில் சுமாரான வேகத்தில் வந்து கொண்டிருக்கிறான். அவனின் பார்வையில் அந்த மாளிகையும், மாளிகையின் மேல் மாடம், கோட்டைச் சுவர்களில் எரிந்துகொண்டிருக்கும் தீப்பந்தங்களின் வெளிச்சமும் தெரிகிறது.


வந்தியத்தேவனின் குதிரை மாளிகை நுழைவு வாயிலை நோக்கி 100 அடி தூரத்தில் வந்துகொண்டிருக்கிறது.

மாளிகை வாயிலில் காவலுக்கு நிற்கும் வீரர்களின் பார்வையில் வந்தியத்தேவன் குதிரையில் வருவது தெரிகிறது.


வந்தியத்தேவன் நுழைவுவாயில் முன் வந்து நிற்கிறான்.

காவல் வீரர்கள் அவனை ஏறிட்டுப் பார்க்கின்றனர்.

ஒரு காவலாளி அவனின் குதிரையை மறைத்துக் கொண்டு, அதன் முகக் கயிற்றை பிடித்துக் கொள்கிறார்.

வந்தியத்தேவன் குதிரையில் அமர்ந்தபடியே அந்தக் காவலாளியிடம் பேசுகிறான்.

வந்தியத்தேவன் : “நான் உள்ளே செல்லவேண்டும்’’

காவலாளி : “அழைப்பு கொடுத்த அனைவரும் நேரத்திற்கே வந்துவிட்டார்களே….நீங்கள் யார்?’’

வந்தியத்தேவன் : “நான் கந்தமாறரின் நண்பன்’’

காவலாளி : “உங்களுக்கு பெயரெல்லாம் கிடையாதோ?’’

வந்தியத்தேவன் அந்தக் காவலாளியை உற்றுப் பார்க்கிறான்.

காவலாளி : “எங்கிருந்து வருகிறீர்?’’

வந்தியத்தேவன் : “என் பெயர் வந்தியத்தேவன். தஞ்சை மாநகருக்குச் சென்றுகொண்டிருக்கிறேன். இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலரின் எல்லைக்குட்பட்ட வடபெண்ணைக்கரைப் பாசறையில் நானும் சம்பூவரையரின் மகன் கந்தமாறரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து எல்லைக் காவல் புரிந்து கொண்டிருந்தோம். அதன்மூலம் நெருங்கிய நண்பர்களாகவும் மாறினோம்’’

இப்போது இன்னொரு காவலாளி பேசத் தொடங்குகிறார்.

காவலாளி 2 : “நீங்கள் கந்தமாறரின் நண்பர் என்றாலும், அழைப்பு இருந்தால் மட்டுமே மாளிகைக்குள் நுழைய முடியும். இன்று முக்கிய விருந்தாளிகள் பலர் வந்திருக்கிறார்கள். அழைப்பு இல்லாத எவரையும் உள்ளே விடக்கூடாது என எஜமானர் சம்பூவரையரின் கட்டளை. நீ உள்ளே போக முடியாது’’

வந்தியத்தேவன் அந்தக் காவலாளியை உற்றுப் பார்க்கிறான்.

வந்தியத்தேவன் : “ சம்பூவரையரின் ஒரே வாரிசான கந்தமாறனின் நண்பர் எனச் சொல்லியும் இத்தனை அவமரியாதையா?’’

காவலாளி 2 : “நீ கந்தமாறரின் நண்பர் என்று எதை வைத்து உறுதி செய்வது. அழைப்புக் கடிதம் ஏதும் இல்லை. அவரின் நண்பர் எனச் சொல்லிக்கொண்டு யார் வேண்டுமானாலும் மாளிகைக்குள் நுழைந்துவிட முடியாது!’’

வந்தியத்தேவன் அவரை மீண்டும் உற்றுப் பார்க்கிறான். மெல்லிய புன்னகை அவன் முகத்தில்.

வந்தியத்தேவன் : “சரி நான் திரும்பிப் போகிறேன்’’

தன் குதிரையைத் திருப்புகிறான். சற்றுதூரம் போகிறான்.

அவன் போவதையே காவல்காரர்கள் பார்க்கிறார்கள்.

100 அடி தூரம் திரும்பிச் சென்ற வந்தியத்தேவன், இப்போது மீண்டும் மாளிகை வாயில் நோக்கி குதிரையைத் திருப்புகிறான்.


அவன் பார்வையில் கூர்மை. பின்னணி இசையில் களேபரம்.

தன் உரைவாளை வலது கையில் எடுத்துக் கொள்கிறான்.

குதிரையை கால்களால் ஓங்கித் தட்டி இயக்குகிறான்.

இரண்டே நொடிகளில் குதிரை தன் முழுவேகம் எடுத்து வாயிற்கதவை நோக்கி பாய்ச்சலோடு நெருங்கிவருகிறது.

காவல்காரர்கள் தங்கள் கைகளில் இருக்கும் வேல் கம்பை உயர்த்தியபடியே சுதாரிக்கிறார்கள்.


முழுவேகத்துடன் காவலாளிகளை நோக்கி வரும் வந்தியத்தேவனின் குதிரை, பத்து அடி உயரத்திற்கு பறந்தபடியே அத்தனைபேரையும் தாண்டுகிறது. இந்தக் காட்சி ஸ்லோமோஷனாய் அமைய, அந்தச் சமயத்தில் வந்தியத்தேவன் வாளைச் சுழட்டியபடியே, இடதும் வலதுமாய் சாய்ந்து, காவலாளிகளின் கையிலிருக்கிற வேல் கம்புகளை தன் வாளைச் சுழற்றிக் கீழே விழச் செய்கிறான்.

ஐந்தே நொடிகளில் வந்தியத்தேவன் குதிரை மாளிகையின் உள்ளே சென்றுவிடுகிறது.


மாளிகையின் கோட்டைச் சுவரில் இருக்கும் பெரிய முரசு ஒன்றை ஒருவர் ஓங்கி அடிக்கிறார்.


மாளிகை மதிலின் இன்னொரு புறத்தில் ஒருவர் ஐந்தடி நீளம் கொண்ட ஓர் ஊதியால் ஓங்கி ஓங்கி ஊதுகிறார். அந்தச் சத்தமும் முரசு ஒலிக்கும் சத்தமும் காதைக் கிழிக்கிறது.

பின்னணி இசையில் களேபரத்துடன் கூடிய மாற்றம்.


வந்தியத்தேவன் தன் வாளைச் சுழட்டியபடியே கோட்டைக்குள் சற்று தூரத்தில் இருக்கும் மாளிகையின் முன்வாசல் நோக்கி வேகமாக முன்னேறுகிறான்.

அப்போது வேகமாக கத்துகிறான்.

வந்தியத்தேவன் : “கந்தமாறா…..கந்தமாறா….கந்தமாறா’’


வந்தியத்தேவனை இப்போது நான்கு குதிரை வீரர்கள் சுற்றி வளைக்கிறார்கள்.

மாளிகையின் பரந்த முகப்பு பகுதியில் தீப்பந்தங்களின் வெளிச்சத்தில் தன்னைச் சுற்றி வளைத்திருக்கும் குதிரை வீரர்களோடு வாளைச் சுழற்றி வெகு லாவகமாக சண்டை இடுகிறான் வந்தியத்தேவன்.


வந்தியத்தேவனோடு மோதும் ஒரு குதிரை வீரனின் வாள் இரண்டாக உடைந்து தூரமாய்ப் போய் விழுகிறது.


தன் குதிரையை லாவகமாகத் திருப்பி தன்னோடு சண்டையிடும் இன்னொரு வீரனின் குதிரையோடு மோத விடுகிறான் வந்தியத்தேவன்.

அந்தக் குதிரை வீரன் தூரமாய்ப் போய் விழுகிறான்.


மற்ற இரண்டு வீரர்களோடும் வாளைச் சுழற்றியபடியே கடும் சண்டையிடுகிறான் வந்தியத்தவேன்.

முரசு சத்தம் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஊதல் சத்தமும் தொடர்ந்து கேட்கிறது.


இப்போது தூரத்தில் இருந்து இருபதுக்கும் மேற்பட்ட குதிரைகளில், கையில் வாளோடு வீரர்கள் வேகமாக, புழுதி பறக்க வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.


வந்தியத்தேவன் தன் வாளைச் சுழற்றி, தன்னோடு சண்டையிடும் இரண்டு வீரர்களையும் கீழே விழச் செய்கிறான்.


மாளிகையின் மேற்புறத்தில் இருந்தபடியே இந்தச் சண்டையை பத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அதில் ஒருவர் காட்சி 4ல் யானையின் மீது அமர்ந்து வந்த பழுவேட்டரையர்.


இப்போது இருபதுக்கும் மேற்பட்ட குதிரைகளில் வந்த வீரர்களில் முதலாவதாக வந்தவர் வந்தியத்தேவனைப் பார்த்து அப்படியே குதிரையை நிறுத்துகிறார்.

வந்தியத்தேவன் அந்த வீரனைப் பார்க்கிறான்.

முகத்தில் புன்னகை.

வந்தியத்தேவன் : “கந்தமாறா…தக்க சமயத்தில் வந்தாயடா நண்பனே’’

கந்தமாறன் : “வந்தியத்தேவா….நீயா……’’

கந்தமாறன் தன் குதிரைக்குப் பின்னால் வரும் மற்றவர்களைப் பார்த்து உரக்கக் கத்துகிறான்.

கந்தமாறன் : “நிறுத்துங்கள்….நிறுத்துங்கள்…இவன் என் நண்பன்’’ (சத்தமாக கத்தியபடியே)

அனைத்து குதிரை வீரர்களும் வேகத்தைக் குறைத்து, தங்கள் குதிரையை நிறுத்துகிறார்கள்.


கந்தமாறன் தன் குதிரையை வந்தியத்தேவனின் குதிரைக்கு அருகே கொண்டு செல்கிறான்.

இருவர் முகத்திலும் புன்னகை.

ஒருவரையொருவர் குதிரையில் அமர்ந்தபடியே கட்டித் தழுவிக் கொள்கிறார்கள்.

கந்தமாறன் மற்ற குதிரை வீரர்களைப் பார்க்கிறான்.

கந்தமாறன் : “நீங்கள் செல்லுங்கள்…இவன் என் நண்பன்’’

குதிரை வீரர்களின் முகத்தில் அலுப்பு. தங்கள் குதிரைகளைத் திருப்பியபடியே வந்த பாதை நோக்கித் திரும்பிச் செல்கிறார்கள்.


வந்தியத்தேவன் : “மன்னித்துவிடு நண்பனே….இந்த இரவு நேரத்தில் உன்னைத் தொந்தரவு செய்துவிட்டேன். ஆனாலும், உன் வீரர்கள் கோழைகளாகவும், முட்டாளாகவும் இருக்கிறார்கள். என்னைச் சந்தேகிக்கவும் செய்தார்கள். என் வாள் வீச்சு பொறுக்க மாட்டாமல் சரணடையவும் செய்தார்கள்….ஹாஹாஹா’’ (சத்தம் போட்டுச் சிரிக்கிறான்)

கந்தமாறன் வந்தியத்தேவன் சிரிப்பதை ரசிக்கிறான்.

கந்தமாறன் : “நல்லது நண்பா….உன் வீரம் யாருக்கு வரும்?’’

வந்தியத்தேவன் : “உனக்கு வருமே நண்பா’’

கந்தமாறன் : “ஹாஹாஹா….(அவனும் சிரிக்கிறான்)

சிரித்து முடிக்கும் கந்தமாறன் மீண்டும் பேசுகிறான்.

கந்தமாறன் : “நண்பனைக் காண நண்பனிடமே ஏதும் சொல்லிக்கொள்ளாமல் என்ன இது திடீர் பிரவேசம்?’’

வந்தியத்தேவன் : “வந்திருக்கும் விருந்தாளிக்கு முதலில் விருந்தோம்பலைக் கொடுக்கவேண்டும் என உனக்கு நான் சொல்லியா தெரியவேண்டும். நல்ல பசியடா நண்பனே…..முதலில் என் வயிற்றை நிரப்பு. பின்னர் உன் செவிகளை நான் நிரப்புகிறேன்.’’

இருவரும் சேர்ந்து சிரிக்கிறார்கள் : “ஹாஹாஹா…ஹாஹாஹா’


இவர்கள் சிரிப்பதை மாளிகையின் மேற்புறம் இருக்கும் கூட்டம் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறது.


 பழுவேட்டரையரின் முகத்தில் சந்தேகம்.

Ponniyin Selvan Screenplay – Ponniyin Selvan Thiraikathai – Scene 4

பொன்னியின் செல்வன்

கதை,வசனம் : கல்கி

திரைக்கதை,வசனம் : தென்னாடன்

Tamil screenplay image

காட்சி 4

பகல் / வெளி

Day/ Ext

ஒரு கோயிலின் முகப்புத் தோற்றம்.


ஊடாடும் மக்கள் கூட்டம். பலவகையான கடைகள்.


ஓரிடத்தில் மட்டும் மக்கள் கூட்டமாக எதையோ வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.


தலையை ஓரமாக மழித்து முன்குடுமி வைத்திருக்கும் ஒருவர் (பெயர் ஆழ்வார்க்கடியான் வயது 35 இருக்கலாம். சற்றே குண்டாக இருக்கிறார். நெற்றியில் நாமம்), நெற்றி நிறைய திருநீர் அணிந்திருப்பவரிடம் ஏதோ வாக்குவாதம் செய்துகொண்டிருக்கிறார்.ஆழ்வார்க்கடியானின் கையில் பிரம்பு ஒன்று இருக்கிறது.

அவர்களைச் சுற்றிலும் சுமாரான மக்கள் கூட்டம் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது.


சற்று தூரத்தில் குதிரையில் அமர்ந்தபடியே வரும் வந்தியத்தேவன் அந்த இடத்திற்கு எதிர்ப்புறமாக வருகிறான்.


குடுமிக்காரர் ஆழ்வார்க்கடியான் தீவிரமாக வாக்குவாதத்தில் ஈடுபடுவதும், தன் கையில் உள்ள பிரம்பால் திருநீறு அணிந்திருப்பவரை அடிக்க ஓங்குவதும் வந்தியத்தேவன் கண்களில் படுகிறது. அவர்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள் என்பது இவனுக்குக் கேட்கவில்லை.

குதிரையை நிறுத்தி கீழே இறங்குகிறான். அருகில் உள்ள பெரியவரிடம் பேச்சு கொடுக்கிறான்.

வந்தியத்தேவன் : “அங்கே என்ன தகராறு?’’

பெரியவர் : “அய்யோ….அது வெகுநேரமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது. விஷ்ணு பெரிய கடவுளா, சிவன் பெரிய கடவுளா என ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுக்காமல் பேசி மாய்கிறார்கள். அதை வேடிக்கை பார்க்க ஒரு கூட்டம்’’

வந்தியத்தேவனின் கண்களில் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டிருக்கும் ஆழ்வார்க்கடியான் தோற்றம் முழுமையாகப் படுகிறது. ஆழ்வார்க்கடியானின் செய்கைகள் வந்தியத்தேவனுக்கு புன்னகையை வரவழைக்கின்றன. இவன் புன்னகைப்பதை அருகில் உள்ள பெரியவர் கவனிக்கிறார். வந்தியத்தேவன் அவரைப் பார்க்கிறான்.

பெரியவர் : “என்ன வீரனே….நீ போய் அவர்களை சமாதானம் செய்யலாமே? அதற்குள் குதிரையில் இருந்து இறங்கிவிட்டாய். உனக்கும் வேடிக்கை பார்க்கத் தோன்றுகிறதோ?’’

வந்தியத்தேவன் : “அரியும் சிவனும் ஒன்னு அதை அறியாதவன் வாயில மண்ணு என நான் சொன்னால் அவர்கள் கேட்கவா போகிறார்கள்’’

வந்தியத்தேவன் பெரியவரிடம் பேசிமுடித்து மீண்டும் அவர்களின் வாக்குவாதத்தைப் பார்க்கிறான்.


இப்போது, நான்கு வீரர்கள் ஆளுக்கொரு குதிரையில் அமர்ந்தபடியே சற்றுதூரத்தில் வருகிறார்கள்.    அதில் ஒரு வீரன் உரக்க கத்தியபடியே வந்தியத்தேவன் நிற்கும் இடத்தை நெருங்கி வருகிறான்.

குதிரை வீரன் : “ “சூராதி சூரர், வீரப்பிரதாபர், மாறபாண்டியன் படையை வீறுகொண்டு தாக்கி வேரோடு அறுத்த வெற்றி வேல் உடையார், இருபத்து நாலு போர்களில் சண்டையிட்டு, அறுபத்து நான்கு விழுப்புண்களைப் பெற்ற திருமேனியர், சோழநாட்டுத் தனாதிகாரி, தானிய பண்டார நாயகர், இறைவிதிக்கும் தேவர், பெரிய பழுவேட்டரையர் விஜயம் செய்கிறார்! பராக்! பராக்! வழி விடுங்கள், வழி விடுங்கள்!”

வந்தியத்தேவன் அந்த நான்கு குதிரை வீரர்களையும் பார்க்கிறான்.


ஊடாடும் மக்களும், ஆழ்வார்க்கடியான் வாக்குவாதத்தை வேடிக்கை பார்க்கும் கூட்டமும் அவசர கதியில் சாலையோரம் ஓதுங்கி நிற்கிறார்கள்.


