Category Archives: கவிதைகள்

மொக்கை கவிதைகள்-Kavithaikal

வாழ்க்கை

 

பெருக்கினால் கழிக்குது

கழித்தால் வகுக்குது

வகுத்தால் கூட்டுது

கூட்டினால் பெருக்குது

இதுதான் வாழ்க்கை!

 

நடந்தால் விரட்டுது

விரட்டினால் அமருது

அமர்ந்தால் ஓட்டுது

ஓட்டினால் இழுக்குது

இதுதான் வாழ்க்கை!

 

வெள்ளைத் தாளிலே

ஏதேதோ எழுதுது

எந்த மொழியென்று

யாருக்கும் தெரியாது

அந்த மொழிபேசும்

ஆட்களே கிடையாது!

 

நவரசங்கள் தாண்டி

பலரசங்கள் காட்டுது

புதுப்புது ரசங்களை

ஜாடையாய் சொல்லுது

அதைப் புரிந்துகொண்டபோது

எட்டி அழைக்கும் சாவு!

 

கிழக்கு போனால்

தென் பக்கம் கைகாட்டும்

தென்பக்கம் போனால்

மேற் பக்கம் இழுக்கும்

வடக்கு கிழக்காகும்

கிழக்கு தெற்காகும்

தெற்கு மேற்காகும்

மேற்கு எதுவுமாகும்

இதுதான் வாழ்க்கை!

 

என் பார்முலா தேடாதே

ஒருபோதும் புரியாது

கற்றுக்கொடுக்கவும் மாட்டேன்

என்கிறது வாழ்க்கை!

 

மாத்தி யோசி

நூல் அறுபட்டபோது

கீழே விழுந்தது

பட்டம் மட்டுமல்ல

நூலும்தான்!

உண்மையில் அறுபட்டது

நூலல்ல…உறவு!

 

 

அடையாளம்

இங்கு குழந்தைகள்

இல்லையென

மவுனமாய்ச் சொல்கிறது

கிறுக்கல் ஏதுமற்ற சுவர்!

 

காமம்

நான் சைவம் என

பெருமையாகச்

சொல்லிக்கொள்கிறவனும்

சுவைத்துப் பார்க்க விரும்பும்

அசைவம் அதுமட்டுமே!

 

வழிகாட்டி

துக்கம், இயலாமை,

எதையோ இழந்துவிட்ட தவிப்பு,

எதிர்காலம் பற்றிய பயம்,

நிகழ்கால குழப்பம்,

ஏன் இப்படி என்கிற மன வேதனை ,

நம்பிக்கை தகர்ப்பு

இன்னும் பலவும் ஆட்கொண்டு

தோண்டி மனதை எடுக்கிறதா?

தனி இடம் தேடு

ஓ வென மனம் விட்டு அழு

கண்ணீர் வற்றும் அளவுக்கு அழு

முகம் கழுவு, மொட்டை மாடி செல்

வானம் பார்….அங்கே தெரியும்

எல்லாவற்றுக்குமான விடியல்!

 

சபலம்

வேர்களின்

ஆழம் பார்த்த மனசு

விழுதுகளையும்

தோண்டிப் பார்க்க

நினைக்கிறது!

 

பைத்தியக்காரன்

தவறான கேள்விக்கு

விடை சொல்கிறேன்.

தெரியாத பாதைக்கு

வழிகாட்டுகிறேன்.

இல்லாத ஒன்றை

சொந்தம் என்கிறேன்.

போட்டியில் கலவாமல்

வெற்றி பெறுகிறேன்

கேட்காமல் தருகிறேன்

கேளாமல் பிடுங்குகிறேன்

இழக்காமல் அழுகிறேன்.

பெறாமல் சிரிக்கிறேன்.

பயித்தியமடா நீ

என்கிற உலகை

ஞானத்தோடு பார்க்கிறேன்…

 

 

மொக்கை கவிதைகள்

அளவீடு

காதல் அற்பமா
அற்புதமா என்பதை
அதனுள் ஒளிந்திருக்கும்
காமம் முடிவு செய்கிறது!

 

எனக்குள் நான்

படர்க்கை நட்புகளின்
தன்மை அறிய
மனசாட்சியைப் பகைத்து
சித்திரம் பேசி மாய்கிறேன்!

முழுவதுமாய்
எனை உணர்ந்தவன்
எனக்குள் ஒருவனவன்
எட்டி உதைத்து கேட்கிறான்
யாருக்காக இப்படி
உன்னையே விபச்சரிக்கிறாய்?

