Author Archives: admin

1,089 views

Ponniyin Selvan Screenplay – Ponniyin Selvan Thiraikathai – Scene 3

பொன்னியின் செல்வன்

கதை,வசனம் : கல்கி

திரைக்கதை,வசனம் : தென்னாடன்

kunthavai

காட்சி 3

பகல்/உள் மற்றும் வெளி

Day/Int and Ext

பெரியதாக காட்சியளிக்கிற பத்துக்கும் மேற்பட்ட மாளிகைகளும், அழங்காரங்களைச் சுமந்து நிற்கும் சில அரண்மனைகளும் தூரமாய் தெரிகின்றன.

திரையில்

பழையாறை நகரம்

என்கிற எழுத்து தோன்றி மறைகிறது.

ஓர் அரண்மனையின் தோற்றம். அரண்மனை மேற்பகுதியில் புலிக்கொடி காற்றில் வீரியமாகப் பறந்துகொண்டிருக்கிறது.

CUT

மக்கள் ஆங்காங்கே தெருக்களில் ஊடாடும் காட்சிகள்.

ஒரு சந்தைப் பகுதி.

காய்கறிகளும், பழங்களும், மண்பாண்டங்களும், தின்பண்டங்களும், இதரப் பொருட்களும் கூவிக் கூவி விற்கப்படுவதும், வாங்கப்படுவதும்.

CUT

மீண்டும் அரண்மனையின் தோற்றம்.

அரண்மனையின் வாயில்.

அங்கே காவலுக்கு நிற்கும் வீரர்கள்.

அரண்மனையின் விதவிதமான அழகு அறைகள், மண்டபங்கள், வேலையாட்கள் ஊடாடுதல், பணிப்பெண்கள் ஊடாடுதல், போர் வீரர்கள் ஒரு பகுதியில் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருத்தல் என இன்னும் பல தொகுப்புக் காட்சிகள் பின்னணி இசையோடு.

CUT

அரண்மனையின் மேல்மாடம்.

செம்பியன் மாதேவி (நெற்றி நிறைய திருநீர் பூசியிருக்கிறார். கழுத்தில் உத்திராட்ச மாலைகள். தோற்றத்தில் மூப்பு தெரிகிறது) தூரத்தில் எதையோ பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் குந்தவையை நோக்கி வருகிறார்.

(குந்தவை இக்கதையின் நாயகி. மிக அழகாக, இளமையாக இருக்கிறாள். இளவரசியின் தோற்றத்தில் இருக்கிறாள்)

குந்தவையின் முன்னே வந்து நிற்கிறார் செம்பியன் மாதேவி.

குந்தவையின் முகத்தில் குழப்பமும், யோசனையும் தெரிகிறது.

செம்பியன் மாதேவி குந்தவையின் தோள்களில் தன் வலதுகையை வைக்கிறார்.

குந்தவை அவரைப் பார்க்கிறாள்.

செம்பியன் மாதேவி : ‘‘என்ன நடந்துவிட்டது என்று இப்படிக் குழம்பியபடியே யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறாய்? எத்தனையோ போர்களைக் கண்டவர்கள் நம் சோழத்து வீரர்கள். உன் அண்ணன் ஆதித்த கரிகாலனாகட்டும், உன் தம்பி அருள்மொழிவர்மனாகட்டும் எதையும் சாதிக்கும் வல்லமை பெற்றவர்கள்.”

குந்தவை செம்பியன் மாதேவியைப் பார்க்கிறாள்.

குந்தவை :  ‘‘என் சிந்தனை பலவாறாக குழம்பியிருப்பது உண்மைதான். சண்டை என்றால் மோதிப்பார்த்துவிடும் துணிவு இருக்கிறது. பகைவர்களை வெற்றிகொள்ளும் சக்தியும் இருக்கிறது. இங்கே நடந்துகொண்டிருப்பது சதியல்லவா?’’

பேசியபடியே மெல்ல வேறு இடம்நோக்கி நகர்கிறாள்.

அவள் நகர்ந்த இடம் நோக்கி செம்பியன் மாதேவியும் நகர்ந்துபோகிறார்.

செம்பியன் மாதேவி : ‘‘சண்டையில் தோற்று ராஜ்ஜியத்தை இழந்தவர்களைவிட சதியால் வீழ்ந்து ராஜ்ஜியத்தை இழந்துபோன அரசுகளே அதிகம் என்பதை நானும் அறிவேன். இந்தமாதிரி நேரங்களில் நாம் பதற்றப்படக்கூடாது. முக்கியமாக நீ பதற்றப்படக்கூடாது. மிகப்பெரிய சோழ ராஜ்ஜியத்தின் இளவரசி நீ’’

குந்தவை செம்பியன் மாதேவியைப் பார்க்கிறாள்.

குந்தவை : “தந்தை சுந்தரசோழர் தஞ்சை மாநகரத்தில். மகள் நானோ இந்தப் பழையாறில். அண்ணன் ஆதித்த கரிகாலன் காஞ்சி நகரத்தில். தம்பி அருள்மொழிவர்மன் இலங்கை போர் முனையில். நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து பேசி, மகிழ்வாய் இருந்து எத்தனை நாளாயிற்று. ராஜ்ஜியத்தை விஸ்தரிக்கும் ஆசையிலே நாங்கள் திசைக்கொருவராய் பிரிந்து, நிர்வாகத்தையும், ராஜ்ஜியத்தையும் கவனித்துக் கொள்வதாலேயே சதிகாரர்கள் சூழ்ச்சி செய்வதற்கு ஏதுவாய் போயிற்று. திட்டமிட்டே என் தந்தை தஞ்சை மாநகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருக்கிறார். அனைத்திற்கும் முடிவு கட்டுவேன்’’

செம்பியன் மாதேவி குந்தைவையைப் பார்த்து புன்னகைக்கிறார்.

குந்தவை : “ஏனம்மா புன்னகை?’’

செம்பியன் மாதேவி : “இப்போதெல்லாம் பழுவேட்டரையர்கள் உன்னைத்தான் எதிரியாக பாவிக்கிறார்களாம். உன் திட்டப்படியேதான் உன் தந்தையும், சகோதரன்களும் செயல்படுவதாகவும், இந்தச் சோழ ராஜ்ஜியமே உன் சொற்படிதான் நடக்கிறதாகவும் அவர்களுக்கு தகவல் போய்ச் சேர்ந்திருக்கிறது. அரசு ஒற்றர்களைவிட சதிகாரர்களின் ஒற்றர்கள் திறமையாகவும் விரைவாகவும் பணியாற்றுகிறார்கள்’’

குந்தவை, செம்பியன் மாதேவியை யோசித்தபடியே பார்க்கிறாள்.

1,444 views

Ponniyin Selvan Thiraikathai – Ponniyin Selvan Screenplay – Scene 2

பொன்னியின் செல்வன்

கதை,வசனம் : கல்கி

திரைக்கதை,வசனம் : தென்னாடன்

காட்சி 2

பகல் / வெளி

Day/ Extn

 

மிக நீளமான செம்மண் சாலை ஒன்றில் வந்தியத்தேவனின் குதிரை புழுதி பறக்க வேகமாக வந்துகொண்டிருக்கிறது. அந்தச் சாலையின் இருபுறமும் காட்டு மரங்கள் மிக உயரமாக வளர்ந்து நிற்கின்றன.

குதிரையின் குளம்படிச் சத்தம் மிகத் தெளிவாக ஒலிக்க, நீங்கள் இதுவரை கேட்டிராத பின்னணி இசையுடன் திரையில் தோன்றிய பொன்னியின் செல்வன் எழுத்து மறைந்துபோகிறது.

அதைத் தொடர்ந்து, இத் திரைப்பட உருவாக்கத்தில் பங்கேற்ற கதை மாந்தர்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பக் கலைஞர்களின் பெயர்கள் ஒவ்வொன்றாகத் திரையில் தோன்ற ஆரம்பிக்க, வந்தியத்தேவனின் மூதாதையர்களான பலம்பொருந்திய வாணர் பரம்பரை பற்றியும்,  “வாணர்குலத்து வல்லவரையர்கள் முந்நூறு ஆண்டுகள் அரசு புரிந்தவர்கள் என்பதையும், வந்தியத்தேவனின் தந்தை காலத்தில் வைதும்பராயர்களால் வாணர் குலத்து ராஜ்ஜியம் வீழ்ச்சி அடைந்ததும், எஞ்சியிருக்கும் வாணர் குலத்து மக்களின் கடைசி வீரனாக விளங்கும் வந்தியத்தேவனின் வீரம், நேர்மை மற்றும் அவனின் குணாதியசங்களை விளக்கும் பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்க, பல்வேறு சம்பவங்களை உள்ளடக்கிய தொகுப்புக் காட்சிகள் (Montage Scence) வரத் தொடங்குகின்றன.

பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.

வந்தியத்தேவன் இருபுறமும் மரங்கள் அடர்ந்து நிற்கும் செம்மண் சாலையில் புழுதி பறக்க குதிரையின் மீதமர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கிறான்.

CUT

கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரையில் பச்சைப்பசேல் என காட்சியளிக்கும் பரந்து விரிந்த  வயல்வெளிகளில் ஆங்காங்கே பெண்களும் ஆண்களும் வேலை செய்துகொண்டிருக்க, வயல்வெளியின் ஓரமாக இருக்கிற சாலையில் மிதமான வேகத்தில் வந்தியத்தேவன் குதிரை வருகிறது.

CUT

தூரத்தில் சில குடிசை வீடுகள் தெரிய, மலை அடிவாரத்தின் ஓரமாக குதிரையில் வருகிறான்.

CUT

பத்து அடி அகலமுள்ள ஒரு சிற்றோடையைத் தாண்டிக் கடக்கிறது குதிரை.

CUT

கடல்போல் காட்சியளிக்கும் ஏரி.

பூச் செடிகளும், புற்களும் ஏரியைச் சுற்றிலும் அமைந்திருக்கிற அகலமான கரை ஓரத்தில் காட்சியளிக்கின்றன.

ஏரியின் சுற்றுப்புறத்தில் ஆண்கள், பெண்கள், சிறுவர், சிறுமியர், வயது முதிர்ந்தவர்கள் என பலதரப்பட்ட இருபால் வயதினரும் ஆங்காங்கு பேசிக்கொண்டும், வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டும், விளையாடிக்கொண்டும் இருக்கும் காட்சி.

சில பெண்கள் கும்மியடித்தும், சில சிறுமியர் ஒற்றைக் காலால் நொண்டியபடி பாண்டி விளையாடிக் கொண்டும், சிறுவர்கள் சிலர் மல்யுத்தம் செய்துகொண்டும், சில ஆண்கள் சிலம்பம் விளையாடிக்கொண்டும் இருக்கிறார்கள்.

இவர்களின் செய்கைகளை மக்களில் பலரும் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

     CUT

பள்ளமான ஒரு சாலையிலிருந்து மேடாக அமைந்திருக்கும் அந்த ஏரியின் கரையோரப் பகுதிக்குள் வந்தியத்தேவனின் குதிரை நுழைகிறது.

மெதுவாக நடந்துவரும் குதிரையின் மீது அமர்ந்தபடியே மக்களின் விதவிதமான ஆடலையும், விளையாட்டுகளையும் பார்த்து ரசிக்கிறான் வந்தியத்தேவன்.

CUT

குதிரையின் மீதிருக்கும் வந்தியத்தேவனின் கண்கள் ஏரியின் நான்கு திசைகளையும் ஆச்சர்யத்தோடு பார்க்கின்றன.