வந்தியத்தேவனும் தன் குதிரையை இன்னும் ஓரமாக இழுத்து, தானும் சாலையோரமாக நின்றுகொள்கிறான்.

நான்கு குதிரை வீரர்களும் சென்றதைத் தொடர்ந்து முரசு அடித்துக்கொண்டு சிலர் வருகிறார்கள். முரசு சத்தம் காதைக் கிழிக்கிறது.

முரசு அடித்துச் செல்பவர்களைத் தொடர்ந்து பனைமரத்தின் ஓவியத்தை வரைந்த கொடியைத் தாங்கியபடி சிலர் வருகிறார்கள்.

அவர்களைத் தொடர்ந்து கையில் வேல் பிடித்த வீரர்கள் சிலர் கம்பீரமாக நடந்து வருகிறார்கள்.

அவர்களைத் தொடர்ந்து ஒரு யானையின் மீது பெரிய பழுவேட்டரையர் அமர்ந்து வருகிறார். (வயது 60 இருக்கலாம். கருநிற மேனி. ஓர் அரசருக்குரிய தோற்றத்தில் கம்பீரமாக யானையின்மீது அமர்ந்து கடந்துபோகிறார்)

யானையைத் தொடர்ந்து ஒரு பல்லக்கினை சிலர் சுமந்து வருகிறார்கள். வந்தியத்தேவன் அந்தப் பல்லக்கினை கூர்ந்து பார்க்கிறான்.

பல்லக்கினைத் தொடர்ந்து குதிரை வீரர்கள் கையில் வேலோடு வருகிறார்கள். வந்தியத்தேவன் முகத்தில் ஆச்சரியமும், யோசனையும் கலந்து நிற்கிறது.


காட்சி 2ல் ஏரிக்கரையில் வந்தியத்தேவன் நிற்கும்போது தூரத்தில் வந்த படகுகளையும், ஒரு படகில் பல்லக்கு வந்ததும் இண்டர் கட்டாக வந்துபோகிறது.


தன்னைக் கடந்து தூரத்தில் செல்லும் பல்லக்கினையும், வீரர்களையும் ஏதோ யோசித்தபடியே வந்தியத்தவேன் பார்க்கிறான்.


குடுமித் தலையுடன் கூடிய ஆழ்வார்க்கடியான் எதிர்புறமாய் நின்று வந்தியத்தேவனை உற்றுப் பார்க்கிறான்.

ஆழ்வார்க்கடியான் தன்னை உற்று நோக்குவதை வந்தியத்தேவனும் கவனிக்கிறான். பின்னர் ஏதோ யோசனையுடன் வந்தியத்தேவன் தன் குதிரையில் ஏறி அமர்கிறான். குதிரையை இயக்க, அது மெல்ல வேகம் எடுக்கிறது.


வந்தியத்தேவன் குதிரையில் தூரமாய் சென்று மறைவதை ஆழ்வார்க்கடியான் உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டே தன் தலையை மெல்ல ஆட்டுகிறான். அந்தப் பார்வையில் விஷமம் தெரிகிறது.

Ponniyin Selvan Screenplay – Ponniyin Selvan Thiraikathai – Scene 3

பொன்னியின் செல்வன்

கதை,வசனம் : கல்கி

திரைக்கதை,வசனம் : தென்னாடன்


காட்சி 3

பகல்/உள் மற்றும் வெளி

Day/Int and Ext

பெரியதாக காட்சியளிக்கிற பத்துக்கும் மேற்பட்ட மாளிகைகளும், அழங்காரங்களைச் சுமந்து நிற்கும் சில அரண்மனைகளும் தூரமாய் தெரிகின்றன.


பழையாறை நகரம்

என்கிற எழுத்து தோன்றி மறைகிறது.

ஓர் அரண்மனையின் தோற்றம். அரண்மனை மேற்பகுதியில் புலிக்கொடி காற்றில் வீரியமாகப் பறந்துகொண்டிருக்கிறது.


மக்கள் ஆங்காங்கே தெருக்களில் ஊடாடும் காட்சிகள்.

ஒரு சந்தைப் பகுதி.

காய்கறிகளும், பழங்களும், மண்பாண்டங்களும், தின்பண்டங்களும், இதரப் பொருட்களும் கூவிக் கூவி விற்கப்படுவதும், வாங்கப்படுவதும்.


மீண்டும் அரண்மனையின் தோற்றம்.

அரண்மனையின் வாயில்.

அங்கே காவலுக்கு நிற்கும் வீரர்கள்.

அரண்மனையின் விதவிதமான அழகு அறைகள், மண்டபங்கள், வேலையாட்கள் ஊடாடுதல், பணிப்பெண்கள் ஊடாடுதல், போர் வீரர்கள் ஒரு பகுதியில் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருத்தல் என இன்னும் பல தொகுப்புக் காட்சிகள் பின்னணி இசையோடு.


அரண்மனையின் மேல்மாடம்.

செம்பியன் மாதேவி (நெற்றி நிறைய திருநீர் பூசியிருக்கிறார். கழுத்தில் உத்திராட்ச மாலைகள். தோற்றத்தில் மூப்பு தெரிகிறது) தூரத்தில் எதையோ பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் குந்தவையை நோக்கி வருகிறார்.

(குந்தவை இக்கதையின் நாயகி. மிக அழகாக, இளமையாக இருக்கிறாள். இளவரசியின் தோற்றத்தில் இருக்கிறாள்)

குந்தவையின் முன்னே வந்து நிற்கிறார் செம்பியன் மாதேவி.

குந்தவையின் முகத்தில் குழப்பமும், யோசனையும் தெரிகிறது.

செம்பியன் மாதேவி குந்தவையின் தோள்களில் தன் வலதுகையை வைக்கிறார்.

குந்தவை அவரைப் பார்க்கிறாள்.

செம்பியன் மாதேவி : ‘‘என்ன நடந்துவிட்டது என்று இப்படிக் குழம்பியபடியே யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறாய்? எத்தனையோ போர்களைக் கண்டவர்கள் நம் சோழத்து வீரர்கள். உன் அண்ணன் ஆதித்த கரிகாலனாகட்டும், உன் தம்பி அருள்மொழிவர்மனாகட்டும் எதையும் சாதிக்கும் வல்லமை பெற்றவர்கள்.”

குந்தவை செம்பியன் மாதேவியைப் பார்க்கிறாள்.

குந்தவை :  ‘‘என் சிந்தனை பலவாறாக குழம்பியிருப்பது உண்மைதான். சண்டை என்றால் மோதிப்பார்த்துவிடும் துணிவு இருக்கிறது. பகைவர்களை வெற்றிகொள்ளும் சக்தியும் இருக்கிறது. இங்கே நடந்துகொண்டிருப்பது சதியல்லவா?’’

பேசியபடியே மெல்ல வேறு இடம்நோக்கி நகர்கிறாள்.

அவள் நகர்ந்த இடம் நோக்கி செம்பியன் மாதேவியும் நகர்ந்துபோகிறார்.

செம்பியன் மாதேவி : ‘‘சண்டையில் தோற்று ராஜ்ஜியத்தை இழந்தவர்களைவிட சதியால் வீழ்ந்து ராஜ்ஜியத்தை இழந்துபோன அரசுகளே அதிகம் என்பதை நானும் அறிவேன். இந்தமாதிரி நேரங்களில் நாம் பதற்றப்படக்கூடாது. முக்கியமாக நீ பதற்றப்படக்கூடாது. மிகப்பெரிய சோழ ராஜ்ஜியத்தின் இளவரசி நீ’’

குந்தவை செம்பியன் மாதேவியைப் பார்க்கிறாள்.

குந்தவை : “தந்தை சுந்தரசோழர் தஞ்சை மாநகரத்தில். மகள் நானோ இந்தப் பழையாறில். அண்ணன் ஆதித்த கரிகாலன் காஞ்சி நகரத்தில். தம்பி அருள்மொழிவர்மன் இலங்கை போர் முனையில். நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து பேசி, மகிழ்வாய் இருந்து எத்தனை நாளாயிற்று. ராஜ்ஜியத்தை விஸ்தரிக்கும் ஆசையிலே நாங்கள் திசைக்கொருவராய் பிரிந்து, நிர்வாகத்தையும், ராஜ்ஜியத்தையும் கவனித்துக் கொள்வதாலேயே சதிகாரர்கள் சூழ்ச்சி செய்வதற்கு ஏதுவாய் போயிற்று. திட்டமிட்டே என் தந்தை தஞ்சை மாநகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கிறார். அனைத்திற்கும் முடிவு கட்டுவேன்’’

செம்பியன் மாதேவி குந்தைவையைப் பார்த்து புன்னகைக்கிறார்.

குந்தவை : “ஏனம்மா புன்னகை?’’

செம்பியன் மாதேவி : “இப்போதெல்லாம் பழுவேட்டரையர்கள் உன்னைத்தான் எதிரியாக பாவிக்கிறார்களாம். உன் திட்டப்படியேதான் உன் தந்தையும், சகோதரன்களும் செயல்படுவதாகவும், இந்தச் சோழ ராஜ்ஜியமே உன் சொற்படிதான் நடக்கிறதாகவும் அவர்களுக்கு தகவல் போய்ச் சேர்ந்திருக்கிறது. அரசு ஒற்றர்களைவிட சதிகாரர்களின் ஒற்றர்கள் திறமையாகவும் விரைவாகவும் பணியாற்றுகிறார்கள்’’

குந்தவை, செம்பியன் மாதேவியை யோசித்தபடியே பார்க்கிறாள்.

Ponniyin Selvan Thiraikathai – Ponniyin Selvan Screenplay – Scene 2

பொன்னியின் செல்வன்

கதை,வசனம் : கல்கி

திரைக்கதை,வசனம் : தென்னாடன்

காட்சி 2

பகல் / வெளி

Day/ Extn


மிக நீளமான செம்மண் சாலை ஒன்றில் வந்தியத்தேவனின் குதிரை புழுதி பறக்க வேகமாக வந்துகொண்டிருக்கிறது. அந்தச் சாலையின் இருபுறமும் காட்டு மரங்கள் மிக உயரமாக வளர்ந்து நிற்கின்றன.

குதிரையின் குளம்படிச் சத்தம் மிகத் தெளிவாக ஒலிக்க, நீங்கள் இதுவரை கேட்டிராத பின்னணி இசையுடன் திரையில் தோன்றிய பொன்னியின் செல்வன் எழுத்து மறைந்துபோகிறது.

அதைத் தொடர்ந்து, இத் திரைப்பட உருவாக்கத்தில் பங்கேற்ற கதை மாந்தர்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் பெயர்கள் ஒவ்வொன்றாகத் திரையில் தோன்ற ஆரம்பிக்க, வந்தியத்தேவனின் மூதாதையர்களான பலம்பொருந்திய வாணர் பரம்பரை பற்றியும்,  “வாணர்குலத்து வல்லவரையர்கள் முந்நூறு ஆண்டுகள் அரசு புரிந்தவர்கள் என்பதையும், வந்தியத்தேவனின் தந்தை காலத்தில் வைதும்பராயர்களால் வாணர் குலத்து ராஜ்ஜியம் வீழ்ச்சி அடைந்ததும், எஞ்சியிருக்கும் வாணர் குலத்து மக்களின் கடைசி வீரனாக விளங்கும் வந்தியத்தேவனின் வீரம், நேர்மை மற்றும் அவனின் குணாதியசங்களை விளக்கும் பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்க, பல்வேறு சம்பவங்களை உள்ளடக்கிய தொகுப்புக் காட்சிகள் (Montage Scence) வரத் தொடங்குகின்றன.

பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.

வந்தியத்தேவன் இருபுறமும் மரங்கள் அடர்ந்து நிற்கும் செம்மண் சாலையில் புழுதி பறக்க குதிரையின் மீதமர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கிறான்.


கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரையில் பச்சைப்பசேல் என காட்சியளிக்கும் பரந்து விரிந்த  வயல்வெளிகளில் ஆங்காங்கே பெண்களும் ஆண்களும் வேலை செய்துகொண்டிருக்க, வயல்வெளியின் ஓரமாக இருக்கிற சாலையில் மிதமான வேகத்தில் வந்தியத்தேவன் குதிரை வருகிறது.


தூரத்தில் சில குடிசை வீடுகள் தெரிய, மலை அடிவாரத்தின் ஓரமாக குதிரையில் வருகிறான்.


பத்து அடி அகலமுள்ள ஒரு சிற்றோடையைத் தாண்டிக் கடக்கிறது குதிரை.


கடல்போல் காட்சியளிக்கும் ஏரி.

பூச் செடிகளும், புற்களும் ஏரியைச் சுற்றிலும் அமைந்திருக்கிற அகலமான கரை ஓரத்தில் காட்சியளிக்கின்றன.

ஏரியின் சுற்றுப்புறத்தில் ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர், சிறுமியர், வயது முதிர்ந்தவர்கள் என பலதரப்பட்ட இருபால் வயதினரும் ஆங்காங்கு பேசிக்கொண்டும், வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டும், விளையாடிக்கொண்டும் இருக்கும் காட்சி.

சில பெண்கள் கும்மியடித்தும், சில சிறுமியர் ஒற்றைக் காலால் நொண்டியபடி பாண்டி விளையாடிக் கொண்டும், சிறுவர்கள் சிலர் மல்யுத்தம் செய்துகொண்டும், சில ஆண்கள் சிலம்பம் விளையாடிக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள்.

இவர்களின் செய்கைகளை மக்களில் பலரும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.


பள்ளமான ஒரு சாலையிலிருந்து மேடாக அமைந்திருக்கும் அந்த ஏரியின் கரையோரப் பகுதிக்குள் வந்தியத்தேவனின் குதிரை நுழைகிறது.

மெதுவாக நடந்துவரும் குதிரையின் மீது அமர்ந்தபடியே மக்களின் விதவிதமான ஆடலையும், விளையாட்டுகளையும் பார்த்து ரசிக்கிறான் வந்தியத்தேவன்.


குதிரையின் மீதிருக்கும் வந்தியத்தேவனின் கண்கள் ஏரியின் நான்கு திசைகளையும் ஆச்சர்யத்தோடு பார்க்கின்றன.


ஒரு மூதாட்டியார் மண்சட்டியில் வைத்து எதையோ சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.

வந்தியத்தேவன் குதிரையிலிருந்தபடியே அந்த மூதாட்டியாரைப் பார்க்க, அவனைச் சாப்பிட அழைக்கிறார் மூதாட்டியார்.

வந்தியத்தேவன் குதிரையிலிருந்து இறங்கி, அந்த மூதாட்டியாரிடம் ஒரு பிடி வாங்கிச் சாப்பிடுகிறான்.


இப்போது ஏரியின் மதகுப் பகுதியில் வந்தியத்தேவன் நிற்கிறான்.

வரிசையாக மதகுகள்.

மதகுகளிலிருந்து பீய்ச்சியபடியே பெரும் சத்தத்துடன் நுரை பொங்க தண்ணீர் வெளியேறிக்கொண்டிருக்கிறது.

அதை ரசிக்கிறான் வந்தியத்தேவன்.


ஏரிக் கரையின் இன்னொரு பகுதியில் சில பெண்கள் ஓடிப்பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வந்தியத்தேவன் குதிரை மீது அமர்ந்தபடியே அந்த இடத்தை கடந்துபோகிறான்.


ஏரிக் கரையின் மற்றோர் பகுதி.

மக்கள் கூட்டம் அதிகம் இல்லை.

வயதான இரண்டு ஆண்கள் குளத்தின் நடுப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டியபடி பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அவர்களுக்கு அருகே நிற்கும் வந்தியத்தேவனின் பார்வையும் குளத்தின் நடுப்பகுதியை நோக்கிச் செல்கிறது.

அங்கே இருபதுக்கும் மேற்பட்ட படகுகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன.


பல படகுகளில் போர் வீரர்களின் உடையோடு பலர் வருவது தெரிகிறது.

நடுவாக வரும் ஒரு படகில் பல்லக்கு ஒன்று இருக்கிறது.


வந்தியத்தேவன் தூரத்தில் வரும் படகுகளையும், பல்லக்கினையும் கண்களால் உற்றுப் பார்க்கிறான்.

வந்தியத்தேவனைப் பற்றியும், அவனுடைய வாணர் பரம்பரை பற்றியும் இதுவரை ஒலித்துக்கொண்டிருந்த பாடல் இப்போது நிறுத்தப்படுகிறது.


வந்தியத்தேவனுக்கு அருகே பத்து அடி தூரத்தில் நிற்கிற இரண்டு பெரியவர்களும் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

பெரியவர் 1 – ‘பெரிய பழுவேட்டரையர் வீரர்களோடும் இளைய ராணியோடும் வருகிறார். இந்தப் பகுதி வழியாகத்தான் கரை இறங்குவார்கள். நாம் வேறு பக்கம் ஒதுங்கிவிடுவோம்”.

பெரியவர் 2 : ‘ஆமாமாம்…..இங்கு நாம் ஏன் நிற்பானேன். அந்தப் பக்கம் இளம் கன்னியர்கள் கோலாட்டம் ஆடுகிறார்கள். அதைப் பார்த்து ரசிப்போம்’’

வந்தியத்தவேனுக்கு அவர்கள் பேசிக் கொள்வது காதில் விழுகிறது.

வந்தியத்தேவனின் பார்வையில் மாற்றம் வருகிறது.

அவன் தூரத்தில் வரும் படகுகளையும், படகுகளுக்கு நடுவே ஒரு படகில் இருக்கும் பல்லக்கினையும் இப்போது கூர்ந்து கவனிக்கிறான்.