மெய் அறிய
பொய் தேவை எனக்கு!

நான் பொய்யன் என
மெய்யாக நம்பியவன்
சொன்னதெல்லாம் பொய் என
மெய்யுணரும் காலம் வரும்!
நான் பொய்யனா மெய்யனா
யாசிப்பான் இன்னொருமுறை!
இது பொய்யறி உணர்ந்த
மெய்யறி நிலை
முடிந்தால் புரிந்துகொள்!

நீ யார் சொல்
வெளியிலிருந்து
கேட்கிறான் ஒருவன்!
எனக்குள் எதுவுமில்லை
எல்லாமும் இருக்கிறது
நான் சுழியம்!

 
அவர்கள்

எல்லாம் தெரிந்தும்
வேண்டுமென்றே
ஏமாருவதுபோல்
நடிக்கிறார்கள்
சதைக்குள் சிதைக்கும்
சதையின் ருசிபார்க்க!
பின்னொருநாள்
சொல்லிக் கொள்ள உதவும்
என்னைய ஏமாத்திட்ட!

 

எப்படி?

பழிவாங்க முடியாத
பகை ஒன்று இருக்கிறது.
பலி வாங்கிவிடவா
என யோசிக்கிறேன்!

முகநூல் பதிவுகள்

திறமையைக் காட்ட
நாட்காட்டிகளின் தத்துவங்கள்
அவசரமாய்க் கிழித்து
வாசிக்கப்பட்டு சற்றே
புணரமைக்கப்படுகின்றன
நவீனத்துவங்களாய்!

அதிலொரு குறிப்பு சொல்லிற்று
அதிர்ஷ்டம் உள்ளவனே
ஆட்டயப் போடுவான்!

 

இரவு

ஒரு பகலையும்
பல கவலைகளையும்
பல்வேறு கலைகளையும்
உள்ளடக்கிய இரவுக்குள்
ஒளிந்திருப்பதே இன்பம்தான்!

 

ரெட்டுங்கெட்டான்

அரை குறை புரிதல்
ஆபத்து மட்டுமல்ல
அழிவையும் கொடுக்கும்!

கற்றுக் கொண்டவனும்
கற்றுக் கொடுத்தவனும்
சேர்த்தே அழிக்கப்படுவான்!

 

விமர்சனம்

வீதிக்கு வந்து விட்டால்
விமர்சனங்கள் மட்டுமல்ல
விலை பேரங்களும்
விதவிதமாய்த்தான் இருக்கும்
தாங்கிக் கொள்ள முடியாதவர்
நொந்து பயனில்லை!

என் செய்வேன் மக்கா
பட்டதைச் சொல்லிவிடுகிறேன்
பயமில்லை இங்கு காண்
அச்சமில்லை அச்சமில்லை
அச்சமென்பதில்லையே
கற்றுக்கொடுத்துவிட்டானே
எட்டயபுரத்தான்!

 
எறிகல்
ஆழ்கடல் நீர்போல்
அமைதியாய் இருக்கிறேன்
கல்லெறிந்து பார்க்கிறாய்
கலங்குவேனாஎன்று?

இன்றைக்குதான் வந்திருக்கிறாய்
ஆழ்கடல் உனக்கு புதிதுபோல
எத்தனைபேர் எறிந்திருப்பார்கள்
தெரியாது உனக்கு
அத்தனை கற்களும் என் அடியில்!

கை ஓயும் வரை
கற்கள் தீரும்வரை
எறிந்துகொண்டே இரு
எப்படிச் சொல்வேன்
என்னுள் புதைய
இமயமே போதாது!

 

நானும் அவளும்

தாகம் தீர்க்க அள்ளிப் பருகிவிட்டு
ஆற்றைப் பார்த்துச் சொல்கிறாள்
நானும் உன்னைக் கொள்ளையடித்தேன்
கவனிக்கவில்லையா என!

இப்படித்தான் வாழவேண்டும்
இது நீ.
எப்படியும் வாழவேண்டும்
இது நான்!

வட்டத்துக்குள் நீ
வெளியே நான்!

சிறு புள்ளியிலிருந்துதான்
வரையத் தொடங்கினோம்
நீ கோலம் என்றாய்
நான் ஓவியம் என்றேன்!

 
இது தேறுமா?