CUT

ஒரு மூதாட்டியார் மண்சட்டியில் வைத்து எதையோ சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.

வந்தியத்தேவன் குதிரையிலிருந்தபடியே அந்த மூதாட்டியாரைப் பார்க்க, அவனைச் சாப்பிட அழைக்கிறார் மூதாட்டியார்.

வந்தியத்தேவன் குதிரையிலிருந்து இறங்கி, அந்த மூதாட்டியாரிடம் ஒரு பிடி வாங்கிச் சாப்பிடுகிறான்.

CUT

இப்போது ஏரியின் மதகுப் பகுதியில் வந்தியத்தேவன் நிற்கிறான்.

வரிசையாக மதகுகள்.

மதகுகளிலிருந்து பீய்ச்சியபடியே பெரும் சத்தத்துடன் நுரை பொங்க தண்ணீர் வெளியேறிக்கொண்டிருக்கிறது.

அதை ரசிக்கிறான் வந்தியத்தேவன்.

CUT

ஏரிக் கரையின் இன்னொரு பகுதியில் சில பெண்கள் ஓடிப்பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வந்தியத்தேவன் குதிரை மீது அமர்ந்தபடியே அந்த இடத்தை கடந்துபோகிறான்.

CUT

ஏரிக் கரையின் மற்றோர் பகுதி.

மக்கள் கூட்டம் அதிகம் இல்லை.

வயதான இரண்டு ஆண்கள் குளத்தின் நடுப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டியபடி பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அவர்களுக்கு அருகே நிற்கும் வந்தியத்தேவனின் பார்வையும் குளத்தின் நடுப்பகுதியை நோக்கிச் செல்கிறது.

அங்கே இருபதுக்கும் மேற்பட்ட படகுகள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன.

CUT

பல படகுகளில் போர் வீரர்களின் உடையோடு பலர் வருவது தெரிகிறது.

நடுவாக வரும் ஒரு படகில் பல்லக்கு ஒன்று இருக்கிறது.

CUT

வந்தியத்தேவன் தூரத்தில் வரும் படகுகளையும், பல்லக்கினையும் கண்களால் உற்றுப் பார்க்கிறான்.

வந்தியத்தேவனைப் பற்றியும், அவனுடைய வாணர் பரம்பரை பற்றியும் இதுவரை ஒலித்துக்கொண்டிருந்த பாடல் இப்போது நிறுத்தப்படுகிறது.

CUT

வந்தியத்தேவனுக்கு அருகே பத்து அடி தூரத்தில் நிற்கிற இரண்டு பெரியவர்களும் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

பெரியவர் 1 – ‘பெரிய பழுவேட்டரையர் வீரர்களோடும் இளைய ராணியோடும் வருகிறார். இந்தப் பகுதி வழியாகத்தான் கரை இறங்குவார்கள். நாம் வேறு பக்கம் ஒதுங்கிவிடுவோம்”.

பெரியவர் 2 : ‘ஆமாமாம்…..இங்கு நாம் ஏன் நிற்பானேன். அந்தப் பக்கம் இளம் கன்னியர்கள் கோலாட்டம் ஆடுகிறார்கள். அதைப் பார்த்து ரசிப்போம்’’

வந்தியத்தவேனுக்கு அவர்கள் பேசிக் கொள்வது காதில் விழுகிறது.

வந்தியத்தேவனின் பார்வையில் மாற்றம் வருகிறது.

அவன் தூரத்தில் வரும் படகுகளையும், படகுகளுக்கு நடுவே ஒரு படகில் இருக்கும் பல்லக்கினையும் இப்போது கூர்ந்து கவனிக்கிறான்.

பல்லக்கின் முகப்புத் தோற்றம் மட்டும் இவன் கண்களில் தெளிவாகப் படுகிறது.

அந்தப் பல்லக்கின் மேல்பகுதியில் பனை மரத்தின் உருவம் பொறித்த கொடி பறக்கிறது.

பல்லக்கின் இருபுறமும் பட்டுத்துணிகள் திரைபோல் மூடப்பட்டிருக்கின்றன.

காற்றின் வேகத்தில் அந்தப் பட்டுத் துணிகள் மெலிதாக ஆடுகின்றன.

CUT

வந்தியத்தேவனைக் கடந்து செல்லும் இரண்டு பெரியவர்களில் ஒருவர் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்துக்கொள்கிறார்.

வந்தியத்தேவன் தன் மீசையைத் தடவியபடியே திரும்பிப் பார்க்கும் அந்தப் பெரியவரையும், பின்னர் படகுகளையும் பார்க்கிறான்.

CUT

சற்று தூரமாக நடந்து செல்லும் அந்தப் பெரியவர்களில் ஒருவர் தன்னுடன் வரும் இன்னொரு பெரியவரிடம் மீண்டும் பேச்சுக்கொடுக்கிறார்.

பெரியவர் 1 : ‘அந்த இளைஞன் பழுவேட்டரையரின் வீரனாக இருப்பானோ?’’

பெரியவர் 2 : ‘அப்படித் தெரியவில்லை. இங்கு நடந்துகொண்டிருக்கும் ஆடிப்பெருக்கு விழாவுக்கு, பாதுகாப்பிற்காக வந்த வீரனாகவும் இருக்கலாம்’’

பெரியவர் 1 : ‘யாராக இருந்தால் நமக்கென்ன? பெரிய இடத்துச் சமாச்சாரம் நமக்கு எதுக்கு? அதோ அழகுப் பெண்களின் ஆட்டத்தைக் கவனியுங்கள். இந்தக் காலத்து இளம் கன்னியர்களுக்கு தைரியம் அதிகம்தான். பொது இடத்தில் தங்கள் ஆட்டத்தை என்னமாய் நடத்துகிறார்கள்!’’

பெரியவர் 2 தூரத்தில் பார்க்கிறார். அங்கே இளம்பெண்கள் கோலாட்டத்தில் உற்சாகமாக ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்க்கிறார்.

CUT

வந்தியத்தேவன், தான் நின்றுகொண்டிருக்கும் இடத்திலிருந்து படகுகளைப் பார்த்தபடியே குதிரையை இயக்குகிறான்.

இதுவரை நிறுத்தப்பட்டிருந்த பாடல் இப்போது பாடல் மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.

CUT

குளக்கரையின் மேடான பகுதியிலிருந்து கீழ்நோக்கி இறங்கி ஒரு சாலையை அடைகிறது குதிரை.

மீண்டும் குதிரை வேகமாக ஓடத்தொடங்குகிறது.

நிறுத்தப்பட்டிருந்த பாடல்  மீண்டும் தொடர்ந்து ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.

CUT

நிறைய விழுதுகளைக் கொண்ட பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் வந்தியத்தேவன் ஓய்வெடுக்கிறான். குதிரை அருகே மேய்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

CUT

இப்போது இருபுறமும் பாறைகளாக காட்சி அளிக்கும் முட்புதர்கள் கொண்ட பகுதியில் குதிரையில் வந்துகொண்டிருக்கிறான் வந்தியத்தேவன்.

CUT

மல்லிகைப் பூக்களும், ரோஜாச் செடிகளும் நிறைந்திருக்கும் பூந்தோட்டப் பகுதியில் வந்துகொண்டிருக்கிறான்.

CUT

உயரமான ஓர் இடத்தில் நின்றபடியே தூரத்தில் தெரியும் ஒரு ஊரைப் பார்க்கிறான் வந்தியத்தேவன்.

அவனின் பார்வையில் பெரியதும் சிறியதுமான பல வீடுகள், நெடுதுயர்ந்த கோயில் கோபுரம் போன்றவை தெரிகிறது.

எதையோ சிந்தித்தபடியே, தன் முதுகுப் பகுதியில் உள்ள துணிப் பை ஒன்றிலிருந்து, மடக்கி வைத்திருக்கும் ஒரு வெள்ளைத் துணியை எடுத்து விரிக்கிறான்.

அது ஒரு வரைபடம். பல ஊர்களின் பெயர்கள் கோடுகளின் அடிப்படையிலும், புள்ளிகளின் அடிப்படையிலும் அந்த வரைபடத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருக்கின்றன.

வரை படத்தை விரித்து உற்றுப் பார்க்கிறான்.

வீரநாராயணபுரம் விண்ணகரக்கோயில் என்கிற எழுத்து அந்த வரைபடத்தில் இருப்பது தெளிவாகக் காட்டப்படுகிறது.

மீண்டும் அந்த ஊரைப் பார்க்கிறான்.

இதுவரை ஒலித்துக்கொண்டிருந்த பாடல் நிறைவு பெறுகிறது.

வரைபடத்தை சுருட்டி எடுத்த இடத்திலே வைத்துவிட்டு, மீண்டும் அந்த ஊரைப் பார்க்கிறான்.

அவன் பார்வையில் ஏதோ ஒரு சிந்தனை.

723 views

Tamil Cinema Business – Cinema Thozhil

சினிமாத் தொழில்!

பாலமுருகன்

நடப்புலக மக்களின் பொழுது போக்கு அம்சங்களில் முன்னணி வகிப்பதும், ஏனைய பொழுதுபோக்கு விஷயங்களைவிட அதிக நேசிப்பும், சுவாசிப்பும் கொண்டது சினிமா. சினிமாவை விரும்பாத மனிதர்கள் இன்றிருக்கும் ஆதிவாசிகள்போல் மிகக்குறைவு. மனிதர்களின் உள்ளக்கிடக்கைகளை  காட்சிப் படிவமாக கண்களால் காணச்செய்து, அதன்மூலம் உணர்வுகளைத் தூண்டி, இதயத்தின் மூலையில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் நம் தேடுதல்களை உணர்ச்சியாகக் கொண்டுவருவதால்தான், ஏனைய பொழுது போக்கு விஷயங்களைவிட சினிமா மனிதர்களால் அதிகம் விரும்பப்படுகிறது.

cinema thozhil copy

சினிமா பார்க்கும் ஒவ்வொரு மனிதனும் திரையில் தோன்றும் மாந்தர்களின் செய்கையை தம் செய்கையோடு ஒப்பிட்டு ஆனந்தமோ, அதிர்ச்சியோ, இன்பமோ, துன்பமோ, வருத்தமோ அடைந்துகொள்கிறான். இங்கே தம்மைப் பாதித்த, தமக்குப் பிடித்தமான, தாம் செய்த, வாய்ப்பு கிடைக்காமல் செய்ய மறந்த, விஷயங்களைத் திரையில் காணும் மனிதன், அதன்மூலம் தன் வாழ்வில் ஏதோ ஒன்றை அடைந்துவிட்டதைப் போன்ற உணர்வைப் பெற்று, ஆனந்தம்  அடைந்துகொள்கிறான். அப்படியான உணர்வைக் கொடுத்த சினிமாவை நல்ல சினிமா என்கிறான். இதில் முரண்பாடுகள் ஏற்படின் மோசமான சினிமா என முத்திரை பதிக்கிறான்.

வெகுஜனங்களுக்கு சினிமா என்பது பொழுதுபோக்கு விஷயமாக இருந்தாலும், அதன் தயாரிப்பாளருக்கு அது தொழில்.   இயக்குனருக்கும், ஒளிப்பதிவாளருக்கும் ஏனைய கலைஞர்களுக்கும் அது வேலை.  அந்தச் சினிமாவில் வணிகத் தொடர்புகளை மையப்படுத்தி செயல்படுபவர்களுக்கு அது ஒரு வியாபாரம். ஆக, பொழுதுபோக்கு அம்சமாகவும், தொழிலாகவும். வியாபாரமாகவும், வேலையாகவும் பல தளங்களில் செயல்படும் சினிமாக்கள், குறிப்பாகத் தமிழ்ச் சினிமாக்கள் பெரும்பாலும் தொடர்  தோல்விகளைத் தழுவி வருவது வேதனையான, வருந்தத்தக்க நிகழ்வு.