பல்லக்கின் முகப்புத் தோற்றம் மட்டும் இவன் கண்களில் தெளிவாகப் படுகிறது.

அந்தப் பல்லக்கின் மேல்பகுதியில் பனை மரத்தின் உருவம் பொறித்த கொடி பறக்கிறது.

பல்லக்கின் இருபுறமும் பட்டுத்துணிகள் திரைபோல் மூடப்பட்டிருக்கின்றன.

காற்றின் வேகத்தில் அந்தப் பட்டுத் துணிகள் மெலிதாக ஆடுகின்றன.


வந்தியத்தேவனைக் கடந்து செல்லும் இரண்டு பெரியவர்களில் ஒருவர் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்துக்கொள்கிறார்.

வந்தியத்தேவன் தன் மீசையைத் தடவியபடியே திரும்பிப் பார்க்கும் அந்தப் பெரியவரையும், பின்னர் படகுகளையும் பார்க்கிறான்.


சற்று தூரமாக நடந்து செல்லும் அந்தப் பெரியவர்களில் ஒருவர் தன்னுடன் வரும் இன்னொரு பெரியவரிடம் மீண்டும் பேச்சுக்கொடுக்கிறார்.

பெரியவர் 1 : ‘அந்த இளைஞன் பழுவேட்டரையரின் வீரனாக இருப்பானோ?’’

பெரியவர் 2 : ‘அப்படித் தெரியவில்லை. இங்கு நடந்துகொண்டிருக்கும் ஆடிப்பெருக்கு விழாவுக்கு, பாதுகாப்பிற்காக வந்த வீரனாகவும் இருக்கலாம்’’

பெரியவர் 1 : ‘யாராக இருந்தால் நமக்கென்ன? பெரிய இடத்துச் சமாச்சாரம் நமக்கு எதுக்கு? அதோ அழகுப் பெண்களின் ஆட்டத்தைக் கவனியுங்கள். இந்தக் காலத்து இளம் கன்னியர்களுக்கு தைரியம் அதிகம்தான். பொது இடத்தில் தங்கள் ஆட்டத்தை என்னமாய் நடத்துகிறார்கள்!’’

பெரியவர் 2 தூரத்தில் பார்க்கிறார். அங்கே இளம்பெண்கள் கோலாட்டத்தில் உற்சாகமாக ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்க்கிறார்.


வந்தியத்தேவன், தான் நின்றுகொண்டிருக்கும் இடத்திலிருந்து படகுகளைப் பார்த்தபடியே குதிரையை இயக்குகிறான்.

இதுவரை நிறுத்தப்பட்டிருந்த பாடல் இப்போது பாடல் மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.


குளக்கரையின் மேடான பகுதியிலிருந்து கீழ்நோக்கி இறங்கி ஒரு சாலையை அடைகிறது குதிரை.

மீண்டும் குதிரை வேகமாக ஓடத்தொடங்குகிறது.

நிறுத்தப்பட்டிருந்த பாடல்  மீண்டும் தொடர்ந்து ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.


நிறைய விழுதுகளைக் கொண்ட பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் வந்தியத்தேவன் ஓய்வெடுக்கிறான். குதிரை அருகே மேய்ந்து கொண்டிருக்கிறது.


இப்போது இருபுறமும் பாறைகளாக காட்சி அளிக்கும் முட்புதர்கள் கொண்ட பகுதியில் குதிரையில் வந்துகொண்டிருக்கிறான் வந்தியத்தேவன்.


மல்லிகைப் பூக்களும், ரோஜாச் செடிகளும் நிறைந்திருக்கும் பூந்தோட்டப் பகுதியில் வந்துகொண்டிருக்கிறான்.


உயரமான ஓர் இடத்தில் நின்றபடியே தூரத்தில் தெரியும் ஒரு ஊரைப் பார்க்கிறான் வந்தியத்தேவன்.

அவனின் பார்வையில் பெரியதும் சிறியதுமான பல வீடுகள், நெடுதுயர்ந்த கோயில் கோபுரம் போன்றவை தெரிகிறது.

எதையோ சிந்தித்தபடியே, தன் முதுகுப் பகுதியில் உள்ள துணிப் பை ஒன்றிலிருந்து, மடக்கி வைத்திருக்கும் ஒரு வெள்ளைத் துணியை எடுத்து விரிக்கிறான்.

அது ஒரு வரைபடம். பல ஊர்களின் பெயர்கள் கோடுகளின் அடிப்படையிலும், புள்ளிகளின் அடிப்படையிலும் அந்த வரைபடத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருக்கின்றன.

வரை படத்தை விரித்து உற்றுப் பார்க்கிறான்.

வீரநாராயணபுரம் விண்ணகரக்கோயில் என்கிற எழுத்து அந்த வரைபடத்தில் இருப்பது தெளிவாகக் காட்டப்படுகிறது.

மீண்டும் அந்த ஊரைப் பார்க்கிறான்.

இதுவரை ஒலித்துக்கொண்டிருந்த பாடல் நிறைவு பெறுகிறது.

வரைபடத்தை சுருட்டி எடுத்த இடத்திலே வைத்துவிட்டு, மீண்டும் அந்த ஊரைப் பார்க்கிறான்.

அவன் பார்வையில் ஏதோ ஒரு சிந்தனை.

Ponniyin Selvan Thiraikathai-Ponniyin Selvan Tamil Screenplay for Cinema

vanthiya devan

பொன்னியின் செல்வன்

கதை,வசனம் : கல்கி

திரைக்கதை,வசனம் : தென்னாடன்

காட்சி 1

பகல்/உள் மற்றும் வெளி

Day/Int and Extn

இடம் : காஞ்சி நகரம்

பிரதான கதை மாந்தர்கள் : இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர்,வந்தியத்தேவன்

மிகப்பெரிய அரண்மனையின் பிரம்மாண்ட முழுத் தோற்றம்.

திரையில் காஞ்சிமாநகரம் என்கிற எழுத்து தோன்றி மறைகிறது.

தங்க நிறம்போல் ஜொலிக்கும் அரண்மனை உட்கட்டமைப்பு வசதிகள்.

அழகிய வேலைப்பாடுகளுடன்கூடிய தூண்கள், கதவுகள், மாடங்கள், சிற்பங்கள், ஓவியங்கள் இன்னும்பிற.

அரண்மனையின் பிரதான வாசலில் தொடங்கி, பல பகுதியின் உட்புற, வெளிப்புறத் தோற்றம்.

ஒவ்வொரு பகுதியிலும் அரண்மனைப் பணியாளர்கள் ஊடாடும் காட்சி.

காவலாளிகள் ஊடாடும் காட்சி. மெய்க்காப்பாளர்கள் பணியிலிருக்கும் காட்சி.


அதி நுட்பமான வேலைப்பாடுகளைக் கொண்ட ஓர் அறை.

அறைக்குள் இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர் ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்திருக்க, அவருக்கு எதிரே மிக அழகான, வசீகரமான, அகன்று விரிந்த மார்புகளுடன் இளைஞன், இக் கதையின் நாயகன் வந்தியத்தேவன் நின்றுகொண்டிருக்கிறான். அவன் இடையின் ஒரு பகுதியில் கூர் வாளும், இன்னொரு பகுதியில் நீள் கத்தியும் உறைக்குள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.

வந்தியத் தேவனின் வலது கையில் பட்டுத் துணியால் சுற்றப்பட்ட ஓர் அடி நீளமான  உருண்டை வடிவிலான இரண்டு குழல்கள் இருக்கின்றன.

இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர் வந்தியத்தேவனிடம் பேசுகிறார். பேச்சில் நிதானமும் கண்டிப்பும் இருக்கிறது.

ஆதித்த கரிகாலர்  “வந்தியத்தேவா, நீ சுத்த வீரன் என்பதை நன்கு அறிவேன். அத்துடன் நீ நல்ல அறிவாளி என்பதை உணர்ந்து, இந்த மாபெரும் பொறுப்பை உன்னிடம் ஒப்படைக்கிறேன். நான் உன்னிடம் இப்போது கொடுத்திருக்கும் இந்த இரு ஓலைகளில் ஒன்றை என் தந்தை மகாராஜாவிடமும், இன்னொன்றை என் சகோதரி இளைய பிராட்டியிடமும் ஒப்புவிக்க வேண்டும். தஞ்சையில் இராஜ்யத்தின் பெரிய பெரிய அதிகாரிகளைப் பற்றிக் கூட ஏதேதோ கேள்விப்படுகிறேன். ஆகையால், நான் அனுப்பும் செய்தி யாருக்கும் தெரியக் கூடாது. எவ்வளவு முக்கியமானவராயிருந்தாலும் நீ என்னிடமிருந்து ஓலை கொண்டு போவது தெரியக்கூடாது. வழியில் யாருடனும் சண்டை பிடிக்கக் கூடாது. நீயாக வலுச் சண்டைக்குப் போகாமலிருந்தால் மட்டும் போதாது, மற்றவர்கள் வலுச் சண்டைக்கு இழுத்தாலும் நீ அகப்பட்டுக் கொள்ளக் கூடாது. உன்னுடைய வீரத்தை நான் நன்கறிவேன். எத்தனையோ தடவை உன் வீரத்தை நிரூபித்திருக்கிறாய். ஆகையால், வலிய வரும் சண்டையிலிருந்து விலகிக் கொண்டாலும் கௌரவக் குறைவு ஒன்றும் உனக்கு ஏற்பட்டுவிடாது. முக்கியமாக, பழுவேட்டரையர்களிடமும் என் சிறிய தந்தை மதுராந்தகரிடமும் நீ மிக்க ஜாக்கிரதையாக நடந்துகொள்ள வேண்டும். அவர்களுக்கு நீ இன்னார் என்று கூடத் தெரியக் கூடாது! நீ எதற்காகப் போகிறாய் என்று அவர்களுக்குக் கண்டிப்பாய்த் தெரியக் கூடாது!”

வந்தியத் தேவன் இளவரசரின் கண்களை உற்று நோக்குகிறான்.

வந்தியத்தேவன்  ‘புரிகிறது. ஓலையைக் கொடுத்த பின்னர் மகராஜாவிடம் நேரில் பேச வேண்டிய செய்தியும் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். உங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றிவிட்டு வெற்றியுடன் திரும்புகிறேன்’’

இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர், வந்தியத்தேவனைப் பார்க்கிறார்.

வந்தியத்தேவன் ‘என்னை ஆசிர்வதியுங்கள்’’

தன் தலையை இளவரசருக்கு முன்பாகத் தாழ்த்துகிறான்.

இளவரசர் வந்தியத்தேவனின் தலையில், தன் வலது கையை வைத்து ஆசிர்வதிக்கிறார்.

அந்த அறையைவிட்டு வெளியேறுகிறான் வந்தியத்தேவன்.

அவன் செல்வதை தன் இருக்கையில் அமர்ந்தபடியே கவனிக்கிறார் இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர்.


அறைக்கு வெளியே வேல் கம்புகளுடன் நிற்கும் காவலாளிகள் வந்தியத்தேவன் வெளியேறும்போது இன்னும் கூடுதல் விறைப்பு காட்டுகிறார்கள்.


அரண்மனையின் மிகப் பெரிய சுற்று வளாகம். ஊடாடும் மனிதர்கள். வந்தியத்தேவன் ஒரு மரத்தின் அடியில் நிற்கும் குதிரையின் அருகே வீரநடையோடு நடந்து வருகிறான். குதிரையின் உடலோடு நீள் வாக்கில் தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும் வேல் ஆயுதத்தைக் கையில் எடுக்கிறான். குதிரையின் மீது மிக எளிதாகத் தாவி ஏறுகிறான்.  வலது கையில் வேலோடு, கால்களை குதிரையின் வயிற்றுப் பகுதியில் தட்டி குதிரையை இயக்குகிறான். அது மெல்ல ஓடிவந்து அரண்மனை வாயிலை நெருங்குகிறது.


வாயிற்கதவில் மெய்க்காப்பாளர்களும், காவலாளிகளும் பணிவுடன் வழிவிட, அரண்மனை வாசலை விட்டு வெளியேறுகிறான்.


இப்போது குதிரையின் வேகம் மெல்ல மெல்ல அதிகரிக்கிறது. வந்தியத்தேவனின் நீளமான தலைமுடி எதிர்த்திசைக் காற்றில் சிலிர்த்துப் பறக்கிறது. தலையை ஆட்டியபடியே குதிரையின் வேகத்தை இன்னும் அதிகரிக்கிறான். குதிரையின் கால் குளம்புகள் மண்ணில் வேகமாக அழுந்துவதால் மண்துகள்கள் நாலாபுறமும் சிதறித் தெறிக்கின்றன.


மிகப்பெரிய சூறாவளி, பூகம்பம், சுனாமி ஏற்படப்போவதற்கான அறிகுறியை உணர்த்தும் பின்னணி இசையின் வீரியத்தோடு, புழுதியைக் கிளப்பியபடியே குதிரையின் வேகம் மேலும் அதிகரிக்க, வந்தியத்தேவன் தோற்றம் மெல்ல மெல்ல குதிரையோடு மறைந்துபோவதை அரண்மனையின் உச்சியில் இருக்கும் மாடத்தில் நின்றபடியே கவனிக்கிறார் இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர்.

 இதுவரை நீங்கள் கேட்டிராத பின்னணி இசையுடன் திரையில்

பொன்னியின் செல்வன்

என்கிற எழுத்து  தோன்றுகிறது.

Tamil Screenplay – Tamil Thiraikathaikal – Niram Marum Mugangal – Scene 3

நிறம் மாறும் முகங்கள்


(தொலைக்காட்சி நெடுந்தொடருக்கானது)

காட்சி 3

சந்திராவின் வீடு.
சோபாவில் அமர்ந்தபடியே சந்திரா அழுதுகொண்டிருக்கிறாள்.
சந்திராவின் மாமியார், தன் மகனும் சந்திராவின் கணவருமான சேகரிடம்  செல்போனில்  பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். பெயர் பார்வதி அம்மாள். வயது 60.

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘எல்லா எடத்துலேயும் தேடியாச்சி…கணேசன காணோம்…நீ உடனே வீட்டுக்கு கௌம்பி வா….ஸ்டேஷன் வரைக்கும் போய் எதுக்கும் ஒரு கம்ப்ளெய்ன்ட் கொடுத்துறலாம்….லேட் பண்ண வேண்டாம்….எனக்கு பயமா இருக்குப்பா….’’

சேகர்குரல் – ‘‘பக்கத்து வீட்டு இன்ஸ்பெக்டரும் அதைத்தான் சொன்னாரு…அம்மா…நான் வீட்டுக்கு வந்து….. அப்புறமா போலீஸ் ஸ்டேஷன் கௌம்பறதுக்கு எக்ஸ்ட்ரா ஒரு மணி நேரம் ஆகும்…… ஒன்னு பண்ணுங்க நீங்களும் சந்திராவும் ஸ்டேசனுக்கு வந்துருங்க…நான் ஆபிஸ்லேர்ந்து நேரா அங்க வந்துர்றேன்…சந்திராகிட்ட சண்டை ஏதும் போடாதீங்க…கணேசனுக்கு ஒன்னும் ஆயிருக்காது….போனை சந்திராகிட்ட குடுங்க…’’ (குரலில் பதட்டம், வேகம்)

பார்வதி அம்மாள் சோபாவில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருக்கும் சந்திராவைப் பார்க்கிறார்…
சந்திராவை நோக்கி நடந்துவருகிறார். போனை சந்திராவை நோக்கி நீட்டுகிறார்…

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘ஏய்…ந்தா….உங்கிட்ட பேசணுங்கறான்….’’

சந்திரா போனை மாமியாரிடமிருந்து வாங்குகிறாள். போனை காதில் வைக்கிறாள்.

சேகர் குரல் – ‘‘ஏண்டி….மத்தியானம் தூங்காதேன்னு உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது. நாலு மணிக்கு ஸ்கூல் விடும்னு தெரியும்…மூணு மணிக்கே ஆட்டோக்காரர் வந்துடுறாரு…..அவரு வரும்போது நீ ரெடியா இருக்கவேண்டாம்..மெதுவா எழுந்திருச்சி முகம் கழுவி, பவுடர் பூசி புதுப்பொண்ணு மாதிரி அலங்கரிச்சிக்கிட்டு…அதுக்கு அப்புறம் நீ கௌம்பிப் போறது எனக்கு தெரியாதுன்னு நெனைக்கிறியா…செய்யறதெல்லாம் நீ செஞ்சிட்டு ஆட்டோக்காரர் மேல பழி போட மனசு எப்படித்தான் வருதோ….அம்மாவ கூட்டிட்டு போலீஸ் ஸ்டேஷன் வந்துரு….நான் கால் மணி நேரத்துல அங்க இருப்பேன்…’’ (குரலில் அதட்டல், எரிச்சல்)

போன் கட் செய்யப்படும் சத்தம் கேட்கிறது.
சந்திராவும் போனை கட் செய்துவிட்டு தன் மாமியாரை முறைத்துப் பார்க்கிறாள்.
பார்வதி அம்மாளும் பதிலுக்கு முறைத்தபடியே…

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘இந்த மொறைக்கற வேலையெல்லாம் வேண்டாம்….அவங்கிட்ட நீ தூங்கற விஷயத்தை நான் சொல்லவேயில்ல…’’

காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்கிறது…சந்திரா முகத்தைத் துடைத்தபடியே ஒருவித அச்சத்துடன் போய் கதவைத் திறக்கிறாள். கதவுக்கு வெளியே வாணி நிற்கிறாள்..
வாணி உள்ளே பதட்டத்தோடு நுழைந்தபடியே…

வாணி – ‘‘சந்திரா…என் வீட்டுக்காரருக்கு போன் பண்ணி விஷயத்தை சொல்லிட்டேன்..அவரும் நேரா போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய் கம்ப்ளெய்ன்ட்ட குடுத்திரச் சொல்லிட்டாரு…கமிஷனர் ஆபிஸ்லேயிருந்து இந்நேரம் நம்ம ஏரியா ஸ்டேஷனுக்கு போன் போயிருக்கும்….நீ ஒன்னும் கவலப்படாத…போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்ட பொருத்தவரைக்கும் எல்லா இடத்துலேயும் என் வீட்டுக்காரருக்கு தெரிஞ்சவங்க இருக்காங்க…எப்படியும் இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல உம் பையன கண்டுபிடிச்சிருவாங்க…’’

வாணி பேசுவதை பார்வதி அம்மாள் கவனிக்கிறாள்.
பின்னர் சந்திராவை பார்க்கிறார்.