ஒன்றாத நாம்
ஒன்றுவோம் என்பது
ஒருநாளும் நடவாது.
என்றாலும் ஒன்றினோம்
நீரும் எண்ணெயும்போல்
சேர்த்து வைத்தது
எழுத்துப் பாத்திரம்
மிதக்கிறோம் தனித்தனியாய்
மேலும் கீழுமாய்!

 

குருட்டுப் பூனை

சீறிப் பாய்ந்த வாகனத்தின்
சக்கர இடுக்குகளில்
சிக்கிக் கொண்ட
சிறு கல் ஒன்று
குறிபார்த்து அடிக்கிறது!

போராட்டம்

யாசகம் கேட்கிறாளா
யாசிக்க கேட்கிறாளா
யோசித்துப் பார்த்தேன்
நாசிக்குள் தும்மல்!

அக்கறை என்கிறாய்
அதுவே கரை என்கிறேன்!

நீ ஆலம் விழுது என்றாள்
ஊஞ்சல்போல் கொஞ்சம்
ஆடிக்கொள்கிறேன் என்றாள்
கீழே விழுந்துவிட்டாள்
விழுது என்ன செய்யும்
விரல் பிடித்தவள் நீதானே
விழுதா உனைப் பிடித்தது?

நீ ஏணியாய் இருந்து
என்னை ஏற்றிவிடு என்றாள்
தோணியாய் இருந்து
சுமந்து செல் என்றாள்.
தெரியவில்லை அவளுக்கு
ஏணிக்கும் சாய்ந்துகொள்ள
சுவர் வேண்டும்.
தோணிக்கும் பாய்ந்து செல்ல
கடல் வேண்டும்!

அச்சம் தவிர்த்தவன் என்றாள்
ஆசையுடன் அருகே வந்தாள்
இச்சையுடன் பார்த்தபின்னே
ஈபோல் பறந்துவிட்டாள்.
உன் பேச்சு கா என்றாள்
ஊமையாய் சில நாள் இருந்தாள்
என்னவென்று கேட்கவில்லை
ஏன் கேட்கவில்லை என்றாள்
ஐயம் கொண்டாள்
ஒன்றாமல் சென்றாள்
ஓடிப்போலாமா என்றேன்.
ஔவை போலவே அவளும்
பழம் நீயப்பா என்றாள்!

 

வேண்டாம் மாற்றம்

சொன்னால் நம்பு…
எனக்கு கவிதை எழுதப் பிடிக்காது
ஏன் தெரியுமா?
கழுதைகள் செய்யற
எல்லா வேலைகளையும்
குதிரைகள் எளிதாகச் செய்துமுடிக்கும்.
ஆனால், குதிரைகள்அதைச் செய்யாது
ஏனென்றால்,
அவைகள் கழுதைகளாக
மாற விரும்புவதில்லை.

கவிதைகள்

கடத்தல்

இதுவும் கடந்துபோகும் என்கிறாய்
எதுவென்றே தெரியாது
கடந்துபோகும் எனக்கு
எது கடந்து போனால் என்ன?
பார்வை இருப்பவர்கள்
கடக்கக் கடவது!

மனசு
அழகாய் சேலை உடுத்தியிருந்தாலும்
அம்மணமாகவே பார்க்கிறது மனசு
எதிரே ஜவுளிக்கடை பொம்மை!
சுண்டல் கூட்டங்கள்

நித்தம் வழி கடந்து போகையில்
சைக்கிளை மிதித்து கொண்டே
கன்னத்தில் போட்டுக் கொள்ளும்
ஆளே போகாத சிவன் கோயிலில்
அத்தனைக் கூட்டம் இன்று!

ஓரமாய் சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு
ஒதுங்கி நின்று வேடிக்கை பார்த்தேன்
உள்ளே என்ன நடக்கிறதென்று!

அத்தனையும் ஆண்கள் கூட்டம்
அவள் சுண்டல் கொடுக்கிறாள்.
எட்டிப் பார்த்த என்னையும்
ஏகாந்த பார்வையால் அழைத்தாள்
வரிசையில் நின்றுவரச் சொன்னாள்
எனக்கும் சுண்டலுண்டாம்.

அவளுக்கு ஆண்கள் பிடிக்கும்போல
எனக்கு சுண்டல் பிடிக்காது
சொந்தமாய் கோயிலும் இருக்கிறது
அப்படியே திரும்பிவிட்டேன்
அவள் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்க
கூட்டம் கூடிக்கொண்டே இருந்தது!

 

ஹைக்கூ

வண்ண உடை

சின்ன இடை

வண்ணத்துப் பூச்சி.

பாலமுருகன்