செய்த முதலீட்டை பல மடங்காக குறுகிய காலத்தில் திரும்பப் பெறுவது என்பது சினிமாத் தொழிலில் மட்டுமே சாத்தியம். உலகில் இப்படிப்பட்ட தொழில் வேறு எதுவுமில்லை. அப்படி இருக்குமானால் அது சூதாட்டமாகவோ, சட்டத்திற்குப் புறம்பான தொழிலாகவோதான் இருக்க முடியும். தரமான, நல்ல சினிமாவைத் தயாரித்து விற்பனை செய்யும் ஒருவருக்கு, அவர் செய்த முதலீடு அதிகபட்சம் முப்பது மடங்காகத் திரும்பக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு சினிமாவில் மட்டுமே இருக்கிறது. மூன்று கோடி ரூபாயில் உருவாக்கப்பட்ட சினிமா, அதன் வாடிக்கையாளர்களான பார்வையாளர்களுக்குப் பிடித்துவிட்டால் அதன் வியாபாரம் தமிழ்நாட்டில் மட்டும் நாற்பது கோடியைத் தாண்டும். அதாவது மூன்று கோடி ரூபாய் முதலீடு. நாற்பது கோடி ரூபாய் வியாபாரம்.  லாப விகிதாச்சாரம் இப்படி அதிக அளவில் இருப்பதால்தான் பல புதிய தயாரிப்பாளர்கள் இத் தொழிலுக்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறார்கள்.

ஆனாலும், பெரும்பாலானவர்கள் இத் தொழிலில் தோல்வியைத்தான் தழுவுகின்றனர். ஏன்? சினிமாவைத் தொழிலாகப் பார்க்காமல், அதன்மூலம் எளிதாகப் பிரபலமடைந்துவிடலாம், பலரின் நட்பு கிடைக்கும், பெருமையாகப் பேசிக்கொள்ளலாம் என்கிற எதிர்பார்ப்பும் பலான இன்னபிற விஷயங்களை எளிதாக அடைந்துவிடலாம் என்கிற குருட்டுப் புத்தியும்தான் சினிமாவில் தோற்றுப் போகிறவர்களின் மறுபக்கமாக இருக்கிறது. அதாவது சினிமாவைத் தொழிலாகப் பார்க்காமல் சபல மனதோடு பார்ப்பதால் வந்த வினை.

எந்தத் தொழிலில் அதிக ரிஸ்க் இருக்கிறதோ அந்த தொழிலில்தான் லாபம் அதிகம் இருக்கும். இது சினிமாவுக்கு நன்றாகவே பொருந்தும். சினிமாவில் ரிஸ்க் என்பது பல கட்டங்களை உள்ளடக்கும். இந்தக் கட்டங்களை பின்னால் பார்ப்போம்.

இன்றைய நாளில் ஒரு சினிமாவைத் தயாரிப்பது என்பது மிகச் சவாலான விஷயம்தான். சவால் மட்டுமல்லாது பலரின் கூட்டு முயற்சியில்,  கடின உழைப்பில் உருவான ஒரு சினிமா ஏன் தோற்றுப்போகிறது என்பதற்கு,  அது பார்வையாளர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என ஒற்றை வரியில் பதில் சொல்லிவிடலாம். ஆனால் அந்த ஒற்றை வரிக்குள் பல அர்த்தங்கள் பொதிந்து கிடக்கின்றன என்பது தோல்வியை அலசி ஆராயும்போது தெரியும்.

வாடிக்கையாளர்களுக்கு பிடிக்காத எந்தத் தொழிலிலும், அதன் தயாரிப்பாளர் அல்லது தொழில் முனைவோன் வெற்றிபெறமுடியாது. ஆக, வாடிக்கையாளர்களைக் கவரவேண்டுமானால் உங்களின் படைப்பு அதாவது பொருள் தரமானதாக இருக்கவேண்டும். அப்படியானால், நீங்கள் தயாரிக்கும் சினிமாவும் தரமானதாக இருக்கவேண்டும். தரமான சினிமா ஒருபோதும் தோற்றுப்போகாது. அப்படியென்றால் நல்ல சினிமா தோற்றுப்போகுமா?  நல்ல சினிமாவுக்கும்,  தரமான சினிமாவுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறதா?  நல்ல சினிமா யாருக்கு நல்ல சினிமாவாக அமைய வேண்டும்? தரமான சினிமா யாருக்குத் தரமானாதாக இருக்கவேண்டும்? இப்படியாக நல்ல சினிமா, தரமான சினிமா பற்றிய குழப்பங்களில் இன்றளவும் சினிமாவுலகம்  பட்டிமன்றம் நடத்திக்கொண்டிருக்கிறது. நாம் இந்த விஷயத்தில் நல்ல சினிமா, தரமான சினிமா இரண்டையும் வேறுபடுத்திப் பார்க்காமல் ஒரே அர்த்தத்தில் ஏற்றுக்கொள்வோம்.

ஆனால், இன்னொரு விஷயம் இருக்கிறது. அதுதான் வெற்றிச் சினிமா.

நம் சினிமா உலகம் வெற்றிபெற்ற படங்களையே நல்ல சினிமா என்று கொண்டாடுவதால் வந்த வினையே சினிமாவின் தரத்தை மதிப்பறிய முடியாமல் செய்துவிட்டது. ஏனென்றால்,  இன்று வெளியாகும்  நூறுபடங்களில் சராசரியாக 90 படங்கள் தோல்வியைத் தழுவுகின்றன. பத்து படங்கள் மட்டுமே வெற்றியைக் கொடுக்கின்றன. இந்த பத்து படங்களில் மோசமான, தரமில்லாத இரண்டு படங்களும் வெற்றிபெற்றிருக்கும். தோல்வியடைந்த 90 படங்களில் ஒருசில தரமான படங்களும் இடம்பெற்றிருக்கும். இந்த முரண்பாடுகள்தான் சினிமா தயாரிப்பாளர்களுக்கும், இயக்குனர்களுக்கும் புரியாத புதிராக குட்டையைக் குழப்பி, எப்படியான சினிமா எடுக்கவேண்டும் என்பதில் முடிவெடுக்க திராணியற்றவர்களாய் மாற்றிவிடுகிறது.

நல்ல, தரமான சினிமா என்பது பார்வையாளர்களை திருப்திபடுத்தியிருக்கவேண்டும், தயாரிப்பாளருக்கும், விநியோகஸ்தர்களுக்கும், திரையரங்கு உரிமையாளர்களுக்கும் லாபத்தைக் கொடுத்திருக்கவேண்டும். அப்போதுதான் அந்தச் சினிமா வெற்றிச் சினிமாவாகப் பார்க்கப்படுகிறது. அது சரியா தவறா என்பதையும் பின்னால் பார்ப்போம். ஏனென்றால்,     பார்வையாளர்களைத் திருப்திபடுத்திய,  சில நல்ல சினிமாக்கள் வியாபார ரீதியில் தோற்பதும் உண்டு.
(தொடரும்)

1,383 views

Ponniyin Selvan Thiraikathai-Ponniyin Selvan Tamil Screenplay for Cinema

vanthiya devan

பொன்னியின் செல்வன்

கதை,வசனம் : கல்கி

திரைக்கதை,வசனம் : தென்னாடன்

காட்சி 1

பகல்/உள் மற்றும் வெளி

Day/Int and Extn

இடம் : காஞ்சி நகரம்

பிரதான கதை மாந்தர்கள் : இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர்,வந்தியத்தேவன்

மிகப்பெரிய அரண்மனையின் பிரம்மாண்ட முழுத் தோற்றம்.

திரையில் காஞ்சிமாநகரம் என்கிற எழுத்து தோன்றி மறைகிறது.

தங்க நிறம்போல் ஜொலிக்கும் அரண்மனை உட்கட்டமைப்பு வசதிகள்.

அழகிய வேலைப்பாடுகளுடன்கூடிய தூண்கள், கதவுகள், மாடங்கள், சிற்பங்கள், ஓவியங்கள் இன்னும்பிற.

அரண்மனையின் பிரதான வாசலில் தொடங்கி, பல பகுதியின் உட்புற, வெளிப்புறத் தோற்றம்.

ஒவ்வொரு பகுதியிலும் அரண்மனைப் பணியாளர்கள் ஊடாடும் காட்சி.

காவலாளிகள் ஊடாடும் காட்சி. மெய்க்காப்பாளர்கள் பணியிலிருக்கும் காட்சி.

CUT

அதி நுட்பமான வேலைப்பாடுகளைக் கொண்ட ஓர் அறை.

அறைக்குள் இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர் ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்திருக்க, அவருக்கு எதிரே மிக அழகான, வசீகரமான, அகன்று விரிந்த மார்புகளுடன் இளைஞன், இக் கதையின் நாயகன் வந்தியத்தேவன் நின்றுகொண்டிருக்கிறான். அவன் இடையின் ஒரு பகுதியில் கூர் வாளும், இன்னொரு பகுதியில் நீள் கத்தியும் உறைக்குள் தொங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.

வந்தியத் தேவனின் வலது கையில் பட்டுத் துணியால் சுற்றப்பட்ட ஓர் அடி நீளமான  உருண்டை வடிவிலான இரண்டு குழல்கள் இருக்கின்றன.

இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர் வந்தியத்தேவனிடம் பேசுகிறார். பேச்சில் நிதானமும் கண்டிப்பும் இருக்கிறது.

ஆதித்த கரிகாலர்  “வந்தியத்தேவா, நீ சுத்த வீரன் என்பதை நன்கு அறிவேன். அத்துடன் நீ நல்ல அறிவாளி என்பதை உணர்ந்து, இந்த மாபெரும் பொறுப்பை உன்னிடம் ஒப்படைக்கிறேன். நான் உன்னிடம் இப்போது கொடுத்திருக்கும் இந்த இரு ஓலைகளில் ஒன்றை என் தந்தை மகாராஜாவிடமும், இன்னொன்றை என் சகோதரி இளைய பிராட்டியிடமும் ஒப்புவிக்க வேண்டும். தஞ்சையில் இராஜ்யத்தின் பெரிய பெரிய அதிகாரிகளைப் பற்றிக் கூட ஏதேதோ கேள்விப்படுகிறேன். ஆகையால், நான் அனுப்பும் செய்தி யாருக்கும் தெரியக் கூடாது. எவ்வளவு முக்கியமானவராயிருந்தாலும் நீ என்னிடமிருந்து ஓலை கொண்டு போவது தெரியக்கூடாது. வழியில் யாருடனும் சண்டை பிடிக்கக் கூடாது. நீயாக வலுச் சண்டைக்குப் போகாமலிருந்தால் மட்டும் போதாது, மற்றவர்கள் வலுச் சண்டைக்கு இழுத்தாலும் நீ அகப்பட்டுக் கொள்ளக் கூடாது. உன்னுடைய வீரத்தை நான் நன்கறிவேன். எத்தனையோ தடவை உன் வீரத்தை நிரூபித்திருக்கிறாய். ஆகையால், வலிய வரும் சண்டையிலிருந்து விலகிக் கொண்டாலும் கௌரவக் குறைவு ஒன்றும் உனக்கு ஏற்பட்டுவிடாது. முக்கியமாக, பழுவேட்டரையர்களிடமும் என் சிறிய தந்தை மதுராந்தகரிடமும் நீ மிக்க ஜாக்கிரதையாக நடந்துகொள்ள வேண்டும். அவர்களுக்கு நீ இன்னார் என்று கூடத் தெரியக் கூடாது! நீ எதற்காகப் போகிறாய் என்று அவர்களுக்குக் கண்டிப்பாய்த் தெரியக் கூடாது!”