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘ஏய்…நீகௌம்புறியா…இல்ல வாணிய கூட்டிட்டு நான் ஸ்டேஷன் கௌம்பட்டுமா…’’

பார்வதி அம்மா சந்திராவை இப்படி பேசுவதை வாணி பார்க்கிறாள்.

வாணி – ‘‘அம்மா…அவளே மகனக் காணோம்ன்னு பதட்டத்துல இருக்கா…இந் நேரத்துல உங்க சண்டைய வச்சிக்க வேண்டாம்…மொதல்ல கௌம்பற வழியப் பாருங்க…’’ (கெஞ்சல், அவசரம்)

சந்திரா வாணியைப் பார்க்கிறாள்.

சந்திரா – ‘‘வாணி…நீயும் வாயேன்…எனக்கு போலீஸ் ஸ்டேஷன்னாலேயே ஒரு மாதிரி இருக்கு…’’

அழுதபடியே பேசுகிறாள்…

வாணி – ‘‘உங்கள கூட்டிட்டுப் போறதுக்குத்தான் வந்திருக்கேன்..என் வீட்டுக்காரரும் ஸ்டேஷனுக்கு வந்துர்றேன்னு சொல்லியிருக்காரு..உன் வீட்டுக்காரர்கிட்டே பேசிட்டாரு….சீக்கிரம் கௌம்புங்க…’’

மூவரும் புறப்படுகின்றனர்.
சாவித்திரி வீட்டைப் பூட்டுகிறாள்.
வெளியே ஆட்டோக்காரர் தயாராக நிற்கிறார்.
மூவரும் ஆட்டோவில் ஏறி அமர்கின்றனர்.
ஆட்டோக்காரர் ஆட்டோவை ஸ்டார்ட் செய்கிறார்.
ஆட்டோ புறப்பட்டுச் செல்கிறது.


tamil sample screenplay-tamil sample thiraikathai- நிறம் மாறும் முகங்கள் திரைக்கதை

நிறம் மாறும் முகங்கள்

கதை : ராஜேஷ்குமார்

திரைக்கதை, வசனம் : செ.பாலமுருகன்
 காட்சி 1/பகல்/வெளி

இருபது அடி அகலமுள்ள தெரு.
இருபுறமும் வீடுகள் நிறைந்த தெரு.
இருசக்கர வாகனத்தை குறைந்த வேகத்தில் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறாள் 27 வயது வாணி.
பின் இருக்கையில் வாணியின் மகன் 6 வயது சிறுவன், வாணியை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
பள்ளிச் சீருடை அணிந்துள்ளான். முதுகில் புத்தகப் பை. பெயர் பிரசாத்.

தெருச் சாலையின் சிறு சிறு பள்ளங்களில் வாணியின் இருசக்கர வாகனம் குதித்து குதித்து வருகிறது.
பிரசாத்: “ம்ம்மா….முதுகு வலிக்குது….இன்னிக்கு நீ சரியாவே வண்டி ஓட்டல…குதிச்சி..குதிச்சி போவுது’’ (முகத்தில் வலி)

வாணி: ‘‘கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோடா…..அஞ்சி நிமிஷந்தான்….வீட்டுக்கு போயிறலாம்…எந்தப் பாவி ரோட்டப் போட்டான்னே தெரியலை…ஒரு மழை பெய்யறதுக்குள்ள எல்லா ரோடும் பல்லைக் காட்டுது….பாவிப்பய நல்லாவே இருக்க மாட்டான்’’ (முனகல், ஆத்திரம்)

ஒரு வளைவில் திரும்புகிறது. தொடர்ந்து அதே வேகத்தில் வண்டி பயணிக்கிறது.


காட்சி 2/பகல்/வெளி


பிரதான சாலை. சுமாரான போக்குவரத்து.
மகிந்த்ரா வெள்ளை நிற ஸைலோ காரை 27 வயது இளைஞன் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறான்.
பெயர் ராமகிருஷ்ணன்.

ராமகிருஷ்ணனின் காருக்கு முன்னும் பின்னுமாக பல வாகனங்கள் சீரான வேகத்தில் சென்றுகொண்டிருக்கின்றன.
ராமகிருஷ்ணனின் பார்வை சாலையை கூர்ந்து கவனித்தபடி இருக்கிறது.
ஒரு சிக்னலில் கார் நிற்கிறது.
ராமகிருஷ்ணனின் பார்வை சிக்னலில் எரியும் சிகப்பு நிற விளக்கையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.
சட்டைப் பையில் இருந்து இடது கையால் ஒரு பபுள்கம்மை எடுக்கிறான்.
வலது கையால் பபுள்கம் மேலுள்ள கவரை பிரித்து, வாயில் போட்டு சுவைக்கிறான்.
சிக்னலில் பச்சை விளக்கு எரிய, ராமகிருஷ்ணன் கியரை இயக்கி வண்டியை தொடர்ந்து ஓட்டுகிறான்.
கார் பிரதான சாலையைவிட்டு உட்புற சாலைக்குள் நுழைகிறது.


வாணி இன்னொரு தெருவுக்குள் இருசக்கர வாகனத்தில் வந்துகொண்டிருக்கிறாள்.


அதே தெருவின் எதிர்புறத்தில் ராமகிருஷ்ணன் கார் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறான்.
காருக்கு இருபது மீட்டர் முன்னே வயதான தாத்தா ஒருவர் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு போகிறார்.
சாலையில் உள்ள ஒரு பள்ளத்தில் சைக்கிள் ஏறி, இறங்கும்போது தாத்தா பேலன்ஸ் செய்ய முடியாமல் கீழே விழுகிறார்.
கார் ஓட்டிக்கொண்டு வரும் ராமகிருஷ்ணன் அதைப் பார்க்கிறான்.
முகத்தில் வருத்தம். கண்களில் பரிதாபம்.
சைக்கிளோடு விழுந்துகிடக்கும் தாத்தாவுக்கு அருகில் கார் நிறுத்தப்படுகிறது.
ராமகிருஷ்ணன் அவசரமாக காரிலிருந்து இறங்குகிறான்.
விழுந்துகிடக்கும் தாத்தாவை தூக்கி விடுகிறான்.


ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்ன தாத்தா…பாத்து வரக்கூடாதா…அடி எதும் படலியே’’


தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் உதவியோடு எழுந்துகொள்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘ரொம்ப நன்றி தம்பி….’’
ராமகிருஷ்ணன் தாத்தாவின் சட்டையில் ஒட்டியிருக்கும் அழுக்கை தன் கையால் துடைத்து விடுகிறான்.
அவன் துடைத்து விடுவதை தாத்தா பாசத்தோடு பார்க்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘பரவால்ல தம்பி…நீங்க நல்லாயிருக்கணும்…பாத்தா பெரிய இடத்து புள்ளை மாதிரி இருக்கீங்க…உங்கள மாதிரி ஆளுங்க ஒரு சில பேராவது இன்னும் இருக்கறதாலதான் நாட்டுல மழை பெய்யுது…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அப்போ….மழையால ரோடெல்லாம் பள்ளமாவுறது எங்கள மாதிரி ஆளுங்கலாலத்தான்னு சொல்ல வர்றீங்க…’’
சொல்லிவிட்டு மெலிதாகச் சிரித்துக் கொள்கிறான்.
தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தை வருத்தத்தோடு ஏறிட்டுப் பார்க்கிறார்.
தாத்தாவின் முகத்தை ராமகிருஷ்ணன் கவனிக்கிறான்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘சும்மா ஜோக்கடிச்சேன்…அதுக்குப்போயி இப்படி வருத்தப்படறீங்களே…’’

தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தைப் பார்க்கிறார்.
மெலிதாகப் புன்னகைக்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘இடுக்கண் வருங்கால் நகுகன்னு சொல்றீங்க…சரிதான்ன….நான் சொல்றது’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஐய்யோ….திருக்குறள்லாம் சொல்றீங்க….ஒரு வேளை போன பிறவியில திருவள்ளுவராப் பிறந்திருப்பீங்களோ…’’

 தாத்தா: ‘‘துன்பம் வரும் வேளையில சிரிங்க…’’

 ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அப்டீன்னா கண்ணதாசனா’’    

இருவரும் சேர்ந்து சிரிக்கின்றனர்.
தொடர்ந்து சிரிக்கின்றனர்.

அவர்களுக்கு எதிர்புறமாக இருசக்கர வாகனத்தை ஓட்டிவரும் வாணி இதைக் கவனிக்கிறாள்.
வாணியின் பார்வை ராமகிருஷ்ணனை பார்த்து ஆச்சரியமாகிறது.
வாணி இப்போது ராமகிருஷ்ணனை கூர்ந்து பார்க்கிறாள்.
வண்டியை மெதுவாக ராமகிருஷ்ணன் காருக்கு அருகில் நிறுத்துகிறாள்.
ராமகிருஷ்ணனும் தாத்தாவும் தங்களுக்கு அருகில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு  பார்க்கின்ற வாணியையும், அவளுக்குப் பின்புறம் அமர்ந்திருக்கும் சிறுவனையும் பார்க்கின்றனர்.
வாணி இப்போது ராமகிருஷ்ணனை கூர்ந்து பார்க்கிறாள்.
அவளின் பார்வை ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தில் ஒருவித மாற்றத்தை வரவழைக்கிறது.
ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்னங்க…அப்டீ பாக்கறீங்க?’’

வாணி: ‘‘நீங்க…ராமகிருஷ்ணந்தான?’’ (யோசித்தபடியே..தயக்கத்துடன்)

வாணி இப்படிக் கேட்டதும் ராமகிருஷ்ணன் முகத்தில் கூடுதல் மாற்றம் தெரிகிறது.
பதில் ஏதும் சொல்லாமல் மௌனமாக இருக்கிறான்.

வாணி: ‘‘நீங்க ராமகிருஷ்ணந்தான?’’

ராமகிருஷ்ணன் முகத்தில் இப்போது வியப்பு.
அருகில் நிற்கும் தாத்தா வாணியையும் ராமகிருஷ்ணனையும் மாறி மாறி பார்க்கிறார்.
ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஆமா…நீங்க யாருன்னு தெரியலையே…’’

வாணியின் முகத்தில் மெலிதான நக்கல் சிரிப்பு வருகிறது.

வாணி: ‘‘அடப்பாவி…என்னை தெரியலையா…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஏங்க….தெரியாமத்தான நீங்க யாருன்னு கேக்கறேன்..’’

வாணி: ‘‘நல்லா பாரு…நான் யாருன்னு தெரியும்…தெரியலைன்னா நீ வேஸ்ட்….’’

ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தில் எரிச்சல்

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘எங்க தொகுதி எம்.எல்.ஏ பொண்டாட்டியா…’’  (நக்கல்)

வாணி மெதுவாகச் சிரித்துக் கொண்டே…

வாணி: ‘‘மண்ணாங்கட்டி….டேய் உங்கூட ஆறாவதுல  இருந்து பத்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் பல்லாவரம் கவர்மென்ட் ஸ்கூல்ல ஒன்னா படிச்சேன்ன …..மறந்துட்டியா….’’

ராமகிருஷ்ணன் மெதுவாக தலையை சொறிந்துகொள்கிறான்.
வானம் பார்த்து யோசிக்கிறான்.
மூக்கை தடவிக் கொள்கிறான்.
இவர்களின் செய்கையை தாத்தா பார்க்கிறார்.

தாத்தா: ‘‘தம்பி நான் கௌம்புறேன்…உங்களுக்கு சனி திசை ஆரம்பம் ஆகறமாதிரி இருக்கு…’’
தாத்தா சொல்லிவிட்டு ராமகிருஷ்ணனின் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் சைக்கிளில் ஏறி கிளம்புகிறார்.
ராமகிருஷ்ணன் தாத்தா புறப்பட்டு போவதை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, வாணியின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறான்.

ராமகிருஷ்ணன்: ”ம்ம்…….வாணி…….’’ (யோசனை மற்றும் தயக்கம்)

வாணி: ‘‘அப்பாடி……இப்பவாவது ஞாபகம் வந்திச்சே….’’

ராமகிருஷ்ணன் வாணியின் வண்டியின் பின்னால் கவலையோடு அமர்ந்திருக்கும் சிறுவனைப் பார்க்கிறான்.
அதை வாணி கவனிக்கிறாள்…

வாணி: ‘‘என்னோட மகன்….மீனாட்சி  மெட்ரிகுலேஷன் ஸ்கூல்ல ஒன்னாவது படிக்கிறான்….’’
சிறுவன் பிரசாத் ராமகிருஷ்ணனை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறான்.
ராமகிருஷ்ணன் சிறுவன் பிரசாத்தின்  அருகில் வந்து அவன் முகத்தை கையால் தடவியபடியே வாணியிடம் பேசுகிறான்..

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘பாத்து பனிரெண்டு வருஷம்…..ஆளே மாறிட்ட வாணி……அப்போ ஒல்லியா இருப்பே…இப்போ கொஞ்சம் சதை போட்டு….முகம்லாம் வேறமாதிரி ஆயிருச்சா…உடனே ஞாபகத்துக்கு வரலே….’’

வாணி அவன் பேசுவதை கவனிக்கிறாள்…

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘கல்யாணம் எப்போ ஆச்சி….?’’

வாணி: ‘‘ஏழு வருஷம் முடிஞ்சிருச்சி…அதுக்கு அத்தாட்சியாத்தான் இவரு….பேரு…பிரசாத்’’
பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் தன் மகனை தலையை அசைத்து ஜாடை காட்டி பேசுகிறாள்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘உன்னோட….அவர் என்ன பண்றார்….?’’

வாணி: ‘‘க்ரைம் இன்ஸ்பெக்டர்….’’

வாணி சொன்னதைக் கேட்டு ராமகிருஷ்ணன் மெலிதாகச் சிரிக்கிறான்.

வாணி: ‘‘ஏன்டா சிரிக்கறே….?’

ராமகிருஷ்ணன்: ’’இல்லே…சின்ன வயசுல போலீஸ்னாலயே ஓடி ஒளிஞ்சுக்குவே….இப்போ போலீஸ்காரருக்கே பொண்டாட்டியா ஆயிட்டியே…அதான்…’’

வாணி: ‘‘என்ன பண்றது…ஆனா என்னப் பாத்து இப்போ அவருதான் பயப்படாரு…’’

சொல்லிவிட்டு வாணி சிரித்துக் கொள்கிறாள்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘வீடு இந்தப் பக்கம்தானா…?’’
வாணி: ‘‘ஆமா…அடுத்த தெருதான்….’’

சில நொடிகள் யோசிக்கிறாள்…

வாணி: ‘‘சரி…நான் பாட்டுக்கு பேசிட்டே இருக்கேன்…உனக்கு கல்யாணம் ஆயிருச்சா…?’’

ராமகிருஷ்ணன் இல்லை என்பதுபோல் தலையாட்டுகிறான்.

வாணி: ‘‘கார்லாம் வச்சிருக்கே…ரொம்ப வசதியாயிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்….’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘பிஸ்னெஸ் பண்றேன்…அண்ணங்கூட சேர்ந்து….சுமாரான வசதிதான்…’’


அதே தெருவில் சற்று தூரத்தில் ஆட்டோ ஒன்று வந்துகொண்டிருக்கிறது.
ஆட்டோவுக்குள் வாணியின் வயதுடைய ஒரு பெண் கண்களைக் கசக்கியபடியே அமர்ந்திருக்கிறாள். பெயர் சந்திரா.
முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள்.
ஆட்டோ ஓட்டுபவர், ஆட்டோவின் கண்ணாடி வழியே பின்னாடி அமர்ந்திருக்கும் பெண் கண்களைத் துடைத்து விடுவதை பார்க்கிறார்.

ஆட்டோ ஓட்டுபவர்: ‘‘மேடம்……எதுவும் நடந்திருக்காது…தேவையில்லாம மனசப் போட்டு குழப்பிக்காதீங்க…’’

சந்திரா ஆட்டோ ஓட்டுநரைப் பார்க்கிறார்.
கண்களைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள்.
ஆட்டோ தொடர்ந்து பயணிக்கிறது.


வாணி இப்போது டூ வீலரிலிருந்தி இறங்கி நின்றுகொண்டு ராமகிருஷ்ணனிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

வாணி: ‘‘வீடு….?’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அனகாபுத்தூர்ல….’’

தூரத்தில் வந்துகொண்டிருந்த ஆட்டோ இவர்களைக் கடந்து செல்லும்போது…. ஆட்டோவினுள் அமர்ந்திருக்கும் சந்திரா வாணியைப் பார்க்கிறாள்…

சந்திரா: ‘‘நிப்பாட்டுங்க….நிப்பாட்டுங்க’’

சந்திரா சொல்லவும் ஆட்டோ ஓட்டும் நபர் ஆட்டோவை நிறுத்துகிறார்.
தங்களுக்கு அருகே திடீரென்று ஆட்டோ நிற்பதை வாணியும், ராமகிருஷ்ணனும் கவனிக்கின்றனர்.
ஆட்டோவிலிருந்து சந்திரா அழுது வடியும் முகத்துடன் இறங்குகிறாள்.
சந்திரா அழுதுகொண்டே இறங்குவதை வாணி பார்க்கிறாள்.
வாணியின் முகத்தில் ரியாக்ஷன்.
ராமகிருஷ்ணன் சந்திராவைப் பார்க்கிறான்.
சந்திரா வாணியை நோக்கி அழுதபடியே நடந்து வருகிறாள்.

வாணி: ‘‘என்னாச்சி சந்திரா…?’’ 

சந்திரா: ‘‘வாணி….என் மகனைப் பாத்தியா……அவனைக் காணோம்…..’’ (பயம், சோகம்)

வாணி: ‘‘என்ன சொல்ற….?’’ (பதட்டம்)

சந்திரா: ‘‘ஆட்டோக்காரர் கொஞ்சம் லேட்டா வந்தாரு…எல்லாப் பசங்களும் ஸ்கூல் விட்டு வந்துட்டிருந்தாங்க…நீ கூட உன் மகனை கூட்டிட்டு வந்ததை பாத்தேன்…பத்து நிமிஷந்தான் லேட்டு… உள்ள போய் பாத்தேன்…வழக்கமா நிக்கற இடத்துல என் மகன் கணேஷ் இல்ல….ஸ்கூல் ஃபுல்லா நல்லாத் தேடிப்பாத்துட்டேன்…அங்க   எங்கேயும் இல்ல….வாட்ச்மேன்கிட்ட கேட்டதுக்கு…உங்க மகன் வெளியில போனத பாத்தேன்னு சொல்றாரு…எனக்கு பயமா இருக்குடி…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்ன படிக்கறான்….’’

ராமகிருஷ்ணன் சந்திராவிடம் கேட்கிறான். அதற்கு வாணி பதில் சொல்கிறாள்.

வாணி: ‘‘எம் பையனும் இவங்க பையனும் ஒரே வகுப்புதான்..எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்து வீட்டுலதான் இவங்க இருக்காங்க’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஒரு வேளை நீங்க வர்றதுக்கு லேட்டாயிருச்சுன்னு அவனே கௌம்பி போயிருக்கலாம் இல்லியா…அந்தக் கோணத்துலேயும் யோசியுங்க… பதட்டப்படாதீங்க…உடனே வீட்டுக்கு கௌம்பிப் போங்க…உங்க மகன் அங்க இருப்பான்…’’

சந்திரா: ‘‘வீட்டுல மாமியார் இருக்காங்க…போன் பண்ணி கேட்டுட்டேன்…இன்னும் வரலைங்கறாங்க… எனக்கு பயமா இருக்கு…’’ (அழுகிறாள்….)…அய்யோ கடவுளே… எம் புள்ளை என்ன ஆனான்னு தெரியலையே…’’ (ராமகிருஷ்ணனிடம் சொல்கிறாள்) 

வாணி: ‘‘அழுகைய நிறுத்து சந்திரா…சீக்கிரம் கௌம்பு….நானும் வர்றேன்…மொதல்ல வீட்டுக்கு போய் பாப்போம்….’’

ராமகிருஷ்ணனை பார்க்கிறாள் வாணி…

வாணி: ‘‘நான் வர்றேன் ராமு…இன்னொரு நாளைக்கு பாக்கலாம்…அடுத்த தெருவுல 13ம் நம்பர் வீடுதான் என்னோடது….கேட்ல வனராஜன் இன்ஸ்பெக்டர்ன்னு போர்டு தொங்கும்…..’’ (அவசரப் பேச்சு)


ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்னோட ஹெல்ப் எதாச்சும் வேணுமா..?

வாணி: ‘‘பரவாயில்ல….நாங்க பாத்துக்கறோம்….தவறா எதும் நடந்துருக்காது…..’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘சரி….அவசரப்படாம போங்க…ஒன்னும் ஆயிருக்காது….’’
சந்திரா ஆட்டோவில் ஏறிக்கொள்கிறாள்…
ஆட்டோவை ஸ்டார்ட் செய்கிறார் ஓட்டுநர்…
ஆட்டோ புறப்பட்டுச் செல்ல…அதன் பின்னாடியே வாணி தனது இருசக்கர வாகனத்தை ஓட்டிக் கொண்டு செல்கிறாள்.
அவர்கள் புறப்பட்டுச் செல்வதையே ராமகிருஷ்ணன் பார்க்கிறான்.

தூரத்தில் செல்லும் ஆட்டோவும்…டூ வீலரில் செல்லும் வாணியும் இடது பக்கமாகத் திரும்பி மறைவதை ராமகிருஷ்ணன் பார்க்கிறான்…

ராமகிருஷ்ணன்:  (மைன்ட் வாய்ஸ்) ‘‘காலம் கெட்டுப் போச்சி….இஷ்டத்துக்கு குழந்தைங்க காணாமப் போறாங்க….கவர்மென்ட்ல ஆளுங்க என்ன பண்றாங்கன்னே தெரியலை…..’’

கார் கதவைத் திறக்கிறான். இருக்கையில் அமர்கிறான். கதவை மூடிக்கொள்கிறான். சுற்று முற்றும் பார்க்கிறான். இப்போது அவன் பார்வையில் வில்லத்தனம் தெரிகிறது. சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு பபுள்கம் எடுத்து, அதன் கவரைப் பிரித்து வாயில் போட்டு மென்னுகிறான்.


தன் இருக்கையில் அமர்ந்தபடியே பின் இருக்கைக்குக் கீழே எட்டிப் பார்க்கிறான்.
பின் இருக்கையில் வாயில் பிளாஸ்திரியோடு, மயங்கிய நிலையில் ஆறுவயதுச் சிறுவன் கிடக்கிறான்.

அந்தச் சிறுவனின் முகம் க்ளோசப் காட்சியாக. சிறுவன் பள்ளிச் சீருடையில் இருக்கிறான். சிறுவனின் கழுத்தில் அடையாள அட்டை தொங்கிடப்பட்டிருக்கிறது. அதில்  கணேஷ், பர்ஸ்ட் ஸ்டாண்டர்ட் பி செக்ஷன் மீனாட்சி மெட்குலேசன் ஸ்கூல் என்கிற எழுத்துகள் தெளிவாக இருக்கின்றன.

ராமகிருஷ்ணன் சிறுவனைப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைத்தபடியே காரை ஸ்டார்ட் செய்கிறான். கார் புறப்பட்டுச் செல்கிறது.


Thanks for reading tamil thiraikathai

Thankyou for reading tamil screenplay

பிச்சை தமிழ் திரைக்கதை – tamil screenplay sample- tamil script- pitchai

sample tamil screenplay

திரைக்கதை, வசனம் : செ.பாலமுருகன்
மூலக்கதை சுபலெட்சுமி

பிச்சை திரைக்கதை – tamil screenplay sample- tamil script- pitchai

காட்சி 1 பகல் / வெளி

Int / Day

வானுயர உயர்ந்து நிற்கும் கோவில் கோபுரம்.
கோவிலின் உள்ளே பூஜை நடந்துகொண்டிருப்பதற்கான மணிச் சத்தமும், மேளச் சத்தமும் மெதுவாய் நம் காதுகளில் ஒலிக்கிறது.
கோவிலின் முன்புறத்து நுழைவு வாயில்.
அதில் உள்ள பழங்காலத்து பெரிய கதவுகள்.
கதவுகளில் தொங்க விடப்பட்டிருக்கும் சிறு மணிகள்.
கோவிலின் உள் நுழையும் பக்தர்கள். வெளியேறும் பக்தர்கள்.

கோவிலின் முன் உள்ள அகன்ற தெரு.
இருபுறமும் ஆங்காங்கே சற்று இடைவெளிவிட்டு இருசக்கர வாகனங்கள் மற்றும் சில கார்கள்.
பக்திப் பொருட்கள் விற்பனை செய்யும் கடைகள்,
பக்தர்களின் காலணிகளைப் பாதுகாக்கும் இடம் மற்றும் இதர வகையான கடைகள்.
ஒரு கணவனும், மனைவியும் கோவிலிலிருந்து வெளியேறுகிறார்கள்.
கணவருக்கு நாற்பதைத் தாண்டிய வயது.
மனைவியோடு ஏதோ பேசுகிறார்.
அவர் பேசுவது நம் காதுகளில் விழவில்லை.
இருவரும் காலணிகள் பாதுகாக்கும் இடத்திற்குச் செல்கின்றனர்.
கணவன்: ‘‘….டோக்கன் உங்கிட்டதான இருக்கு’’
மனைவி தன் கைப்பையிலிருந்து டோக்கனை எடுக்கிறார்.
கணவரிடம் கொடுக்கிறார்.
கணவர் அதை காலணிகள் பாதுகாக்கும் நபரிடம் கொடுக்கிறார்.
அந்த நபர் டோக்கன் நம்பரைப் பார்க்கிறார்.
அதற்குரிய காலணிகளை உள்ளிருந்து எடுத்து அவர்களின் முன் போடுகிறார்.
கணவனும், மனைவியும் தங்கள் காலணிகளை அணிந்துகொள்கின்றனர்.
கணவன் தன் இடது கையால் பேண்ட் பாக்கட்டைத் துழாவுகிறார்.
உள்ளிருந்து எதையோ எடுக்கிறார்.
அவர் கையில் மோட்டார் பைக் சாவி இருக்கிறது.
இருவரும், பைக்குகள் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்தை நோக்கி நடக்கின்றனர்.
அவர்கள் நடக்க, நடக்க வரிசையாக நாலைந்து பிச்சைக்காரர்கள் கையில் தட்டுக்களோடும், வளைந்து நெளிந்த பாத்திரங்களோடும் இவர்களைப் பார்த்து கை ஏந்துகின்றனர்.
பிச்சை 1 : ‘‘சாமி…மகராசனா இருக்கணும்……’’
பிச்சை 2 : ‘‘உங்கள நம்பித்தான் இருக்கோங்க….’’
பிச்சை 3 : ‘‘நெறஞ்ச ஆயுசோட இருக்கணும்…ஏதாவது போடுங்க…ஐயா…’’
பிச்சைக்காரர்கள் கையேந்தும் சமயத்தில் அவர்களின் பாத்திரங்களில் கிடக்கும் சில்லறை நாணயங்களிலிருந்து ஓசை எழும்புகிறது.
பிச்சைக்காரர்களைப் பார்க்கும் கணவணின் பார்வையில் பரிதாபம் தெரிகிறது.
கணவன் : (மனைவியிடம்)‘‘சில்லற இருந்தா கொடு’’
மனைவி பதிலேதும் பேசாமல் தன் கைப்பையிலிருந்து சில நாணயங்களை எடுத்து கணவரிடம் கொடுக்கிறார். கணவன் அந்த நாணயங்களை பிச்சைக்காரர்களுக்கு நடந்துகொண்டே போடுகிறான்.
கணவனின் கையில் உள்ள சில்லறை காலியாகி விடுகிறது.
அவர்கள் தொடர்ந்து தங்களின் பைக் நிற்கும் திசையை நோக்கி மெதுவாக நடக்கிறார்கள்.
அவர்களின் இடம் வருவதற்குள் மேலும் சில பிச்சைக்காரர்களைப் பார்க்கிறார்கள்.
கணவன் மனைவியிடம் ஏதோ பேசுகிறான்.
பேசி முடிக்கவும் அவர்களின் பைக் நிற்கும் இடம் வந்துவிடுகிறது.
இப்போது வலது கையால் பேண்ட் பாக்கெட்டை துழாவுகிறான்.
அவன் கையில் கைக்குட்டை இருக்கிறது.
அதைக்கொண்டு பைக்கின் சீட்டில் இருக்கும் தூசியை தட்டிவிடுகிறான்.
சாவியை நுழைத்து வண்டியில் உட்கார்கிறான்.
பின்சீட்டில் அவன் மனைவி ஏறி உட்காரும்போது, முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பிச்சைக்காரி கணவனுக்கு முன்னால் வருகிறாள். பெயர் செல்லி
பிச்சைக்காரி செல்லியின் வலது கையில் ஒரு அலுமினிய தட்டு சகலவிதமான நெழிவுகளோடும் இருக்கிறது.
இடது தோளில் ஒரு பை தொங்குகிறது.
கலைந்துபோன உடைகளோடும், களைத்துப் போன தேகத்தோடும் காட்சியளிக்கிறாள் செல்லி.
செல்லி பைக்கில் அமர்ந்திருக்கும் கணவனை கையெடுத்துக் கும்பிட்டு பிச்சை கேட்கிறாள்.
செல்லி : ‘‘அண்ணா….பசிக்குதுண்ணா…..ஏதாவது போடுங்கண்ணா’’
கணவன் செல்லியை உற்றுப் பார்க்கிறான்.
செல்லி : ‘‘…..அப்படிப் பாக்காதண்ணா…..மனசு இருந்தா கண்டிப்பா போடுவ….’’
கணவன் செல்லியை மீண்டும் உற்றுப் பார்க்கிறான்.
மனைவியின் பார்வையும் செல்லியை நோக்குகிறது.
கணவன் ஏதோ யோசனை வந்தவனாக தன் மேல் சட்டைப் பைக்குள் கைவிடுகிறான்.
அவன் கையில் ஐம்பது ரூபாய் நோட்டு வருகிறது.
அதை பிச்சையாகப் போடுவதற்கு அவனுக்கு மனம் வரவில்லை என்பதை முகம் காட்டுகிறது.
மீண்டும் செல்லியை உன்னிப்பாகப் பார்க்கிறான்.
மெதுவாகத் திரும்பி தன் மனைவியிடம் பேசுகிறான்….
கணவன் : ‘‘ஏண்டி….உங்கிட்ட ஏதும் சில்லறை இருக்கா’’
மனைவி : ‘‘போட்டது போதும்….இதுங்களுக்கு வேற வேலை இல்லை… (முறைத்துக்கொண்டே)‘‘கை,கால் நல்லாத்தான இருக்கு. உழைச்சி சாப்பிட வேண்டியதான….விலகும்மா…கௌம்பும் போதே வழிய மறிக்காத’’
கணவனிடம் சொல்லிவிட்டு பிச்சைக்காரி செல்லியை மனைவி பார்க்கிறாள்.
மனைவி : ‘‘நீங்க வண்டிய எடுங்க….பாவ புண்ணியம்லாம் ஓரளவுக்குப் பாத்தாப் போதும்’’
மனைவியின் சொல்கேட்டு கணவன் வண்டியின் கிக்கரை உதைக்கிறான். வண்டி ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.
மீண்டும் உதைக்கிறான். ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.
மூன்றாவது உதைக்கு வண்டி ஸ்டார்ட் ஆகிறது.
மெதுவாய் அந்த பைக்கில் கணவனும், மனைவியும் புறப்பட்டுச் செல்வதை வெறும் தட்டோடு பிச்சைக்காரி செல்லி பார்க்கிறாள்.
இப்போது செல்லி மெதுவாகப் புன்னகைக்கிறாள்.
பைக் சற்று தூரத்தில் சென்று வலதுபுறமாகத் திரும்பி மறைகிறது.
செல்லியின் புன்னனகை ஏமாற்றமாய் மாறுகிறது என்பதை அவளின் முகம் உணர்த்துகிறது.
தன் கையில் உள்ள தட்டை உற்றுப் பார்க்கிறாள். அது வெறும் தட்டாய் இருக்கிறது. அதில் காசு, பணம் ஏதுமில்லை.
மெதுவாக கோவில் வாசலை நோக்கி நடக்கிறாள்.
இப்போது கோவில் வாசலுக்கு அருகில் உள்ள பிச்சைக்காரர்களின் வரிசையில் உட்கார்ந்து கொள்கிறாள்.
கோவிலிலிருந்து வெளியேறுபவர் களுக்கு இவள் ஆறாவது பிச்சைக்காரியாக இருக்கிறாள்.
இவள் உட்கார்ந்ததும் அருகில் உள்ள பிச்சைக்காரன் இவளிடம் பேச்சுக் கொடுக்கிறான்.
பிச்சைக்காரன் : ‘‘என்ன செல்லி…..லேட்டா வந்தாப்புல இருக்கு….’’
செல்லி : ‘‘நேத்திக்கி கலெக்ஷன் முப்பத்தாறு ரூபாதான். ராத்திரிக்கு சாப்பிட பணம் பத்தலை….பட்டினி……காத்தால எந்திரிக்கவே முடியலை…கேரா இருந்திச்சி….’’
பிச்சைக்காரன் : ‘‘இன்னிக்கும் நேத்தி கதைதான்…. ஆளுங்க கொஞ்சம்பேர்தான் வர்றாங்க….பேசாம எடத்த மாத்திரலாம்னு இருக்கேன்….’’
இவர்கள் பேசுவதை மற்ற பிச்சைக்காரர்கள் கவனிக்கிறார்கள்.
பிறகு அவர்களின் கவனம் வருவோரையும், போவோரையும் பார்த்துத் திரும்புகிறது.
செல்லியின் கவனமும் கடந்து செல்லும் ஆட்களை நோக்கித் திரும்புகிறது.