வந்தியத் தேவன் இளவரசரின் கண்களை உற்று நோக்குகிறான்.

வந்தியத்தேவன்  ‘புரிகிறது. ஓலையைக் கொடுத்த பின்னர் மகராஜாவிடம் நேரில் பேச வேண்டிய செய்தியும் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். உங்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றிவிட்டு வெற்றியுடன் திரும்புகிறேன்’’

இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர், வந்தியத்தேவனைப் பார்க்கிறார்.

வந்தியத்தேவன் ‘என்னை ஆசிர்வதியுங்கள்’’

தன் தலையை இளவரசருக்கு முன்பாகத் தாழ்த்துகிறான்.

இளவரசர் வந்தியத்தேவனின் தலையில், தன் வலது கையை வைத்து ஆசிர்வதிக்கிறார்.

அந்த அறையைவிட்டு வெளியேறுகிறான் வந்தியத்தேவன்.

அவன் செல்வதை தன் இருக்கையில் அமர்ந்தபடியே கவனிக்கிறார் இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர்.

CUT

அறைக்கு வெளியே வேல் கம்புகளுடன் நிற்கும் காவலாளிகள் வந்தியத்தேவன் வெளியேறும்போது இன்னும் கூடுதல் விறைப்பு காட்டுகிறார்கள்.

CUT

அரண்மனையின் மிகப் பெரிய சுற்று வளாகம். ஊடாடும் மனிதர்கள். வந்தியத்தேவன் ஒரு மரத்தின் அடியில் நிற்கும் குதிரையின் அருகே வீரநடையோடு நடந்து வருகிறான். குதிரையின் உடலோடு நீள் வாக்கில் தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும் வேல் ஆயுதத்தைக் கையில் எடுக்கிறான். குதிரையின் மீது மிக எளிதாகத் தாவி ஏறுகிறான்.  வலது கையில் வேலோடு, கால்களை குதிரையின் வயிற்றுப் பகுதியில் தட்டி குதிரையை இயக்குகிறான். அது மெல்ல ஓடிவந்து அரண்மனை வாயிலை நெருங்குகிறது.

CUT

வாயிற்கதவில் மெய்க்காப்பாளர்களும், காவலாளிகளும் பணிவுடன் வழிவிட, அரண்மனை வாசலை விட்டு வெளியேறுகிறான்.

CUT

இப்போது குதிரையின் வேகம் மெல்ல மெல்ல அதிகரிக்கிறது. வந்தியத்தேவனின் நீளமான தலைமுடி எதிர்த்திசைக் காற்றில் சிலிர்த்துப் பறக்கிறது. தலையை ஆட்டியபடியே குதிரையின் வேகத்தை இன்னும் அதிகரிக்கிறான். குதிரையின் கால் குளம்புகள் மண்ணில் வேகமாக அழுந்துவதால் மண்துகள்கள் நாலாபுறமும் சிதறித் தெறிக்கின்றன.

CUT

மிகப்பெரிய சூறாவளி, பூகம்பம், சுனாமி ஏற்படப்போவதற்கான அறிகுறியை உணர்த்தும் பின்னணி இசையின் வீரியத்தோடு, புழுதியைக் கிளப்பியபடியே குதிரையின் வேகம் மேலும் அதிகரிக்க, வந்தியத்தேவன் தோற்றம் மெல்ல மெல்ல குதிரையோடு மறைந்துபோவதை அரண்மனையின் உச்சியில் இருக்கும் மாடத்தில் நின்றபடியே கவனிக்கிறார் இளவரசர் ஆதித்த கரிகாலர்.

 இதுவரை நீங்கள் கேட்டிராத பின்னணி இசையுடன் திரையில்

பொன்னியின் செல்வன்

என்கிற எழுத்து  தோன்றுகிறது.

632 views

Tamil Screenplay – Tamil Thiraikathaikal – Niram Marum Mugangal – Scene 3

நிறம் மாறும் முகங்கள்

திரைக்கதை

(தொலைக்காட்சி நெடுந்தொடருக்கானது)

காட்சி 3
Day / Int / Extn

சந்திராவின் வீடு.
சோபாவில் அமர்ந்தபடியே சந்திரா அழுதுகொண்டிருக்கிறாள்.
சந்திராவின் மாமியார் தன் மகனும் சந்திராவின் கணவருமான சேகரிடம்  செல்போனில்  பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். பெயர் பார்வதி அம்மாள். வயது 60.

பார்வதி அம்மாள்: ‘‘எல்லா எடத்துலேயும் தேடியாச்சி…கணேசன காணோம்…நீ உடனே வீட்டுக்கு கௌம்பி வா….ஸ்டேஷன் வரைக்கும் போய் எதுக்கும் ஒரு கம்ப்ளெய்ன்ட் கொடுத்துறலாம்….லேட் பண்ண வேண்டாம்….எனக்கு பயமா இருக்குப்பா….’’

சேகர்குரல்: ‘‘பக்கத்து வீட்டு இன்ஸ்பெக்டரும் அதைத்தான் சொன்னாரு…அம்மா…நான் வீட்டுக்கு வந்து….. அப்புறமா போலீஸ் ஸ்டேஷன் கௌம்பறதுக்கு எக்ஸ்ட்ரா ஒரு மணி நேரம் ஆகும்…… ஒன்னு பண்ணுங்க நீங்களும் சந்திராவும் ஸ்டேசனுக்கு வந்துருங்க…நான் ஆபிஸ்லேர்ந்து நேரா அங்க வந்துர்றேன்…சந்திராகிட்ட சண்டை ஏதும் போடாதீங்க…கணேசனுக்கு ஒன்னும் ஆயிருக்காது….போனை சந்திராகிட்ட குடுங்க…’’ (குரலில் பதட்டம், வேகம்)

பார்வதி அம்மாள் சோபாவில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருக்கும் சந்திராவைப் பார்க்கிறார்…

சந்திராவை நோக்கி நடந்துவருகிறார். போனை சந்திராவை நோக்கி நீட்டுகிறார்.

பார்வதி அம்மாள்: ‘‘ஏய்…ந்தா….உங்கிட்ட பேசணுங்கறான்….’’

சந்திரா போனை மாமியாரிடமிருந்து வாங்குகிறாள். போனை காதில் வைக்கிறாள்.

சேகர் குரல்: ‘‘ஏண்டி….மத்தியானம் தூங்காதேன்னு உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது. நாலு மணிக்கு ஸ்கூல் விடும்னு தெரியும்…மூணு மணிக்கே ஆட்டோக்காரர் வந்துடுறாரு…..அவரு வரும்போது நீ ரெடியா இருக்கவேண்டாம்..மெதுவா எழுந்திருச்சி முகம் கழுவி, பவுடர் பூசி புதுப்பொண்ணு மாதிரி அலங்கரிச்சிக்கிட்டு…அதுக்கு அப்புறம் நீ கௌம்பிப் போறது எனக்கு தெரியாதுன்னு நெனைக்கிறியா…செய்யறதெல்லாம் நீ செஞ்சிட்டு ஆட்டோக்காரர் மேல பழி போட மனசு எப்படித்தான் வருதோ….அம்மாவ கூட்டிட்டு போலீஸ் ஸ்டேஷன் வந்துரு….நான் கால் மணி நேரத்துல அங்க இருப்பேன்…’’ (குரலில் அதட்டல், எரிச்சல்)
போன் கட் செய்யப்படும் சத்தம் கேட்கிறது.
சந்திராவும் போனை கட் செய்துவிட்டு தன் மாமியாரை முறைத்துப் பார்க்கிறாள்.
பார்வதி அம்மாளும் பதிலுக்கு முறைத்தபடியே…
பார்வதி அம்மாள்: ‘‘இந்த மொறைக்கற வேலையெல்லாம் வேண்டாம்….அவங்கிட்ட நீ தூங்கற விஷயத்தை நான் சொல்லவேயில்ல…’’

காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்கிறது…சந்திரா முகத்தைத் துடைத்தபடியே ஒருவித அச்சத்துடன் போய் கதவைத் திறக்கிறாள். கதவுக்கு வெளியே வாணி நிற்கிறாள்..
வாணி உள்ளே பதட்டத்தோடு நுழைந்தபடியே…

வாணி: ‘‘சந்திரா…என் வீட்டுக்காரருக்கு போன் பண்ணி விஷயத்தை சொல்லிட்டேன்..அவரும் நேரா போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய் கம்ப்ளெய்ன்ட்ட குடுத்திரச் சொல்லிட்டாரு…கமிஷனர் ஆபிஸ்லேயிருந்து இந்நேரம் நம்ம ஏரியா ஸ்டேஷனுக்கு போன் போயிருக்கும்….நீ ஒன்னும் கவலப்படாத…போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்ட பொருத்தவரைக்கும் எல்லா இடத்துலேயும் என் வீட்டுக்காரருக்கு தெரிஞ்சவங்க இருக்காங்க…எப்படியும் இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல உம் பையன கண்டுபிடிச்சிருவாங்க…’’

வாணி பேசுவதை பார்வதி அம்மாள் கவனிக்கிறாள்.
பின்னர் சந்திராவை பார்க்கிறார்.

பார்வதி அம்மாள்: ‘‘ஏய்…நீகௌம்புறியா…இல்ல வாணிய கூட்டிட்டு நான் ஸ்டேஷன் கௌம்பட்டுமா…’’

பார்வதி அம்மா சந்திராவை இப்படி பேசுவதை வாணி பார்க்கிறாள்.

வாணி: ‘‘அம்மா…அவளே மகனக் காணோம்ன்னு பதட்டத்துல இருக்கா…இந் நேரத்துல உங்க சண்டைய வச்சிக்க வேண்டாம்…மொதல்ல கௌம்பற வழியப் பாருங்க…’’ (கெஞ்சல், அவசரம்)

சந்திரா வாணியைப் பார்க்கிறாள்.

சந்திரா: ‘‘வாணி…நீயும் வாயேன்…எனக்கு போலீஸ் ஸ்டேஷன்னாலேயே ஒரு மாதிரி இருக்கு…’’

அழுதபடியே பேசுகிறாள்…

வாணி: ‘‘உங்கள கூட்டிட்டுப் போறதுக்குத்தான் வந்திருக்கேன்..என் வீட்டுக்காரரும் ஸ்டேஷனுக்கு வந்துர்றேன்னு சொல்லியிருக்காரு..உன் வீட்டுக்காரர்கிட்டே பேசிட்டாரு….சீக்கிரம் கௌம்புங்க…’’

மூவரும் புறப்படுகின்றனர்.
சாவித்திரி வீட்டைப் பூட்டுகிறாள்.
வெளியே ஆட்டோக்காரர் தயாராக நிற்கிறார்.
மூவரும் ஆட்டோவில் ஏறி அமர்கின்றனர்.
ஆட்டோக்காரர் ஆட்டோவை ஸ்டார்ட் செய்கிறார்.
ஆட்டோ புறப்பட்டுச் செல்கிறது.