காட்சி 1ஏ 



ஆறேழுபேர் கொண்ட குடும்ப உறுப்பினர்கள் சாமி கும்பிட்டுவிட்டு கோவிலுக்கு வெளியே வருகின்றனர்.
அவர்களை செல்லி பார்க்கிறாள்.
செல்லியின் பார்வையை வைத்து மற்ற பிச்சைக்காரர்களும் கோவில் வாசலை விட்டு வெளியேறும் அந்தக் குடும்பத்தைப் பார்க்கின்றனர்.
குடும்ப உறுப்பினர்களில் ஒருவர் மட்டும் பிச்சைக்கார வரிசையை நோக்கி வருகிறார்.
மற்றவர்கள் காலணி பாதுகாக்கும் இடத்தை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.
அவர் தங்களை நோக்கி வருவதைப் பார்த்த பிச்சைக்காரர்களின் வாய் தன்னாலேயே பிச்சை கேட்டு முனுமுனுக்கத் தொடங்குகிறது.
கைகள் தட்டுகளோடு மேலும் கீழும் ஆட்டப்படுகின்றன.
தட்டுக்களில் கிடக்கும் சில்லறை ஒலி மீண்டும் கேட்கிறது.
செல்லியின் தட்டில் ஏதும் இல்லை.
அவள் வெறும் தட்டோடு கைநீட்டுகிறாள்.
அந்த நபர் வரிசையாக அமர்ந்திருக்கும் அனைவருக்கும் ஒரு ரூபாய் போடுகிறார்.
செல்லியின் தட்டிலும் ஒரு ரூபாய் விழுகிறது.
அந்த ஒரு ரூபாயைப் பார்த்து செல்லி சிரிக்கிறாள்.
தட்டை ஆட்டுகிறாள்.
இப்போது அவளின் தட்டிலிருந்தும் ஒலி வருகிறது.
மீண்டும் செல்லி மெதுவாகச் சிரிக்கிறாள். பிச்சை போட்ட நபர் அப்படியே அவர்களைக் கடந்து போகிறார்.
செல்லியின் அருகிலிருக்கும் பிச்சைக்காரர் செல்லியிடம் பேச்சு கொடுக்கிறார்.
பிச்சைக்காரர் : ‘‘என்ன செல்லி…………. போனி ஆயிருச்சுபோல…..’’
செல்லி : ‘‘ஆமா…முதல் போட்டு யாவாரம் பண்றோம்’’

காட்சி 1பி



தூரத்தில் ஒரு காரின் ஹாரன் சத்தம் கேட்கிறது.
பிச்சைக்காரர்கள் ஹாரன் சத்தம் வந்த திசையை நோக்கித் திரும்புகின்றனர்.
ஹாரன் அடித்த கார் ஓரங்கட்டப்படுகிறது.
அதிலிருந்து நான்கு வெளிநாட்டவர் இறங்குகின்றனர்.
25 வயது மதிக்கத்தக்க இரண்டு வாலிபர்கள் வெள்ளைக்காரர்களைப் பார்த்துச் சிரித்தவாறே, அவர்களின் காரைக் கடந்து கோவிலைநோக்கி வருகின்றனர்.
வெள்ளைக்காரர்களைப் பார்த்த பிச்சைக்காரர்களின் முகம் பிரகாசமடைகிறது.
அனைவரும் எழுந்திரிக்கின்றனர்.
வெளிநாட்டினர் கோவிலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்குகின்றனர்.
பிச்சைக்காரர்கள் அவர்களை நோக்கி நடக்கத் தொடங்குகின்றனர்.
செல்லியும் கடைசி ஆளாக தட்டோடு நடக்கிறாள்.
வெளிநாட்டினருக்கு முன்னே இரண்டு வாலிபர்களும் ஏதோ பேசிக்கொண்டே நடக்கின்றனர்.
அவர்களின் பார்வை வேகமாக நடந்துவரும் பிச்சைக்காரர்களை நோக்குகிறது.
திரும்பி தங்களுக்குப் பின்னால் வந்துகொண்டிருக்கும் வெள்ளைக்காரர்களைப் பார்க்கிறார்கள்.
வாலிபர்களின் முகத்தில் எரிச்சல் வருகிறது.
செல்லி கடைசி ஆளாக வந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
இரண்டு வாலிபர்களும் அப்படியே ஓரமாக நிற்கின்றனர்.
வாலிபர்களை வெளிநாட்டினர் கடந்து செல்லவும், பிச்சைக்காரர்கள் வெளிநாட்டினரிடம் வந்து சேரவும் சரியாய் இருக்கிறது.
பிச்சைக்காரர்களின் கூட்டம் வெளிநாட்டினரிடம் தட்டுக்களை நீட்டியவாறு பிச்சை கேட்கிறது.
அவர்கள் இப்படி வெளிநாட்டினரை மொய்த்துக்கொண்டு பிச்சையெடுப்பதை இரண்டு வாலிபர்களும் உன்னிப்பாகப் பார்க்கின்றனர்.
செல்லியும் தன் பங்குக்கு பிச்சை கேட்கிறாள்.
பின்னணி இசை மட்டுமே ஒலிக்கிறது. வசனங்கள் ஏதும் இல்லை.
வெளிநாட்டினர் பிச்சைக்காரர்களைப் பார்த்துச் சிரிக்கின்றனர்.
இதை வாலிபர்கள் பார்க்கின்றனர்.
இரண்டு வாலிபர்களில் ஒருவன் அதீத எரிச்சலில் தன் நண்பனிடம் பேசுகிறான்.

அதை செல்லி கேட்கிறாள்.

வாலிபன் 1 : ‘‘ச்சே…இந்த பிச்சைக் கூட்டத்தாலதான் நம்ம நாட்டோட மானமே போகுது’’
வாலிபன் 2 : ‘‘கழுத கூட உழைச்சி சாப்பிடுது… இந்த நாய்ங்களுக்கு உழைச்சு சாப்பிட சோம்பேறித்தனம்….’’

வாலிபர்களின் பேச்சு செல்லியின் காதுகளில் விழுகிறது.
அவள் மெதுவாய் திரும்பிப் பார்க்கிறாள்.
வாலிபர்களைப் பார்த்து ஏதோ சிந்திக்கிறாள்.
வாலிபர்களின் பேச்சு தொடர்கிறது.

வாலிபன் 1: ‘‘உட்கார்ந்த எடத்திலேயே சோறு கிடைக்கணும்னு நினைக்கிற இதுகள திருத்தவே முடியாது…’’
வாலிபன் 2 : ‘‘யாரு ஆட்சிக்கு வந்தாலும் இதுங்கள ஒழிக்க முடியாது….தாந்தோன்றிங்க… அங்க பாரு நம்ம மானம் கப்பலேருது…இதுங்களலாலதான் நம்ம நாட்டுக்கே தலைகுனிவு’’

ஒருவன் தலையில் அடித்துக் கொள்கிறான்.
அவர்களின் பேச்சைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கும் செல்லியின் முகம் மாறுதல் அடைகிறது.
அவள் ஏதோ யோசிக்கிறாள்.
இப்போது செல்லி தன்னோடு வந்த பிச்சைக்கார கூட்டத்தைப் பார்க்கிறாள்.
பின்னர் அந்த இரண்டு வாலிபர்களையும் பார்க்கிறாள்.
வெளிநாட்டினரைப் பார்க்கிறாள்.
வெளிநாட்டினர் யாருக்கும் பிச்சை போடாமல் கோவிலை நோக்கி தொடர்ந்து நடக்கின்றனர்.
செல்லி மெல்ல சாலையின் ஓரமாகப் போகிறாள்.
வானத்தைப் பார்த்தவாறே மனதுக்குள்ளேயே பேசுகிறாள்.
செல்லியின் அந்தப் பேச்சு நம் காதுகளிலும் ஒலிக்கிறது.

செல்லி : ‘‘என்னோட வயித்துப் பசிக்காக வெளிப்படையாத்தான பிச்சையெடுக்கேன். யாரையும் நான் ஏமாத்தல…என்னோட இயலாமையாலதான இந்த தொழில செய்ய வேண்யிருக்கு….நான் சோத்துக்காக கையேந்தறது இந்த நாட்டுக்கே அவமானமா… அப்படீன்னா இந்த நாட்டை தலைகுனிய வைக்கறதுல எனக்கும் ஒரு பங்கா…’’ (வாய்ஸ் ஓவர்)

இண்டர் கட்டாக வாலிபர்கள் பேசிய பேச்சு மீண்டும் திரையில் வந்து போகிறது.

வாலிபன் 1: ‘‘உட்கார்ந்த எடத்திலேயே சோறு கிடைக்கணும்னு நினைக்கிற இதுகள திருத்தவே முடியாது…’’
வாலிபன் 2 : ‘‘யாரு ஆட்சிக்கு வந்தாலும் இதுங்கள ஒழிக்க முடியாது….தாந்தோன்றிங்க… அங்க பாரு நம்ம மானம் கப்பலேருது…இதுங்களலாலதான் நம்ம நாட்டுக்கே தலைகுனிவு’’

செல்லி வாலிபர்களைத் திரும்பிப் பார்த்தவாறே கோவிலுக்கு எதிர்ப்புறமாக நடந்துசெல்கிறாள்.
அலுமினியத் தட்டில் இருக்கும் ஒரு ரூபாயை எடுத்து சேலை முந்தானையில் முடிந்துகொள்கிறாள்.
தன்னிடம் இருக்கும் அழுக்கடைந்த பையில் அலுமினியத் தட்டை நுழைக்கிறாள்.
வெள்ளைக்கார கூட்டம் கோவிலுக்குள் உள்ளே நுழைகிறது.
பிச்சைக்காரக்கூட்டம் மீண்டும் தங்கள் இடங்களில் அமர்கின்றது. செல்லியின் இடம் வெறிச்சோடுகிறது. அவள் வராததை பக்கத்தில் இருக்கும் பிச்சைக்காரன் கவனிக்கிறான். தூரத்தில் செல்லி மெதுவாக நடந்துபோவதை அந்தப் பிச்சைக்காரன் கவனிக்கிறான்.
கோவிலிலிலிருந்து மீண்டும் மேளச் சத்தமும், மணி ஓசையும் கேட்கிறது.

காட்சி 2



நீளமான இருபது அடி அகலமுள்ள தெரு.
அந்தத் தெருவின் சாலைகள் ஆங்காங்கே மேடு பள்ளத்துடன் காட்சியளிக்கிறது.
செல்லி அந்தத் தெருவில் நடந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் அவளைக் கடந்து செல்கிறது.
தண்ணீர் லாரியும், அரசுப்பேருந்தும் எதிர்ப்புறமாக கடந்துபோகின்றன.
செல்லியின் பார்வை எதையோ தேடுகிறது.
வயிற்றை எக்கிப் பிடிக்கிறாள்.
அவளின் ஒட்டிப்போன வயிறு தெரிகிறது.
செல்லியின் பார்வையில் தூரத்தில் ஒரு பள்ளிக்கூடத்தின் அருகே பள்ளியில் பயிலும் குழந்தைகள் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
செல்லி அந்த பள்ளிக்கூடத்தின் அருகே செல்கிறாள்.
பள்ளிக்கூடத்தின் வெளிப்புறச் சுவற்றில் ஒரு பலகையில் ஆயா வேலைக்கு ஆட்கள் தேவை என்று போர்டு தொங்குவதை செல்லி பார்க்கிறாள்.
அந்தப் போர்டை பார்த்துக்கொண்டே செல்லி நிற்கிறாள்.
கன்னத்தில் கைவைத்தவாறு யோசிக்கிறாள்.
அவளின் நினைவுகள், அவளை ஆயா வேலைக்குள் கொண்டு செல்கின்றன.
செல்லி அந்தப் பள்ளிக்கூடத்துக்குள் ஆயா வேலை செய்யும் காட்சிகள் மாண்டேஜ் காட்சிகளாக வந்துபோகின்றன.

செல்லி அந்தப் பள்ளியின் வகுப்பறை ஒன்றை விளக்குமாறு கொண்டு பெருக்குகிறாள்.
ஒரு வாளியில் தண்ணீர் பிடித்து அங்குள்ள பூச்செடிகளுக்கு ஊற்றுகிறாள்.
பள்ளி மைதானத்தில் குழந்தைகளுக்கு நடுவே நடந்துபோகிறாள்.
பள்ளி விட்டுச் செல்லும் குழந்தைகளை வேனில் ஏற்றுகிறாள்.
திடீரென்று மணி அடிக்கும் சத்தம் கேட்டு செல்லி திடுக்கிடுகிறாள்.
அவளின் ஆயாக் கனவு கலைந்து மீண்டும் தன் நிலைக்கு வருகிறாள்.
இப்போது ஆயா வேலைக்கு ஆட்கள் தேவை போர்டு மீண்டும் காட்டப்படுகிறது.
செல்லி அந்த போர்டை மீண்டும் ஒரு முறை பார்க்கிறாள்.
மெதுவாக பள்ளிக்கூடத்துக்குள் நுழைகிறாள்.

காட்சி 2ஏ

பகல்/வெளி மற்றும் உள்


செல்லி தட்டுத்தடுமாறி மெதுவாக பள்ளிக்கூடத்தின் உள்ளே நுழைகிறாள்.
யூனிஃபார்ம் அணிந்த குழந்தைகள் (ஆறிலிருந்து பனிரென்டு வயது) அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.
ஒரு குழந்தை கீழே விழுந்து அழுதுகொண்டிருக்கிறது.
செல்லியின் பார்வை ஒரு அசட்டுத் தைரியத்தை வரவழைக்கிறது.
இரண்டு மாடிகள் கொண்ட பள்ளிக் கட்டடத்தின் கீழ் அவள் நிற்கிறாள்.
செல்லிக்கு எதிரே உள்ள அறையின் கதவில் தாளாளர் என்கிற பலகை தொங்குகிறது.
செல்லி அந்தப் பலகையைப் பார்க்கிறாள்.
அந்த அறையை நெருங்குகிறாள்.
வாசற்கதவு அருகே நிற்கிறாள்.
தன்னை யாராவது பார்க்கிறார்களா என்று நோட்டம் விடுகிறாள்.
அவளின் நினைவுக்குள் ஆயா தேவை போர்டு மீண்டும் வந்துபோகிறது.
கதவை ஒட்டியபடியே உள்ளே நுழைந்துவிடலாமா என்கிற மாதிரி அவளின் பார்வை இருக்கிறது.
ஒரு அடி கூடுதலாக எடுத்து வைக்கும்போது, அந்த அறையிலிருந்து பேச்சுக்குரல்கள் செல்லிக்கு கேட்கின்றன.

ஆண் குரல் : ‘‘இங்க டொனேஷன் கம்பல்சரி..’’

பெண் குரல் : ‘‘எம் பொண்ணு நல்லா படிக்கிறவ…..நீங்க நெனச்சா முடியும் சார்…ப்ளீஸ்…..’’

செல்லி அந்தக் குரல்களை உன்னிப்பாக கேட்பது தெரிகிறது.

இப்போது அறையின் உட்புறம் காட்டப்படுகிறது.

சுமார் 200 சதுரஅடி கொண்ட அந்த அறையில் பள்ளி தாளாளர் ஒரு சேரில் அமர்ந்திருக்கிறார்.
அவரின் எதிரே பத்து வயது மாணவியுடன் அம்மா அமர்ந்திருக்கிறார். அவர்களின் பேச்சு தொடர்கிறது.

அம்மா : ‘‘சார், உங்க ஸ்கூல் பத்தி கேள்விப்பட்டுத்தான் என் மகள இங்க சேக்கறதுக்கு வந்தேன்….நாங்க மிடில் கிளாஸ் பேமிலி….நான் ஒன்னும் ரொம்ப குறைக்கச் சொல்லலை…

அம்மா பள்ளி தாளாளரிடம் கெஞ்சுவதுபோல் கேட்கிறார்.
அவரின் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் குழந்தை முதல்வரையும், அம்மாவையும் ஏற, இறங்கப் பார்க்கிறது.

முதல்வர் : ‘‘இந்த ஸ்கூல் பத்தி கேள்விப்பட்டுத்தான் வந்தீங்கன்னு சொல்றீங்க…அப்புறம் கொறைச்சுக் கட்டிடறேன்னு சொன்னா எப்பிடி…?’’

அம்மா : ‘‘சார் .பதினைஞ்சாயிரங்கிறத பத்தாயிரமா குறைச்சிக் கேக்கறேன்’’

முதல்வர் : ‘‘உங்களுக்காக எங்க ரூல்சை மாத்தமுடியாது. உங்க குழந்தை நல்லா படிக்கிற குழந்தைன்னு சொல்றீங்க. உங்கள மாதிரி ஆளுங்களுக்குத்தான் கார்ப்பரேஷன் ஸ்கூல் அங்கங்க திறந்து வச்சிருக்காங்க…அங்க போய் சேர்த்துருங்க..எனக்கு தலைக்கு மேல வேலை இருக்கு..கௌம்புங்க கௌம்புங்க’’

அதட்டலுடன் முதல்வர் பேச… அந்த அறையிலிருந்து அம்மாவும், குழந்தையும் சோகமாக வெளியேறுகின்றனர்.

வாசலில் நிற்கும் செல்லியைக் கவனிக்காதவாறு அம்மாவும், குழந்தையும் வெளியேறுகின்றனர்.