1,169 views

Tamil Screenplay – Tamil Thiraikathaikal – Niram Marum Mugangal – Scene 3

நிறம் மாறும் முகங்கள்

திரைக்கதை

(தொலைக்காட்சி நெடுந்தொடருக்கானது)

காட்சி 3
DAY / INT / EXTN

சந்திராவின் வீடு.
சோபாவில் அமர்ந்தபடியே சந்திரா அழுதுகொண்டிருக்கிறாள்.
சந்திராவின் மாமியார், தன் மகனும் சந்திராவின் கணவருமான சேகரிடம்  செல்போனில்  பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். பெயர் பார்வதி அம்மாள். வயது 60.

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘எல்லா எடத்துலேயும் தேடியாச்சி…கணேசன காணோம்…நீ உடனே வீட்டுக்கு கௌம்பி வா….ஸ்டேஷன் வரைக்கும் போய் எதுக்கும் ஒரு கம்ப்ளெய்ன்ட் கொடுத்துறலாம்….லேட் பண்ண வேண்டாம்….எனக்கு பயமா இருக்குப்பா….’’

சேகர்குரல் – ‘‘பக்கத்து வீட்டு இன்ஸ்பெக்டரும் அதைத்தான் சொன்னாரு…அம்மா…நான் வீட்டுக்கு வந்து….. அப்புறமா போலீஸ் ஸ்டேஷன் கௌம்பறதுக்கு எக்ஸ்ட்ரா ஒரு மணி நேரம் ஆகும்…… ஒன்னு பண்ணுங்க நீங்களும் சந்திராவும் ஸ்டேசனுக்கு வந்துருங்க…நான் ஆபிஸ்லேர்ந்து நேரா அங்க வந்துர்றேன்…சந்திராகிட்ட சண்டை ஏதும் போடாதீங்க…கணேசனுக்கு ஒன்னும் ஆயிருக்காது….போனை சந்திராகிட்ட குடுங்க…’’ (குரலில் பதட்டம், வேகம்)

பார்வதி அம்மாள் சோபாவில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருக்கும் சந்திராவைப் பார்க்கிறார்…
சந்திராவை நோக்கி நடந்துவருகிறார். போனை சந்திராவை நோக்கி நீட்டுகிறார்…

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘ஏய்…ந்தா….உங்கிட்ட பேசணுங்கறான்….’’

சந்திரா போனை மாமியாரிடமிருந்து வாங்குகிறாள். போனை காதில் வைக்கிறாள்.

சேகர் குரல் – ‘‘ஏண்டி….மத்தியானம் தூங்காதேன்னு உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது. நாலு மணிக்கு ஸ்கூல் விடும்னு தெரியும்…மூணு மணிக்கே ஆட்டோக்காரர் வந்துடுறாரு…..அவரு வரும்போது நீ ரெடியா இருக்கவேண்டாம்..மெதுவா எழுந்திருச்சி முகம் கழுவி, பவுடர் பூசி புதுப்பொண்ணு மாதிரி அலங்கரிச்சிக்கிட்டு…அதுக்கு அப்புறம் நீ கௌம்பிப் போறது எனக்கு தெரியாதுன்னு நெனைக்கிறியா…செய்யறதெல்லாம் நீ செஞ்சிட்டு ஆட்டோக்காரர் மேல பழி போட மனசு எப்படித்தான் வருதோ….அம்மாவ கூட்டிட்டு போலீஸ் ஸ்டேஷன் வந்துரு….நான் கால் மணி நேரத்துல அங்க இருப்பேன்…’’ (குரலில் அதட்டல், எரிச்சல்)

போன் கட் செய்யப்படும் சத்தம் கேட்கிறது.
சந்திராவும் போனை கட் செய்துவிட்டு தன் மாமியாரை முறைத்துப் பார்க்கிறாள்.
பார்வதி அம்மாளும் பதிலுக்கு முறைத்தபடியே…

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘இந்த மொறைக்கற வேலையெல்லாம் வேண்டாம்….அவங்கிட்ட நீ தூங்கற விஷயத்தை நான் சொல்லவேயில்ல…’’

காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்கிறது…சந்திரா முகத்தைத் துடைத்தபடியே ஒருவித அச்சத்துடன் போய் கதவைத் திறக்கிறாள். கதவுக்கு வெளியே வாணி நிற்கிறாள்..
வாணி உள்ளே பதட்டத்தோடு நுழைந்தபடியே…

வாணி – ‘‘சந்திரா…என் வீட்டுக்காரருக்கு போன் பண்ணி விஷயத்தை சொல்லிட்டேன்..அவரும் நேரா போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய் கம்ப்ளெய்ன்ட்ட குடுத்திரச் சொல்லிட்டாரு…கமிஷனர் ஆபிஸ்லேயிருந்து இந்நேரம் நம்ம ஏரியா ஸ்டேஷனுக்கு போன் போயிருக்கும்….நீ ஒன்னும் கவலப்படாத…போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்ட பொருத்தவரைக்கும் எல்லா இடத்துலேயும் என் வீட்டுக்காரருக்கு தெரிஞ்சவங்க இருக்காங்க…எப்படியும் இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல உம் பையன கண்டுபிடிச்சிருவாங்க…’’

வாணி பேசுவதை பார்வதி அம்மாள் கவனிக்கிறாள்.
பின்னர் சந்திராவை பார்க்கிறார்.

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘ஏய்…நீகௌம்புறியா…இல்ல வாணிய கூட்டிட்டு நான் ஸ்டேஷன் கௌம்பட்டுமா…’’

பார்வதி அம்மா சந்திராவை இப்படி பேசுவதை வாணி பார்க்கிறாள்.

வாணி – ‘‘அம்மா…அவளே மகனக் காணோம்ன்னு பதட்டத்துல இருக்கா…இந் நேரத்துல உங்க சண்டைய வச்சிக்க வேண்டாம்…மொதல்ல கௌம்பற வழியப் பாருங்க…’’ (கெஞ்சல், அவசரம்)

சந்திரா வாணியைப் பார்க்கிறாள்.

சந்திரா – ‘‘வாணி…நீயும் வாயேன்…எனக்கு போலீஸ் ஸ்டேஷன்னாலேயே ஒரு மாதிரி இருக்கு…’’

அழுதபடியே பேசுகிறாள்…

வாணி – ‘‘உங்கள கூட்டிட்டுப் போறதுக்குத்தான் வந்திருக்கேன்..என் வீட்டுக்காரரும் ஸ்டேஷனுக்கு வந்துர்றேன்னு சொல்லியிருக்காரு..உன் வீட்டுக்காரர்கிட்டே பேசிட்டாரு….சீக்கிரம் கௌம்புங்க…’’

மூவரும் புறப்படுகின்றனர்.
சாவித்திரி வீட்டைப் பூட்டுகிறாள்.
வெளியே ஆட்டோக்காரர் தயாராக நிற்கிறார்.
மூவரும் ஆட்டோவில் ஏறி அமர்கின்றனர்.
ஆட்டோக்காரர் ஆட்டோவை ஸ்டார்ட் செய்கிறார்.
ஆட்டோ புறப்பட்டுச் செல்கிறது.

(தொடரும்)

600 views

Thenali Raman Vimarsanam – Review – 36%

தெனாலிராமன் விமர்சனம் 36%

 Thenali Raman Vimarsanam – Review – 36%

நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின்னர் வடிவேலு இரட்டை வேடங்களில் நடித்திருக்கும் படம்.

நகைச்சுவைக்கு இவரை விட்டால் ஆள் இல்லை என கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக தமிழ்ச் சினிமாவை தன் உடல்மொழியால் கவர்ந்து, கட்டிப்போட்டு வைத்திருந்த வடிவேலு, கடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் எடுத்த முடிவால், தமிழ்ச் சினிமாவிலிருந்து ஓரங்கட்டப்பட்டார். பின்னர் சுதாரித்துக்கொண்டவர், அரசியலைத் துறந்து சகஜநிலைக்கு வருவதற்குள், அவரின் திரைத்துறை சகாப்தத்தில் மூன்று ஆண்டுகள் காணாமல் போயிற்று. ஒருவழியாக, ‘தெனாலிராமன்’ மூலம் மறுபிரவேஷம் செய்திருக்கிறார். அதுவும் கதையின் நாயகனாக.

 

‘தெனாலிராமன்’ என தலைப்பு வைத்தாலும், படத்திற்குள் நவீன தெனாலிராமனை இன்றைய காலத்திற்கு ஏற்ப வடிவமைத்துக் காட்டியிருப்பார்கள் என்கிற நமது கற்பனையை எடுத்த எடுப்பிலேயே அறுத்து எறிந்துவிடுகிறார் இயக்குநர் யுவராஜ். முழுக்க முழுக்க அந்தக் காலத்துக் கதைதான். அதுவும், தென்னிந்திய வரலாற்றுக் கதைகளில் பிரதான இடம்பெற்ற அமைச்சர் தெனாலிராமன் கதையை, அந்தக் காலத்தில் நடப்பதுபோலவே காட்டியிருக்கிறார்கள். எனவே, அக்மார்க் வரலாற்றுப் படம்.

வடிவேலுக்கு இதில் இரட்டை வேடம். ஒருவர் நாடாளும் அரசனாக. மற்றொருவர் நாவண்மை, வீரம், அறிவு படைத்த அமைச்சராக.

விகட நகரம் என்கிற நாட்டை ஆள்கிற அரசர் வடிவேலுவின் மந்திரி சபையில் ஒன்பது பேர் அமைச்சர்களாக இருக்கிறார்கள். சீனாவிலிருந்து வருகிற வியாபாரிகள் இந்த விகடநகரத்தில் வணிகம் செய்ய நினைக்க, ஒன்பது அமைச்சர்களில் ஒருவர் மட்டும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார். மற்ற எட்டுபேரும் சீன வியாபாரிகளிடம் லஞ்சம் பெற்றுக்கொண்டு, வியாபாரத்தைத் தொடங்க அனுமதி கொடுக்கின்றனர். எனவே, எதிர்ப்பு தெரிவித்த அமைச்சர் மட்டும் கொல்லப்படுகிறார். இந்த விஷயம் அரசராக இருக்கிற வடிவேலுக்குத் தெரியாது. தன் அமைச்சர்கள் அனைவரும் நேர்மையானவர்கள் என அவர் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார். கொல்லப்பட்ட அமைச்சரின் மரணம் இயற்கையானது என மற்ற எட்டு அமைச்சர்களும் அரசர் வடிவேலுவிடம் தெரிவிக்க, அவரும் நம்பிவிடுகிறார்.

இப்போது கொல்லப்பட்ட அமைச்சருக்குப் பதிலாக வேறு ஒருவரை தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். அதற்கான தேர்வு நடத்தப்படுகிறது. மற்ற எட்டு அமைச்சர்களும் தங்களோடு ஒத்துழைக்கிற ஒருவரை இரகசியமாகத் தேர்வு செய்யும்பொருட்டு திட்டமிடுகின்றனர். ஆனால், அதே தேர்வுக்காக வரும் இரண்டாவது வடிவேலுவின் சாமர்த்தியத்தால் அந்த நபர் தேர்வில் தோற்றுப்போக, இரண்டாவது வடிவேலு அமைச்சராகிவிடுகிறார். அதாவது, அரசர் வடிவேலுவின் அமைச்சரவையில் இன்னொரு வடிவேலு. ஆக, இரண்டு வடிவேல்களும் சேர்ந்து நம் வயிற்றைப் பதம்பார்க்கப்போகிறார்கள் என்கிற எதிர்பார்ப்பு நம்மை அப்பிக்கொள்கிறது.