செல்லி அவர்களின் பின்னே நடக்கத் துவங்குகிறாள்.
அவர்கள் கடந்துசெல்லும் இன்னொரு வகுப்பறையிலிருந்து மாணவ, மாணவிகளுக்குப் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருக்கும் ஆசிரியரின் குரல் ஒலிக்கிறது.
அது செல்லிக்கும், குழந்தையோடு நடக்கும் அம்மாவிற்கும் கேட்கிறது.

ஆசிரியர் குரல் : ‘‘கற்கை நன்றே கற்கை நன்றே…பிச்சைப் புகினும் கற்கை நன்றே’’

மாணவ, மாணவிகளின் குரல் : ‘‘கற்கை நன்றே கற்கை நன்றே பிச்சைப் புகினும் கற்கை நன்றே’’

குரலைக்கேட்டு குழந்தை அம்மாவை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறாள்.
அம்மா குழந்தையின் ஏக்கத்தைப் புரிந்தவள்போல பேசுகிறாள்.

அம்மா : ‘‘இந்த ஸ்கூல்ல படிக்கனும்னா நான் பிச்சையெடுத்தா போதாது….கொள்ளை அடிக்கணும்…அப்பத்தான் முடியும்..’’

அம்மா குழந்தையிடம் சொல்வதை செல்லி கேட்கிறாள்.
அவள் முகம் இயல்பு நிலையிலிருந்து சற்றே மாறுதல் அடைகிறது.

காட்சி 3

பகல்/வெளி மற்றும் உள்


இப்போது செல்லி வேறு ஒரு தெருவில் நடந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
தூரத்தில் ஓர் இடத்தின் முன்னே நிறைய வாகனங்கள் நிற்பதை அவளின் பார்வை பதிவுசெய்கிறது.
அவள் அந்த இடத்தை நோக்கி நடக்கிறாள்.
அது ஒரு கல்யாண மண்டபம்.

மண்டபத்தின் முன்னே வாழைத் தோரணங்கள் மற்றும் இதர அலங்காரங்கள்.

மண்டபத்தின் உள்ளே சிலர் போவதையும், சிலர் வருவதையும் செல்லி பார்க்கிறாள்.
மண்டபத்தின் எதிரே உள்ள காலி இடத்தில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கும் காருக்கு அருகே நின்றுகொண்டு மண்டபத்தை பார்க்கிறாள்.

அவளின் மனதுக்குள் மீண்டும் கனவு உட்புகுந்து நினைவு மாறுகிறது.

இப்போது செல்லி மண்டபத்தின் சாப்பாட்டு அறையில் சாப்பிட்டு முடித்தவர்களின் இலையை ஒரு கூடையில் எடுத்துப் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள்.

கல்யாணச் சமையல் பாத்திரங்களை கழுவிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

இறுதியில் ஓர் ஓரமாக அவளுக்கு ஒருத்தர் உணவு பரிமாறுகிறார்.

செல்லி அந்தச் சாப்பாட்டை ருசித்துச் சாப்பிடுகிறாள்.

திடீரென்று கல்யாண மண்டபத்திலிருந்து பலருடைய வித்தியாசமான கோபக் குரல்கள்.

குரல்கள் அணி 1 : ‘‘இதெல்லாம் நல்லாயில்லை…’’

குரல்கள் அணி 2 : ‘‘நீ முதல்லேயே சொல்லியிருக்கணும்…இப்போ வந்துட்டு உனக்குத்தான் பேசத் தெரிஞ்ச மாதிரி பேசற..அசிங்கம் உனக்குத்தான்.. எங்களுக்கில்ல..’’

செல்லியின் கனவு கலைந்துபோகிறது.
அவள் மண்டபத்தின் வாசலை உற்று நோக்குகிறாள்.

மணப்பெண்ணின் தந்தை மணப்பெண்ணை அழைத்துக் கொண்டு செல்லிக்கு அருகில் நிற்கும் காருக்கு உள்ளே நுழைவதற்காக கதவைத் திறந்துகொண்டே மணப்பெண்ணிடம் பேசுகிறார்.

தந்தை : ‘‘மாமனார் காசுலேயே வாழ்ந்திறலாம்னு நினைக்கிறான் அந்தப் பய……….உழைச்சு சாப்பிடனும்…அடுத்தவன் கொடுக்கிற பணத்துலயே உட்காந்து சாப்பிட்டு காலத்த ஓட்டிர்லாம்ன்னு நினைக்கிறான்போல…நீ கவலைப்படாதம்மா..நான் உனக்கு நல்ல மாப்பிள்ளையா பாத்து கட்டிவைக்கிறேன்..’’

மணப்பெண் : ‘‘ஆமாப்பா….ஒரு பிச்சைக்காரனை கட்டிக்கிட்டாகூட சந்தோஷமா குடும்பம் நடத்தலாம்………..இந்த மாதிரி ஆளை கட்டிக்கிட்டா வாழ்க்கை ஃபுல்லா தினமும் செத்து செத்து பிழைக்கற மாதிரிதாம்ப்பா…. நீங்க எடுத்தது சரியான முடிவுதான்….கல்யாணம் நின்னு போனதுல எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லப்பா….’’

மணப்பெண் சொல்லி முடிக்கவும் கார் புறப்படுகிறது.
மண்டபத்திலிருந்து நிறையபேர் வெளியே வந்து அவர்கள் புறப்பட்டுச் செல்வதை பார்க்கின்றனர்.

அவர்களிடமிருந்து ஒரு குரல் அழுத்தமாக செல்லியின் காதில் விழுகிறது.

குரல் : ‘‘சொன்னபடி பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க சரியா நடந்துக்கல… வரதட்சனை பிரச்சினையால கல்யாணம் நின்னு போயிறிச்சி…அப்புறம் என்ன வேண்டிக்கிடக்கு…அவங்கவங்க வீட்டுக்கு கௌம்புங்க..’’

ஒரு நான்கு வயது குழந்தையும், அந்தக் குழந்தையின் அம்மாவும் செல்லியின் அருகில் வந்து நிற்கின்றனர்.

அந்தக் குழந்தை தன் அம்மாவிடம் கேட்கிறது.

குழந்தை : ‘‘அம்மா வரதட்சனைன்னா என்னம்மா?’’

அம்மா : ‘‘உங்க அப்பாகிட்ட கேளு..தெளிவாச் சொல்லுவாரு…’’

குழந்தையிடம் கோபித்துக்கொள்கிறாள் அம்மா.
செல்லியின் பார்வை மீண்டும் எதையோ யோசனை செய்கிறது.

காட்சி 4



தெரு ஒன்றில் செல்லி நடந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
அவளின் கால்கள் தடுமாறுகின்றன.

சற்று தூரத்தில் ஒரு ஹாஸ்பிட்டல் தெரிகிறது.
ஹாஸ்பிட்டலை நோக்கி நடக்க எத்தனிக்கிறாள்.
இருபதுஅடி தூரம் நடந்தவள், தெரு ஓரத்து குழாயில் சில பெண்கள் தண்ணீர் பிடிப்பதைப் பார்க்கிறாள்.

குழாயின் அருகே சென்று ஒரு பெண்ணிடம் கைகளை நீட்டியவாறு தண்ணீர் கேட்கிறாள்.

மற்ற பெண்கள் அதை கேலியாகப் பார்க்கின்றனர்.
ஒரு பெண் மட்டும் தன் குடத்தில் உள்ள தண்ணீரை செல்லிக்கு ஊற்ற, செல்லி இரண்டு கைகளையும் ஏந்தியவாறு தண்ணீர் குடிக்கிறாள்.

மீண்டும் செல்லி அங்கிருந்து நடக்கிறாள்.
நடந்துசெல்லும் பாதையில் நான்கடி நீளம் உள்ள கம்பு ஒன்றை பார்க்கிறாள்.

அதைக் குனிந்து எடுக்கிறாள்.
இப்போது வலது கையால் கம்பை ஊன்றிக்கொண்டு நடக்கிறாள்.

காட்சி 5



செல்லி இப்போது நான்கு சாலைகளும் சந்திக்கும் ஒரு இடத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிறாள்.

சிக்னல் விழுவதற்காக செல்லியின் பக்கம் உள்ள வாகனங்கள் காத்துநிற்கின்றன.
அந்த வாகன நெரிசலை செல்லி எரிச்சல் கலந்த ஆர்வத்தோடு பார்க்கிறாள்.

இப்போது அவளின் பார்வையில் ஒரு அதிசயம் தெரிகிறது.

சிக்னல் விழுவதற்காக காத்துநிற்கும் கார்களின் உள்ளே இருப்பவர்களிடம் ஒரு பெண் பிச்சை எடுப்பதைப் பார்க்கிறாள்.
அந்தப் பெண்ணின் கையில் ஒரு குழந்தை இருப்பதையும் செல்லி பார்க்கிறாள்.
இடது கையால் மண்டையைச் சொறிந்தவாறே எதையோ யோசிக்கிறாள் செல்லி.
செல்லிக்கு எதிர்திசையில் நின்றுகொண்டிருக்கும் லாரி டிரைவரிடம் ஒரு கான்ஸ்டபிள் பத்துரூபாய் வாங்குவதைப் பார்க்கிறாள்.
அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து செல்லி புன்னகைக்கிறாள்.

காட்சி 6



அகலம் குறைவான தெரு காட்டப்படுகிறது.
தெருவின் இடது பக்கம் டீ கடை தெரிகிறது.
அதன் ஓரத்தில் ஒரு நீள பெஞ்சில் இருவர் அமர்ந்து பேப்பர் படித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.
டீ கடையை சில மோட்டார் சைக்கிள்கள் கடந்துபோகின்றன.

டீகடை உரிமையாளர் டீ ஆற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.
பெஞ்சில் அமர்ந்து பேப்பர் படிக்கும் ஒருவர் பேப்பரை மடக்கி அடுத்த பக்கத்தைப் புரட்டுகிறார்.

அதில் ‘முன்னாள் அமைச்சர் முத்துசாமியின் ஊழல் பட்டியல் நீள்கிறது. விரைவில் கைதாவார்’ என்கிற செய்தி கொட்டை எழுத்தில் தெரிகிறது.

பேப்பர் படிப்பவர் அதை வாய்விட்டு படிக்கிறார்.

படித்துக்கொண்டே அருகில் அமர்திருப்பவரிடம் பேசத் தொடங்குகிறார்.

முதல் நபர் : ‘‘என்னய்யா உங்க ஆளு ஊழலப் பத்தி டெய்லி நியூஸ் வருது. பணம் சம்பாதிக்கறதுக்குன்னே அரசியலுக்கு வந்தவனோ?

இரண்டாம் நபர் : ‘‘ஆமா இப்போ நடக்கிற உங்க ஆட்சிக்காரங்கள்லாம் யோக்கியமா! அடுத்த தேர்தல்ல நாங்கதான் திரும்பவும் ஆட்சிக்கு வருவோம். அப்போ தெரியும் உங்காளுங்க லட்சனமெல்லாம்..’’

இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது செல்லி அந்த டீ கடையை கடந்துபோகிறாள்.

செல்லியின் காதில் இவர்கள் பேசுவது கேட்கிறது.

பேசுபவர்களை சற்றே திரும்பிப் பார்க்கிறாள் செல்லி.

செல்லி திரும்பிப் பார்ப்பதை டீ ஆற்றிக்கொண்டிருக்கும் கடைகாரர் கவனிக்கிறார்.

டீ கடைகாரர் : (பெஞ்சில் அமர்ந்திருப்பவர்களைப் பார்த்து) ‘‘பிச்சைக்காரங்களவிட கேவலமானவங்களப் பத்தி நம்ம கடையில பேசக்கூடாது’’

பெஞ்சில் அமர்ந்திருக்கும் இருவரும் டீகடையாரின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கின்றனர்.
செல்லியின் காதிலும் டீகடைகாரர் பேச்சு விழுகிறது.
செல்லி அதைக் கேட்டவாறே வானத்தை நோக்குகிறாள்.

காட்சி 7

பகல் மற்றும் இரவு/ உள் மற்றும் வெளி


செல்லி இப்போது இன்னொரு தெருவில் நடந்துசெல்கிறாள்.

சற்று தூரத்தில் ஒரு சிறிய கோவில் தெரிகிறது.
அது தெருவின் இடது புறமாக அமைந்திருக்கும் கோவில்.
அங்காள பரமேஸ்வரி அம்மன் ஆலயம் என்கிற போர்டு சற்றே மங்கலான எழுத்தில் கோவிலின் முகப்பில் தெரிகிறது.

செல்லி இப்போது கோவிலுக்கு அருகில் வந்துவிட்டாள்.
அவளின் வலது கையில் கம்பு இருக்கிறது.
இடது தோளில் பை தொங்குகிறது.

கோவிலுக்கு முன்புறம் நான்கைந்து பேர் சாமி கும்பிடுவது தெரிகிறது.

ஒரு நாய் செல்லியைப் பார்த்துக் குரைக்கிறது.

நாயின் குரலைக் கேட்டு சாமி கும்பிடுபவர்கள் குரல் வந்த திசையை நோக்கித் திரும்பிப் பார்க்கின்றனர்.

செல்லி நாயை சட்டை செய்யாமல் கோவிலுக்கு மிக நெருக்கமாக வந்துவிடுகிறாள்.

பூசாரி அம்மன் சிலைக்கு கற்பூரம் காட்டுகிறார்.
கற்பூரத் தட்டோடு பூசாரி முன்புறம் நிற்பவர்களிடம் வருகிறார்.

முன்புறத்தில் நின்று சாமி கும்பிடுபவர்கள் எரியும் கற்பூரத்தை கண்களிலும், முகத்திலும் ஒற்றிக்கொண்டு, கற்பூரத் தட்டில் நாணயங்களைப் போடுகின்றனர்.

செல்லி அந்தக் காட்சியைப் பார்க்கிறாள்.

பூசாரி அனைவருக்கும் திருநீறு கொடுக்கிறார்.

அனைவரும் திருநீறு பூசிக்கொள் கிறார்கள்.
பூசாரி உள்ளே செல்கிறார்.

ஒவ்வொருவராக கோவில் உண்டியலில் பணம் போடுகின்றனர்.

செல்லி அதை உன்னிப்பாகப் பார்க்கிறாள்.
உண்டியலும் அதற்கு நேர் எதிரே உள்ள அம்மன் சிலையும் செல்லியின் பார்வையில் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

கோவிலிருந்து இறங்கிவரும் பக்தர் ஒருவர் செல்லியை நோக்கி வருகிறார்.

செல்லியிடம் ஒரு ரூபாய் நாணயத்தை பிச்சையாகக் கொடுக்கிறார்.

செல்லி மெதுவாக வேண்டாம் என்கிற மாதிரி தலையை ஆட்டுகிறாள்.

பக்தர் மீண்டும் ஒரு ரூபாயை செல்லியிடம் கொடுக்க முயற்சிக்கிறார்.

செல்லி மூடியிருக்கும் தன் வலது கையை பக்தரிடம் காட்டுகிறாள்.

அதில் ஒரு ரூபாய் இருக்கிறது.

பக்தர் தலையாட்டியபடியே அங்கிருந்து செல்கிறார்.

செல்லி மெதுவாகச் சிரிக்கிறாள்.

செல்லியின் மனம் பழைய காட்சிகளை நினைவு கூர்கின்றது.

பிளாஸ்பேக் காட்சியாக இன்று காலையிலிருந்து செல்லி சந்தித்த மனிதர்களும், வசனங்களும் மீண்டும் திரையில் வந்து போகத் தொடங்குகின்றன.

கோவிலில் வெளிநாட்டுக்காரர்களிடம் பிச்சை கேட்கும்போது இரண்டு வாலிபர்கள் பேசிய வார்த்தைகள்.

பள்ளிக்கூடத்தில் பிரின்ஸிபல் ஒரு குழந்தையின் அம்மாவிடம் பேசிய வார்த்தைகள்.

பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் குழந்தைகள் பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே என்கிற வார்த்தையை உச்சரிப்பது.

கல்யாண மண்டபத்தில் மணப்பெண் தன் தந்தையிடம் இவனைக் கட்டிக்கிறதவிட ஒரு பிச்சைக்காரனைக் கட்டிக்கலாம் என்று சொன்னது.

சிக்னலில் நிற்கும் லாரி டிரைவரிடம் கான்ஸ்டபிள் பணம் பெறுவது.

டீகடைகாரர் பேசிய வார்த்தைகள்.

கோவிலில் பூசாரியின் தட்டில் பக்தர்கள் பணம் போடுவது.
உண்டியலில் பக்தர்கள் பணம் போடுவது.

காட்சிகள் மறைந்தவுடன் செல்லி நடக்கிறாள்.

காட்சி 8

பகல் மற்றும் இரவு/ வெளி


சூரியன் மெதுவாக மறையும் காட்சி.

இருட்டத் தொடங்குகிறது.

செல்லி நகரின் ஏதோ ஒரு இடத்தில் நடந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

நன்றாக இருட்டி விடுகிறது.

செல்லி நடந்து செல்லும் சாலையில் இரவு வெளிச்சத்தில் பலவிதமான வாகனங்கள் சப்தம் எழுப்பியபடி சென்று கொண்டிருக்கின்றன.

செல்லி நடந்துகொண்டிருக்கிறாள்.
அவளின் நடை தள்ளாடுகிறது.

செல்லி தள்ளாடியபடியே இருட்டில் நடந்துசெல்வது ர்வைக்கு தூரமாகத் தெரிகிறது.

இருளோடு இருளாக அவள் உருவம் மெல்ல மறைந்துபோகிறது.