அமைச்சரவையில் இடம்பெற்ற வடிவேலு நாவண்மை மிக்கவர். அதி புத்திசாலி. இவர் அமைச்சரவைக்குள் இடம்பெற்றதன் நோக்கம் அரசர் வடிவேலுவைக் கொல்லவேண்டும் என்பதற்காகத்தான். காரணம், அரசருக்கு நாட்டை ஆளத் தெரிவில்லை. மக்கள் அனைவரும் பஞ்சம், பசி, பட்டினியோடு வாழ்ந்துவருகிறார்கள். அரசரைக் கொன்றால் மட்டுமே மக்கள் விமோசனம் பெறுவார்கள் என்பது இவரின் திட்டம். இதற்கு பின்புலமாக போராளிக் கூட்டம் ஒன்று செயல்பட, அவர்களின் தூதுவனாகவே அமைச்சர் வடிவேலு அரண்மனைக்குள் நுழைந்திருக்கிறார் என்பதை அவ்வப்போது நமக்கு காட்டுகிறார்கள்.

அரசரைக் கொல்வதற்காக அமைச்சர் பொறுப்பேற்று வந்திருக்கும் வடிவேலுக்கு விரைவில் உண்மை தெரியவருகிறது. அரசர் நல்லவரே, எட்டு அமைச்சர்களும்தான் கெட்டவர்கள். எனவே, எட்டு அமைச்சர்களையும் அரசரிடமிருந்து நீக்கிவிட்டால், நாடு சுபிட்சமாகிவிடும் என்பதை உணர்கிறார் அமைச்சர் வடிவேலு.

ஆனால், எட்டு அமைச்சர்களும் வடிவேலுவை அமைச்சர் பதவியிலிருந்து தூக்கி எறியத் திட்டம் போடுகிறார்கள். அந்த திட்டம் வெற்றிபெறுகிறது. அமைச்சர் வடிவேலு தன் பதவியை  இழக்கிறார். என்றாலும், அரசர் வடிவேலுவுக்கு அமைச்சர் வடிவேலுவின் நடவடிக்கைகள் பிடித்துப் போனதால், தனிப்பட்ட முறையில் அவரைச் சந்திக்கிறார். அப்போது மற்ற எட்டு அமைச்சர்களின் போலித்தனங்களைச் சொல்கிறார் அமைச்சர் வடிவேலு.

உண்மையைப் புரிந்துகொண்ட அரசர் வடிவேலு, அமைச்சர் வடிவேலுவை தற்காலிக அரசராக்கிவிட்டு, வேறு நாட்டுக்கு சுற்றுலா செல்கிறேன் என மக்களை நம்பவைத்து, பத்து நாட்கள் மாறுவேடத்தில் நகரத்தில் உலாவர, மக்கள் படும் துயரங்கள் அனைத்தையும் தெரிந்துகொள்கிறார். இந்த பத்துநாளில் மற்ற எட்டு அமைச்சர்களும் சீன வியாபாரிகளோடு சேர்ந்து அரசரைக் கொல்லத் திட்டம் போடுகின்றனர். அவர்களின் திட்டத்தை முறியடிக்கிறார் அமைச்சரும் தற்காலி அரசருமான வடிவேலு. இப்படியாக கதை முடிந்துபோகிறது.

Thenaliraman 3

இனி விமர்சனத்திற்கு வருவோம்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு வடிவேலு படம் வந்திருப்பதால், நகைச்சுவையை மையப்படுத்தி வயிற்றைப் புண்ணாக்கும் காட்சிகளோடு கதையைச் சொல்லியிருப்பார்கள் என்கிற எதிர்பார்ப்பு திரையரங்குக்குள் நுழையும்போதே நமக்கு வந்துவிடுகிறது. அதுபோக, திரைப்படத்தின் சுவரொட்டிகளிலும், விளம்பரப் பதாகைகளிலும் காணப்படும் காட்சிகளும் அப்படியான கற்பனையை நமக்குள் ஊற்றெடுக்க வைத்துவிடுவதால், பரபரப்புடன் இருக்கையில் அமர்ந்து படத்தை பார்க்கத் தூண்டப்படுகிறோம். ஆனால்….

ஆனால், அடுத்த பத்து நிமிடங்களுக்குள் ஏமாற்றத்திற்கான முதல் அறிகுறி நம் முகத்தில் ஈயாட….அடுத்த பத்துநிமிடத்தில் சிரிக்க வைப்பார் வைப்பார் வைப்பார் வைப்பார் என நாம் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் கழித்துக்கொண்டே இருக்க, இடைவேளை வந்து படமும் முடிந்துவிடுகிறது.

இம்சை அரசன் 23ம் புலிகேசியின் சாயல் தெனாலிராமனிலும் பல இடங்களில் வந்துபோகிறது. திரைக்கதை உத்தியும் அதே சாயல்தான். ஆனால், புலிகேசியில் இருந்த பாய்ச்சல் இங்கே காணப்படவில்லை. காரணம், புலிகேசியின் திரைக்கதை புதிதாக எழுதப்பட்டது. தெனாலிராமனின் திரைக்கதை பிரதி எடுக்கப்பட்டு சற்றே மாற்றி அமைக்கப்பட்டது.

வடிவேலுவின் பல படங்களில் வயிறு வலிக்கச் சிரிக்கும் குழந்தைகள் இந்தப் படத்தில் தூங்கிப் போகிறார்கள். காரணம், கதைக் களங்களை அமைத்த அளவிற்கு, கதையின் போக்கில் சுவராஸ்யத்தை உருவாக்கத் தவறிவிட்டார்கள்.

மகள், காதலி என இரண்டுவேடத்தில்  அரசர் வடிவேலுக்கும், அமைச்சர் வடிவேலுக்கும் ஒரே நாயகியாக மீனாட்சி தீட்சித். ஊறுகாய் தயாரிப்பில் பெரிதாக என்ன திறமைகாட்டிவிடமுடியும்? அதைத்தான் செய்திருக்கிறார் மீனாட்சி தீட்சீத்.

அந்நிய முதலீடு நாட்டிற்குள் நுழைவதால் உள்நாட்டு வணிகர்களும், மக்களும் எப்படிப் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதுதான் கதையின் அடிநாதம். ஒரு சஸ்பென்ஸ் திரில்லர் படத்திற்கான திரைக்கதையை அமைத்துவிட்டு, அதை நகைச்சுவை படமாக்க முயன்றிருப்பதால், முரண்பாடான கதைக்களத்தோடு ஒன்ற முடியாமல் சிதைந்துவிடுகின்றன காட்சி அமைப்புகள்.

பானைக்குள் யானை நுழைவது, எல்லாம் நன்மைக்கே போன்ற காட்சிகள் அரதப் பழசு இரகங்கள். அவற்றிற்குப் பதிலாக இன்றைய காலத்திற்கேற்ப மாற்று உத்திகளை யோசித்து திரைக்கதையாக்கியிருக்கலாம்.

திரைப்படங்கள் மிகச் சிறந்த காட்சி ஊடகங்கள். எழுத்தில் வடிக்க முடியாத பல அற்புதங்களை காட்சிவழியாக எளிதாகச் சொல்லிவிடமுடியும். அதனால்தான், மொக்கை ஜோக்குகளைகூட காட்சிவழியே சொல்லும்போது, விழுந்து விழுந்து சிரிப்பார்கள் பார்வையாளர்கள். அந்த வித்தையைக் மெத்தக் கற்ற வடிவேலு, தெனாலிராமனில் கோட்டைவிட்டிருப்பது, அவரது இயலாமையா, பலவீனமா, அறியாமையா அல்லது அகங்காரமா? அவருக்கே வெளிச்சம்.

படத்தின் இயக்குநர் யுவராஜ். இவரின் முந்தைய படம் ‘பட்டா பட்டி’. கிரிக்கெட் போட்டியை மையமாக வைத்து, அத்தனை அற்புதமாக கதைசொல்லியிருப்பார். இந்தப் படத்தில் அவரின் திறமை மழுங்கடிக்கப்பட்டதற்கு, ‘’எனக்கு எல்லாம் தெரியும். நான் சொல்கிறபடி காட்சியை வை’’ என்ற வடிவேலுவின் அசட்டுத் தைரியமும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

படத்திற்கு நிறைய செலவிட்டிருக்கிறார்கள். நிறைய உழைத்திருக்கிறார்கள். யாருக்காக இதையெல்லாம் செய்கிறோம் என்பதையும் மனதில் நினைத்திருந்தால், தெனாலிராமன் புலிகேசியை தோற்கடித்திருப்பான். இங்கே, தோற்றுவிட்டான்.

மதிப்பெண்கள் 36%

634 views

Naan Sigappu Manithan Vimarsanam 40%

Naan Sigappu Manithan Vimarsanam

நான் சிகப்பு மனிதன் விமர்சனம்

naan sigappu manithan

அதிர்ச்சியான விஷயங்களைக் கேட்டவுடன் தூங்கிப் போகும் ஒருவனின் கதை.

தந்தை இல்லாமல் தாயின் அரவணைப்பில் வளர்கிற விஷாலுக்கு, ஏதாவது அசம்பாவிதமான சத்தம் திடீரென காதில் கேட்டால், உடனே தூங்கிப்போகிற வியாதி. அப்படித் தூங்கிப் போகிற நேரத்தில், தன் எதிரே, தன் அருகே இருப்பவர்கள் பேசுகிற பேச்சையும், எழுகிற சத்தங்கள் அனைத்தையும் உள்வாங்கிக் கொண்டு, கண் விழித்தவுடன் அவற்றை நினைவுகூறும் அபூர்வ வியாதி அது.

படிப்பில் கெட்டிக்காரத்தனத்துடன் விளங்குகிற விஷாலுக்கு, இந்த வியாதி பெரும் சிக்கலை தோற்றுவிக்கிறது. நல்ல மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தாலும், எந்த ஒரு நிறுவனமும் வேலை கொடுக்க முன்வரவில்லை.

எந்நேரமும் தூக்கம் வரலாம் என்பதால், தாய் சரண்யா இவரை தனியாக எங்கும் அனுப்புவதில்லை. நன்றாகப் படித்தும் வேலை கிடைக்காத விரக்தியில் வாழ்கிற விஷாலை, மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர்கள் ஆராய்ச்சிப் பிரிவுக்கு அழைக்கிறார்கள். அதற்காக 50 ஆயிரம் ரூபாய் கட்டணம் கேட்கிறார் விஷால். அவர்களும் ஓ.கே சொல்ல, தனக்கு இருக்கும் நோயின் தன்மை உணர்த்தும் ஆராய்ச்சி மாணவராக, தன்னை மற்றவர்கள் பயன்படுத்தும் நோக்கில் கணிசமான தொகையை மாதம் தோறும் சம்பாதிக்கத் தொடங்குகிறார்.

விசித்திர நோயுடன் வாழ்கிற விஷாலுக்கு பத்து ஆசைகள் இருக்கின்றன. அந்த பத்து ஆசைகளும் மற்றவர்களுக்கு சாதாரணமாகத் தெரிந்தாலும், அவரின் கோணத்தில் அந்த ஆசைகள் அனைத்தும் சவாலானவைகள்.

விஷாலின் பத்து ஆசைகளையும் நிறைவேற்றிக் கொடுக்கிற ஒரு பெண்ணாக லட்சுமி மேனன் இவரின் வாழ்க்கையில் குறுக்கிட, அந்தப் பெண்ணுக்கும் இவருக்குமான உறவு நட்பாகி, காதலாகி கசிந்துருகும்போது, வழக்கமான பாணியில் இடைவேளை வந்துவிடுகிறது. அதன்பிறகு…….

அதன்பிறகு உட்டாலங்கடி கிரி கிரியாக நீங்கள் பார்ப்பது அக்மார்க் தமிழ்ச் சினிமா.

இனி விமர்சனத்திற்கு வருவோம்.

பீர் குடித்தவன் போதை பத்தவில்லை என்பதால் பாதி போதையில் பிராந்திக்கு மாறி வாந்தி எடுக்க, இருக்கிற போதையும் போய்த் தொலைந்து, எரிச்சலில் கொண்டுபோய்விடுகிறது. இதைத்தான் செய்துகாட்டியிருக்கிறார் ‘நான் சிகப்பு மனிதன்’ இயக்குநர் திரு.

விசித்திர நோயுடன் வாழ்கிற உத்தம நாயகனுக்கு, அவன் மனம் விரும்பியபடியே காதலியாய் மனைவி கிடைக்கிறாள். அதுவும் செல்வச் செழிப்போடு. அழகான காதல் கதையை கையிலெடுத்திருக்கிறார் இயக்குநர் என ஆச்சரியுடத்துடன் புருவங்கள் உயர்த்தும்போது, நானும் விதிவிலக்கு அல்ல என்பதை நிரூபித்து, நம்மை புருவங்களை இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப வைத்து, அவ்வப்போது பார்வையை வேறுபக்கம் திரும்ப வைக்கிறார்.

முன்பாதியில் நாயகனுக்கும், நாயகிக்கும் வாழ்வியல் ரீதியாக எழும் முரண்பாடுகளைக் கொண்டே மீதிக் கதையை நகர்த்திச் செல்லும் திரைக்கதை உத்திகள் ஏராளமாக இருந்தும், இடைவேளைக்குப் பிறகு பாதை மாறியிருப்பது, அய்யப்பன் கோவிலுக்கு மாலை போட்டு, முருகன் கோவிலில் மொட்டையடித்த கதையாக இருக்கிறது.

நம் தமிழ்ச் சினிமாவின் சாபக்கேடுகளில் இதுவும் ஒன்று. மையப் புள்ளியாக விளங்கும் கதை எதுவோ, அதிலிருந்து விலகிச் சென்று வித்தியாசம் காட்டி நம் திறமையை நிரூபிக்க வேண்டும் என்கிற வறட்டுப் பந்தாவுக்கு ‘நான் சிகப்பு மனிதன்’ மேலும் ஓர் உதாரணம்.

வளமான ஒளிப்பதிவு, குறைசொல்ல முடியாத பின்னணி இசை, ஜெயப்பிரகாஷ், சரண்யா மற்றும் சக நடிகர்களின் கச்சிதமான நடிப்பு என பல விஷயங்கள் குறைசொல்ல முடியாத அளவிற்கு இருந்தாலும், பிரதான சாலையில் ஜரூராகப் போய்க்கொண்டிருந்த பென்ஸ் காரை முட்டுச் சந்துக்குள் நுழையவிட்டு பஞ்சராக்கிய கதையாக, இடைவேளைக்குப் பின்னான திரைக்கதை உத்தி, மொத்த படத்தையும் கீழே தள்ளி சாய்க்கிறது.

மதிப்பெண்கள் 40%

1,034 views

Joe D Cruz Photo in Tamil Screenplay and Tamil Thiraikathaikal தமிழ் திரைக்கதைகள்

2013ம் ஆண்டு சாகித்ய அகடாமி விருது பெற்ற கொற்கை நாவல் எழுத்தாளர்

joe d cruz writer

joe d cruz photo

joe d cruz photo

திரு ஜோ டி குரூஸ் அjoe d cruz imageவர்களின் புகைப்படத் தொகுப்பு

 

2,172 views

tamil sample screenplay-tamil sample thiraikathai- நிறம் மாறும் முகங்கள் திரைக்கதை

நிறம் மாறும் முகங்கள்

கதை : ராஜேஷ்குமார்

திரைக்கதை, வசனம் : செ.பாலமுருகன்
 காட்சி 1/பகல்/வெளி

இருபது அடி அகலமுள்ள தெரு.
இருபுறமும் வீடுகள் நிறைந்த தெரு.
இருசக்கர வாகனத்தை குறைந்த வேகத்தில் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறாள் 27 வயது வாணி.
பின் இருக்கையில் வாணியின் மகன் 6 வயது சிறுவன், வாணியை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
பள்ளிச் சீருடை அணிந்துள்ளான். முதுகில் புத்தகப் பை. பெயர் பிரசாத்.

தெருச் சாலையின் சிறு சிறு பள்ளங்களில் வாணியின் இருசக்கர வாகனம் குதித்து குதித்து வருகிறது.
பிரசாத்: “ம்ம்மா….முதுகு வலிக்குது….இன்னிக்கு நீ சரியாவே வண்டி ஓட்டல…குதிச்சி..குதிச்சி போவுது’’ (முகத்தில் வலி)

வாணி: ‘‘கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோடா…..அஞ்சி நிமிஷந்தான்….வீட்டுக்கு போயிறலாம்…எந்தப் பாவி ரோட்டப் போட்டான்னே தெரியலை…ஒரு மழை பெய்யறதுக்குள்ள எல்லா ரோடும் பல்லைக் காட்டுது….பாவிப்பய நல்லாவே இருக்க மாட்டான்’’ (முனகல், ஆத்திரம்)

ஒரு வளைவில் திரும்புகிறது. தொடர்ந்து அதே வேகத்தில் வண்டி பயணிக்கிறது.

 

காட்சி 2/பகல்/வெளி

 

பிரதான சாலை. சுமாரான போக்குவரத்து.
மகிந்த்ரா வெள்ளை நிற ஸைலோ காரை 27 வயது இளைஞன் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறான்.
பெயர் ராமகிருஷ்ணன்.

ராமகிருஷ்ணனின் காருக்கு முன்னும் பின்னுமாக பல வாகனங்கள் சீரான வேகத்தில் சென்றுகொண்டிருக்கின்றன.
ராமகிருஷ்ணனின் பார்வை சாலையை கூர்ந்து கவனித்தபடி இருக்கிறது.
ஒரு சிக்னலில் கார் நிற்கிறது.
ராமகிருஷ்ணனின் பார்வை சிக்னலில் எரியும் சிகப்பு நிற விளக்கையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.
சட்டைப் பையில் இருந்து இடது கையால் ஒரு பபுள்கம்மை எடுக்கிறான்.
வலது கையால் பபுள்கம் மேலுள்ள கவரை பிரித்து, வாயில் போட்டு சுவைக்கிறான்.
சிக்னலில் பச்சை விளக்கு எரிய, ராமகிருஷ்ணன் கியரை இயக்கி வண்டியை தொடர்ந்து ஓட்டுகிறான்.
கார் பிரதான சாலையைவிட்டு உட்புற சாலைக்குள் நுழைகிறது.

      கட்

வாணி இன்னொரு தெருவுக்குள் இருசக்கர வாகனத்தில் வந்துகொண்டிருக்கிறாள்.

      கட்

அதே தெருவின் எதிர்புறத்தில் ராமகிருஷ்ணன் கார் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறான்.
காருக்கு இருபது மீட்டர் முன்னே வயதான தாத்தா ஒருவர் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு போகிறார்.
சாலையில் உள்ள ஒரு பள்ளத்தில் சைக்கிள் ஏறி, இறங்கும்போது தாத்தா பேலன்ஸ் செய்ய முடியாமல் கீழே விழுகிறார்.
கார் ஓட்டிக்கொண்டு வரும் ராமகிருஷ்ணன் அதைப் பார்க்கிறான்.
முகத்தில் வருத்தம். கண்களில் பரிதாபம்.
சைக்கிளோடு விழுந்துகிடக்கும் தாத்தாவுக்கு அருகில் கார் நிறுத்தப்படுகிறது.
ராமகிருஷ்ணன் அவசரமாக காரிலிருந்து இறங்குகிறான்.
விழுந்துகிடக்கும் தாத்தாவை தூக்கி விடுகிறான்.

 

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்ன தாத்தா…பாத்து வரக்கூடாதா…அடி எதும் படலியே’’

 

தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் உதவியோடு எழுந்துகொள்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘ரொம்ப நன்றி தம்பி….’’
ராமகிருஷ்ணன் தாத்தாவின் சட்டையில் ஒட்டியிருக்கும் அழுக்கை தன் கையால் துடைத்து விடுகிறான்.
அவன் துடைத்து விடுவதை தாத்தா பாசத்தோடு பார்க்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘பரவால்ல தம்பி…நீங்க நல்லாயிருக்கணும்…பாத்தா பெரிய இடத்து புள்ளை மாதிரி இருக்கீங்க…உங்கள மாதிரி ஆளுங்க ஒரு சில பேராவது இன்னும் இருக்கறதாலதான் நாட்டுல மழை பெய்யுது…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அப்போ….மழையால ரோடெல்லாம் பள்ளமாவுறது எங்கள மாதிரி ஆளுங்கலாலத்தான்னு சொல்ல வர்றீங்க…’’
சொல்லிவிட்டு மெலிதாகச் சிரித்துக் கொள்கிறான்.
தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தை வருத்தத்தோடு ஏறிட்டுப் பார்க்கிறார்.
தாத்தாவின் முகத்தை ராமகிருஷ்ணன் கவனிக்கிறான்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘சும்மா ஜோக்கடிச்சேன்…அதுக்குப்போயி இப்படி வருத்தப்படறீங்களே…’’

தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தைப் பார்க்கிறார்.
மெலிதாகப் புன்னகைக்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘இடுக்கண் வருங்கால் நகுகன்னு சொல்றீங்க…சரிதான்ன….நான் சொல்றது’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஐய்யோ….திருக்குறள்லாம் சொல்றீங்க….ஒரு வேளை போன பிறவியில திருவள்ளுவராப் பிறந்திருப்பீங்களோ…’’

 தாத்தா: ‘‘துன்பம் வரும் வேளையில சிரிங்க…’’

 ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அப்டீன்னா கண்ணதாசனா’’    

இருவரும் சேர்ந்து சிரிக்கின்றனர்.
தொடர்ந்து சிரிக்கின்றனர்.

அவர்களுக்கு எதிர்புறமாக இருசக்கர வாகனத்தை ஓட்டிவரும் வாணி இதைக் கவனிக்கிறாள்.
வாணியின் பார்வை ராமகிருஷ்ணனை பார்த்து ஆச்சரியமாகிறது.
வாணி இப்போது ராமகிருஷ்ணனை கூர்ந்து பார்க்கிறாள்.
வண்டியை மெதுவாக ராமகிருஷ்ணன் காருக்கு அருகில் நிறுத்துகிறாள்.
ராமகிருஷ்ணனும் தாத்தாவும் தங்களுக்கு அருகில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு  பார்க்கின்ற வாணியையும், அவளுக்குப் பின்புறம் அமர்ந்திருக்கும் சிறுவனையும் பார்க்கின்றனர்.
வாணி இப்போது ராமகிருஷ்ணனை கூர்ந்து பார்க்கிறாள்.
அவளின் பார்வை ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தில் ஒருவித மாற்றத்தை வரவழைக்கிறது.
ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்னங்க…அப்டீ பாக்கறீங்க?’’

வாணி: ‘‘நீங்க…ராமகிருஷ்ணந்தான?’’ (யோசித்தபடியே..தயக்கத்துடன்)

வாணி இப்படிக் கேட்டதும் ராமகிருஷ்ணன் முகத்தில் கூடுதல் மாற்றம் தெரிகிறது.
பதில் ஏதும் சொல்லாமல் மௌனமாக இருக்கிறான்.