காட்சி 9

பகல்/ வெளி


காகங்கள் கரைகின்றன.

பறவைகள் கூட்டைவிட்டு பறக்கின்றன.

சூரியன் உதிக்கிறது.

ஒரு பெண் வீட்டு வாசலில் கோலம் போடுகிறாள்.

கோவில் நடை திறக்கப்படுகிறது.

காலணிகள் பாதுகாக்கும் கடைக்காரர் கடையைத் திறக்கிறார்.

பிரதான சாலைகளில் போக்குவரத்து மெதுவாக அதிகரிப்பது காட்டப்படுகிறது.

பிச்சைக்காரர்கள் ஒவ்வொருத்தராக வந்து முன்தினம் அமர்ந்த இடத்தில் உட்கார்கின்றனர்.

முந்தைய தினம் செல்லிக்கு அருகில் உட்கார்ந்திருந்த பிச்சைக்காரன் செல்லியின் இடத்தை உற்றுப் பார்க்கிறான்.

பின்னர் செல்லி வருவாளா என்கிற ஏக்கத்தில் தூரமாக நோக்குகிறான்.

பக்தர்கள் கோவிலுக்குச் செல்வதும், வருவதுமாக இருக்கிறார்கள்.

ஒரு பக்தர் உட்கார்ந்திருக்கும் பிச்சைக் காரர்களுக்கு நாணயங்களை தட்டில் போட்டுச் செல்கிறார்.

செல்லியின் இடம் காலியாகவே இருக்கிறது.

காட்சி 10

பகல்/ வெளி


ஒரு சாலையில் வாகனப் போக்குவரத்து சுமாராக தெரிகிறது.

சாலையின் ஓர் இடத்தில் கூட்டம் தெரிகிறது.

மோட்டார் பைக்கில் அந்த வழியாகச் செல்லும் ஒருவர் கூட்டத்தைப் பார்த்து வண்டியை ஓரமாக நிறுத்துகிறார்.

கூட்டத்தை நோக்கி வருகிறார்.

கூட்டத்தை விலக்கியபடியே முன்னே வருகிறார்.

அங்கே ஒருவர் இறந்துகிடக்கிறார்.

அந்தப் பிணம் இப்போது மிக நெருக்கமாக காட்டப்படுகிறது.

அது செல்லியின் பிணம்.

இறந்துபோன செல்லியின் முகத்தில் ஈக்கள் மொய்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

செல்லியின் உருவம் மிக நெருக்கமாக காட்டப்படுகிறது.

செல்லியின் வலது கை க்ளோசப் காட்சியாக காட்டப்படுகிறது.

அந்தக் கை விரல்களுக்கு இடையே ஒரு ரூபாய் நாணயம் பாதி வெளியே எட்டிப்பார்த்த நிலையில் தெரிகிறது.

இதயத்தை பிழிந்தெடுக்கும் கனமான பின்னணி இசை ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.

காட்சி 11

பகல்/ உள் மற்றும் வெளி


செல்லி இப்போது இன்னொரு தெருவில்

கோவில் வாசலில் செல்லி அமர்ந்திருந்த இடத்தில் இப்போது இன்னொரு நபர் வந்து அமர்கிறார்.

அதை செல்லிக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்த பிச்சைக்காரர் பார்க்கிறார்.

இவர் பார்ப்பதை புதிய பிச்சைக்காரர் புரிந்துகொள்கிறார்.
புதிய பிச்சைக்காரர் : ‘‘நானு தாம்பரம் பக்கம்…. இந்த எடத்துக்கு யாராவது வருவாங்களா?’’

பழைய பிச்சைக்காரர் :  ‘‘செல்லின்னு ஒரு பொண்ணு வரும்…பத்து நாளா அந்தப் புள்ளைய காணோம்…ஏரியா மாறி போயிருச்சின்னு நெனக்கிறேன்…ஒருவேளை…அது வந்தா நீ அந்தப் பக்கமா தள்ளி உக்காந்துக்கோ….எடுக்கறது பிச்சை….இதுல எதுக்கு பொறாமை, போட்டி…

கடவுள் அவனவனுக்கு எவ்ளோ பிச்சை போடனும்னு முடிவு பண்ணியிருக்கானோ அந்தப் பிச்சைய யாராலும் தடுக்க முடியாது…’’

புதிய பிச்சைக்காரர் பழைய பிச்சைக்காரரின் பேச்சுக்குத் தலையாட்டிய படியே மெதுவாகப் புன்னகைக்கிறார்…

கோவிலுக்குள் பக்தர்கள் போவதுமாய், வருவதுமாய் இருக்கிறார்கள். அந்தக் காட்சிகள் ஸ்லோமோஷன் காட்சியாய் காண்பிக்கப்படுகிறது…


கோவிலின் உள்ளே சிவலிங்கத்திற்கு கற்பூரம் காண்பிக்கிறார் பூசாரி.

பக்தர்கள் பக்தியோடு கன்னங்களில் போட்டுக்கொள்கின்றனர்.

கற்பூரத் தட்டை பக்தர்களுக்குக் காண்பிக்கிறார்.

கற்பூரத்தை தொட்டுக் கும்பிட்டபடியே பக்தர்கள் பூசாரியின் தட்டுகளில் பணம் போடுகின்றனர்.கட்

பக்தர்கள் உண்டியலில் பணம் போடுகிறார்கள்.


வெளியே சிலர் பிச்சைக்காரர்களின் தட்டுகளில் காசு போடுகின்றனர்.

காட்சி 12

பகல்/ வெளி


இறந்து கிடக்கும் செல்லியின் பிணம் மீண்டும் காண்பிக்கப்படுகிறது.

ஓர் ஆம்புலன்ஸ் வாகனம் வந்து நிற்கிறது..

இரு ஊழியர்கள் ஆம்புலன்ஸிலிருந்து கீழே இறங்குகிறார்கள்…

கூட்டத்தை விலக்குகிறார்கள்.

செல்லியின் பிணத்தை ஸ்ரெட்ச்சரில் தூக்கி வைக்கிறார்கள்.

ஆம்புலன்ஸ் உள்ளே செல்லியின் பிணம் ஏற்றப்படுகிறது.

ஊழியர் ஒருவர் மேலே ஏறி, ஸ்ட்ரெட்சரை நன்றாக இழுத்து, உள்ளே தள்ளி வைக்கிறார்.

இப்போது செல்லியின் கையிலுள்ள ஒரு ரூபாய் நாணயம் மெல்லிய சத்தத்துடன், அந்த ஊழியரின் கால்அருகே உருண்டு விழுகிறது….

ஊழியர் மெதுவாகக் குனிந்து, அந்த நாணயத்தை எடுத்து தன் மேல் சட்டைப் பைக்குள் போட்டுக்கொள்கிறார்.

பின்னணி இசை தொடர்ந்து ஒலிக்க திரையில் பெரிதாக எழுத்துகள் தோன்றுகின்றன…

‘‘இந்த வாழ்க்கையே இறைவன் நமக்குப் போட்டே பிச்சைதானே!”

பின்னணி இசை தொடர்ந்து ஒலிக்க படம் நிறைவு பெறுகிறது.

pitchai tamil screenplay

pitchai tamil script

sample for tamil script

sample for tamil screenplay

தமிழ் திரைக்கதை
தமிழ் சினிமா திரைக்கதை
தமிழ் ஸ்கிரீன்பிளே
திரைக்கதை சாம்பிள்






























திரைக்கதையில் வரக்கூடிய காட்சிகளை ஷாட் பிரித்தல்


ஒரு காட்சியை

பல துண்டுக் காட்சிகளாப் பிரித்தல்

ஒரு திரைப்படத்தில் காட்சிப்படுத்தலும், ஒளிப்பதிவும், காட்சிக்கான நம்பகத்தன்மையும் சிறப்பாக அமையவேண்டும் என்பதற்காக ஒரு காட்சியை பல காட்சிகளாக பிரித்து படமாக்குவார்கள். எடிட்டிங்கில் இது முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. அதென்ன…ஒரு காட்சியை பல காட்சிகளாக பிரித்து படமாக்குதல்? சினிமா தயாரிப்பில் இதன் பெயர் ஷாட் பிரித்தல்.

ஆறு வயது முதல் எட்டு வயது வரையிலுமான பதினைந்து சிறுவர்கள் பயணித்துக்கொண்டிருக்கும் பள்ளிக்கூட வேன் ஒன்று இரு தீவிரவாதிகளால் கடத்தப்படுகிறது.

இது ஒரு சினிமாவின் ஓபனிங் காட்சி என்பதாக வைத்துக் கொள்வோம்.

இப்போது இந்த ஒற்றை வரி திரைக்கதையை பகுதி பகுதியாகப் பிரித்து பல காட்சிகளாக படம்பிடிக்க வேண்டியதிருக்கும். இதைத்தான் ஷாட் பிரித்தல் என்கிறார்கள். இந்தக் காட்சியை எப்படி ஷாட் பிரித்தால் ஒளிப்பதிவும், காட்சிப்படுத்தலும் நன்றாக அமையும்? அதுவும் வசனமே இல்லாமல்?

பள்ளிக்கூட வேன் ஒன்று சென்றுகொண்டிருக்கிறது.
அந்த வேனிற்கு முன்பும் பின்பும் பலதரப்பட்ட வாகனங்கள் பயணித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.
வேனிற்குள் உள்ள சிறுவர்களின் முகபாவணைகள் மற்றும் சைகைகள்.
ஒரு சிறுவன் தன் கையிலுள்ள சாக்லெட்டை பிய்த்து தனக்கு அருகிலுள்ள நண்பனுக்குக் கொடுக்கிறான்.
இதைக் கவனிக்கும் இன்னொரு சிறுவன் தனக்கும் தரும்படி கையை நீட்டுகிறான்.
சாக்லெட் சிறுவன் தரமாட்டேன் என்பதுபோல் தலையை ஆட்டிச் சொல்கிறான்.
சாக்லெட் தானம்பெற்ற சிறுவன் தன் பங்கிலிருந்து கொஞ்சம் பிய்த்து கைநீட்டிய சிறுவனுக்கு கொடுக்கிறான்.
சாக்லெட் சிறுவன் அவன் கையிலுள்ள மீதியைப் பிடுங்குகிறான்.
அவர்களுக்குள் சின்ன சண்டை.
இடது புறம் உள்ள சிறிய சாலையில் வேன் திரும்புகிறது.
அந்தச் சாலையில் போக்குவரத்து சுத்தமாக இல்லை.
அகலம் குறைவான மேடுபள்ளமான சாலை என்பதால் வேன் மெதுவாக செல்கிறது.
200 மீட்டர் தொலைவில் இரண்டு தீவிரவாதிகள் (சாதாரண உடையுடன்) ஏதோ சிந்தனையுடன் சாலையோரத்தில் நிற்கிறார்கள்.
தீவிரவாதிகளில் ஒருவன் தூரத்தில் வரும் வேனை பார்க்கிறான்.
மற்றவனிடம் ஓ.கே என்பதுபோல் கண்களால் சைகை செய்கிறான்.
அவனின் சைகையைப் புரிந்துகொண்ட மற்ற தீவிரவாதியும் வேனைப் பார்க்கிறான்.
பெரியவர் ஒருவர் வேனிற்கு எதிர்புறமாக சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு வேனைக் கடந்து போகிறார்.
வேனைக் கடந்துபோகையில் அவரின் தோள்மேல் ஒரு சாக்லெட் துண்டு விழுகிறது.
பதற்றத்தில் சைக்கிளிலிருந்து இறங்குகிறார்.
தோளில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஈரமான சாக்லெட் துண்டை எடுக்கிறார்.
ஒரு சிறுவன் வேனிலிருந்து தலையை வெளியே நீட்டி எட்டிப்பார்க்கிறான்.
சைக்கிளில் வந்த பெரியவர் தன் கையிலுள்ள ஈரமான சாக்லெட் துண்டை விரல்களால் நசுக்கியபடியே வெளியே தலைநீட்டும் சிறுவனைக் கவனிக்கிறார்.
ஐம்பது மீட்டர் தூரத்தில் வேன் வந்துகொண்டிருக்கிறது. இரு தீவிரவாதிகளும் உஷாராகிறார்கள்.
சைக்கிள் பெரியவர் உற்றுப் பார்ப்பதால் தலைநீட்டிய சிறுவன் உள்ளே தலையை இழுத்துக்கொள்கிறான்.
பெரியவர் தன் தலையில் அடித்துக்கொள்கிறார்.
பள்ளிக்கூட வேன் தீவிரவாதிகளுக்கு முப்பது மீட்டர் தொலைவில் வருகிறது.
ஒரு தீவிரவாதி சரவெடியைக் கொளுத்தி வேனிற்கு முன்பாகப் போடுகிறான்.
வெடிகள் வெடித்துச் சிதறுகின்றன.

வேனிற்குள் உள்ள குழந்தைகளில் சிலர் பயத்தில் காதைப் பொத்துகின்றனர்.
சில குழந்தைகள் வெடிச் சிதறல்களை வெளியே தலைநீட்டி ஆச்சரியமாகப் பார்க்கின்றனர்.
வேன் டிரைவர் பதற்றத்தில் பிரேக்கை அழுத்துகிறார். வேன் நிற்கிறது.
சாலையில் பட்டாசு புகை மண்டலம்.
இந்தச் சமயத்தில் தீவிரவாதிகள் இருவரும் வேனுக்குள் ஏறுகின்றனர்.
திரைக்கதையில் வரக்கூடிய காட்சிகளை ஷாட் பிரித்தல்

இவை அனைத்தையும் சைக்கிள் பெரியவர் கவனிக்கிறார்.
வேனுக்குள் இருவர் ஏறுவதை புகை மண்டலத்தில் டிரைவர் கவனிக்கிறார்.
ஒரு தீவிரவாதி இடுப்பில் உள்ள துப்பாக்கியை எடுத்து கண நேரத்தில் டிரைவரை சுட்டு வீழ்த்தி வேனுக்குள்ளேயே சாய்க்கிறான்.
குழந்தைகள் அலறுகின்றனர்.
இப்போது வேன் டிரைவரை துப்பாக்கியால் சுட்ட தீவிரவாதி வேனை ஓட்டத் தொடங்குகிறான்.
இன்னொரு தீவிரவாதி தன் வாயில் ஆட்காட்டி விரல் வைத்து உஷ்ஷ்….என்பதுபோல் குழந்தைகளைப் பார்த்து சொல்கிறான்.
குழந்தைகளின் முகத்தில் பீதி.
அந்தத் தீவிரவாதி திறந்திருக்கும் வேன் ஜன்னல்களை மூடுகிறான்.
சைக்கிள் பெரியவர் முகத்தில் ஏதோ அசம்பாவிதம் நடந்திருக்கிறது என்பதற்கான அறிகுறிகள் தெரிகின்றன.
வேனை ஓட்டும் தீவிரவாதி கியரை மாற்றுகிறான். வேனின் வேகம் அதிகரிக்கிறது.

இப்படியாக ஒரு வரித் திரைக்கதை குறைந்தபட்சம் 43 துண்டுக் காட்சிகளாக பிரித்துக்கொள்ளப்படும்போதுதான், ஒளிப்பதிவு சிறப்பாக அமைவதற்கும், காட்சிப்படுத்தல் சிறப்பாக அமைவதற்கும் வழி பிறக்கும்.

அதை விடுத்து ஷாட் பிரித்தலில் தவறு நேரும்போது காட்சிப் பிழை, ஒளிப்பிழை ஏற்படுவதற்கு இடம்கொடுத்துவிடுகிறோம்.

திரைக்கதை தெளிவாக இருந்தால் இந்த ஷாட் பிரித்தலின் பெரும்பகுதி திரைக்கதையிலேயே வந்துவிடும். நம் தமிழ்ச் சினிமாக்களில் இயக்குனர்களே திரைக்கதையை எழுதிவிடுவதால், கூடுமானவரை ஒரு வரித் திரைக்கதையாகவே எழுதி வைத்துக்கொள்கிறார்கள். படப்பிடிப்புத் தளத்தில் உட்கார்ந்து ஷாட்டுகளைப் பிரித்து அதன்பின்னர் படமெடுக்கிறார்கள். இதனால் காலமும் நேரமும் கெடும்.

முழுத் திரைக்கதையும் எழுதி முடித்து, தயாரிப்பாளர் ஓ.கே சொல்லிவிட்டால், படப்பிடிப்புத் தளங்களைத் தேர்வு செய்துவிட்டு, அதன்பின்னர் திரைக்கதைக்கு ஏற்றமாதிரி ஷாட்டுகளை படப்பிடிப்புத் தளத்தின் தன்மைக்கேற்ப பிரித்து எழுதி வைத்துக்கொண்டு ஷூட்டிங் செல்வது நிறைய நேரத்தை மிச்சம் பிடித்துக்கொடுக்கும்.

இதே திரைக்கதையை 43 துண்டுக்காட்சிகளுக்கு மேலாகவும் பிரித்து எழுத முடியும். அது போர் அடிக்கும் என்பதால் இதோடு நிறுத்திவிட்டேன்.

இங்கே குறிப்பிட்டுள்ள ஒவ்வொரு துண்டுக் காட்சிகளையும் பல கோணங்களில் ஒளிப்பதிவாளர் படம்பிடிப்பார். ஆக, 43 துண்டுக் காட்சிகளும் 420 காட்சிகளாக மாறினாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. அதிகபட்சம் பத்து நிமிடம் திரையில் ஓடக்கூடிய காட்சியாக இது இருக்கும்.27

« Older Entries