வாணி: ‘‘நீங்க ராமகிருஷ்ணந்தான?’’

ராமகிருஷ்ணன் முகத்தில் இப்போது வியப்பு.
அருகில் நிற்கும் தாத்தா வாணியையும் ராமகிருஷ்ணனையும் மாறி மாறி பார்க்கிறார்.
ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஆமா…நீங்க யாருன்னு தெரியலையே…’’

வாணியின் முகத்தில் மெலிதான நக்கல் சிரிப்பு வருகிறது.

வாணி: ‘‘அடப்பாவி…என்னை தெரியலையா…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஏங்க….தெரியாமத்தான நீங்க யாருன்னு கேக்கறேன்..’’

வாணி: ‘‘நல்லா பாரு…நான் யாருன்னு தெரியும்…தெரியலைன்னா நீ வேஸ்ட்….’’

ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தில் எரிச்சல்

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘எங்க தொகுதி எம்.எல்.ஏ பொண்டாட்டியா…’’  (நக்கல்)

வாணி மெதுவாகச் சிரித்துக் கொண்டே…

வாணி: ‘‘மண்ணாங்கட்டி….டேய் உங்கூட ஆறாவதுல  இருந்து பத்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் பல்லாவரம் கவர்மென்ட் ஸ்கூல்ல ஒன்னா படிச்சேன்ன …..மறந்துட்டியா….’’

ராமகிருஷ்ணன் மெதுவாக தலையை சொறிந்துகொள்கிறான்.
வானம் பார்த்து யோசிக்கிறான்.
மூக்கை தடவிக் கொள்கிறான்.
இவர்களின் செய்கையை தாத்தா பார்க்கிறார்.

தாத்தா: ‘‘தம்பி நான் கௌம்புறேன்…உங்களுக்கு சனி திசை ஆரம்பம் ஆகறமாதிரி இருக்கு…’’
தாத்தா சொல்லிவிட்டு ராமகிருஷ்ணனின் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் சைக்கிளில் ஏறி கிளம்புகிறார்.
ராமகிருஷ்ணன் தாத்தா புறப்பட்டு போவதை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, வாணியின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறான்.

ராமகிருஷ்ணன்: ”ம்ம்…….வாணி…….’’ (யோசனை மற்றும் தயக்கம்)

வாணி: ‘‘அப்பாடி……இப்பவாவது ஞாபகம் வந்திச்சே….’’

ராமகிருஷ்ணன் வாணியின் வண்டியின் பின்னால் கவலையோடு அமர்ந்திருக்கும் சிறுவனைப் பார்க்கிறான்.
அதை வாணி கவனிக்கிறாள்…

வாணி: ‘‘என்னோட மகன்….மீனாட்சி  மெட்ரிகுலேஷன் ஸ்கூல்ல ஒன்னாவது படிக்கிறான்….’’
சிறுவன் பிரசாத் ராமகிருஷ்ணனை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறான்.
ராமகிருஷ்ணன் சிறுவன் பிரசாத்தின்  அருகில் வந்து அவன் முகத்தை கையால் தடவியபடியே வாணியிடம் பேசுகிறான்..

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘பாத்து பனிரெண்டு வருஷம்…..ஆளே மாறிட்ட வாணி……அப்போ ஒல்லியா இருப்பே…இப்போ கொஞ்சம் சதை போட்டு….முகம்லாம் வேறமாதிரி ஆயிருச்சா…உடனே ஞாபகத்துக்கு வரலே….’’

வாணி அவன் பேசுவதை கவனிக்கிறாள்…

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘கல்யாணம் எப்போ ஆச்சி….?’’

வாணி: ‘‘ஏழு வருஷம் முடிஞ்சிருச்சி…அதுக்கு அத்தாட்சியாத்தான் இவரு….பேரு…பிரசாத்’’
பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் தன் மகனை தலையை அசைத்து ஜாடை காட்டி பேசுகிறாள்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘உன்னோட….அவர் என்ன பண்றார்….?’’

வாணி: ‘‘க்ரைம் இன்ஸ்பெக்டர்….’’

வாணி சொன்னதைக் கேட்டு ராமகிருஷ்ணன் மெலிதாகச் சிரிக்கிறான்.

வாணி: ‘‘ஏன்டா சிரிக்கறே….?’

ராமகிருஷ்ணன்: ’’இல்லே…சின்ன வயசுல போலீஸ்னாலயே ஓடி ஒளிஞ்சுக்குவே….இப்போ போலீஸ்காரருக்கே பொண்டாட்டியா ஆயிட்டியே…அதான்…’’

வாணி: ‘‘என்ன பண்றது…ஆனா என்னப் பாத்து இப்போ அவருதான் பயப்படாரு…’’

சொல்லிவிட்டு வாணி சிரித்துக் கொள்கிறாள்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘வீடு இந்தப் பக்கம்தானா…?’’
வாணி: ‘‘ஆமா…அடுத்த தெருதான்….’’

சில நொடிகள் யோசிக்கிறாள்…

வாணி: ‘‘சரி…நான் பாட்டுக்கு பேசிட்டே இருக்கேன்…உனக்கு கல்யாணம் ஆயிருச்சா…?’’

ராமகிருஷ்ணன் இல்லை என்பதுபோல் தலையாட்டுகிறான்.

வாணி: ‘‘கார்லாம் வச்சிருக்கே…ரொம்ப வசதியாயிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்….’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘பிஸ்னெஸ் பண்றேன்…அண்ணங்கூட சேர்ந்து….சுமாரான வசதிதான்…’’

   கட்

அதே தெருவில் சற்று தூரத்தில் ஆட்டோ ஒன்று வந்துகொண்டிருக்கிறது.
ஆட்டோவுக்குள் வாணியின் வயதுடைய ஒரு பெண் கண்களைக் கசக்கியபடியே அமர்ந்திருக்கிறாள். பெயர் சந்திரா.
முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள்.
ஆட்டோ ஓட்டுபவர், ஆட்டோவின் கண்ணாடி வழியே பின்னாடி அமர்ந்திருக்கும் பெண் கண்களைத் துடைத்து விடுவதை பார்க்கிறார்.

ஆட்டோ ஓட்டுபவர்: ‘‘மேடம்……எதுவும் நடந்திருக்காது…தேவையில்லாம மனசப் போட்டு குழப்பிக்காதீங்க…’’

சந்திரா ஆட்டோ ஓட்டுநரைப் பார்க்கிறார்.
கண்களைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள்.
ஆட்டோ தொடர்ந்து பயணிக்கிறது.

      கட்

வாணி இப்போது டூ வீலரிலிருந்தி இறங்கி நின்றுகொண்டு ராமகிருஷ்ணனிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

வாணி: ‘‘வீடு….?’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அனகாபுத்தூர்ல….’’

தூரத்தில் வந்துகொண்டிருந்த ஆட்டோ இவர்களைக் கடந்து செல்லும்போது…. ஆட்டோவினுள் அமர்ந்திருக்கும் சந்திரா வாணியைப் பார்க்கிறாள்…

சந்திரா: ‘‘நிப்பாட்டுங்க….நிப்பாட்டுங்க’’

சந்திரா சொல்லவும் ஆட்டோ ஓட்டும் நபர் ஆட்டோவை நிறுத்துகிறார்.
தங்களுக்கு அருகே திடீரென்று ஆட்டோ நிற்பதை வாணியும், ராமகிருஷ்ணனும் கவனிக்கின்றனர்.
ஆட்டோவிலிருந்து சந்திரா அழுது வடியும் முகத்துடன் இறங்குகிறாள்.
சந்திரா அழுதுகொண்டே இறங்குவதை வாணி பார்க்கிறாள்.
வாணியின் முகத்தில் ரியாக்ஷன்.
ராமகிருஷ்ணன் சந்திராவைப் பார்க்கிறான்.
சந்திரா வாணியை நோக்கி அழுதபடியே நடந்து வருகிறாள்.

வாணி: ‘‘என்னாச்சி சந்திரா…?’’ 

சந்திரா: ‘‘வாணி….என் மகனைப் பாத்தியா……அவனைக் காணோம்…..’’ (பயம், சோகம்)

வாணி: ‘‘என்ன சொல்ற….?’’ (பதட்டம்)

சந்திரா: ‘‘ஆட்டோக்காரர் கொஞ்சம் லேட்டா வந்தாரு…எல்லாப் பசங்களும் ஸ்கூல் விட்டு வந்துட்டிருந்தாங்க…நீ கூட உன் மகனை கூட்டிட்டு வந்ததை பாத்தேன்…பத்து நிமிஷந்தான் லேட்டு… உள்ள போய் பாத்தேன்…வழக்கமா நிக்கற இடத்துல என் மகன் கணேஷ் இல்ல….ஸ்கூல் ஃபுல்லா நல்லாத் தேடிப்பாத்துட்டேன்…அங்க   எங்கேயும் இல்ல….வாட்ச்மேன்கிட்ட கேட்டதுக்கு…உங்க மகன் வெளியில போனத பாத்தேன்னு சொல்றாரு…எனக்கு பயமா இருக்குடி…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்ன படிக்கறான்….’’

ராமகிருஷ்ணன் சந்திராவிடம் கேட்கிறான். அதற்கு வாணி பதில் சொல்கிறாள்.

வாணி: ‘‘எம் பையனும் இவங்க பையனும் ஒரே வகுப்புதான்..எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்து வீட்டுலதான் இவங்க இருக்காங்க’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஒரு வேளை நீங்க வர்றதுக்கு லேட்டாயிருச்சுன்னு அவனே கௌம்பி போயிருக்கலாம் இல்லியா…அந்தக் கோணத்துலேயும் யோசியுங்க… பதட்டப்படாதீங்க…உடனே வீட்டுக்கு கௌம்பிப் போங்க…உங்க மகன் அங்க இருப்பான்…’’

சந்திரா: ‘‘வீட்டுல மாமியார் இருக்காங்க…போன் பண்ணி கேட்டுட்டேன்…இன்னும் வரலைங்கறாங்க… எனக்கு பயமா இருக்கு…’’ (அழுகிறாள்….)…அய்யோ கடவுளே… எம் புள்ளை என்ன ஆனான்னு தெரியலையே…’’ (ராமகிருஷ்ணனிடம் சொல்கிறாள்) 

வாணி: ‘‘அழுகைய நிறுத்து சந்திரா…சீக்கிரம் கௌம்பு….நானும் வர்றேன்…மொதல்ல வீட்டுக்கு போய் பாப்போம்….’’

ராமகிருஷ்ணனை பார்க்கிறாள் வாணி…

வாணி: ‘‘நான் வர்றேன் ராமு…இன்னொரு நாளைக்கு பாக்கலாம்…அடுத்த தெருவுல 13ம் நம்பர் வீடுதான் என்னோடது….கேட்ல வனராஜன் இன்ஸ்பெக்டர்ன்னு போர்டு தொங்கும்…..’’ (அவசரப் பேச்சு)

 

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்னோட ஹெல்ப் எதாச்சும் வேணுமா..?

வாணி: ‘‘பரவாயில்ல….நாங்க பாத்துக்கறோம்….தவறா எதும் நடந்துருக்காது…..’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘சரி….அவசரப்படாம போங்க…ஒன்னும் ஆயிருக்காது….’’
சந்திரா ஆட்டோவில் ஏறிக்கொள்கிறாள்…
ஆட்டோவை ஸ்டார்ட் செய்கிறார் ஓட்டுநர்…
ஆட்டோ புறப்பட்டுச் செல்ல…அதன் பின்னாடியே வாணி தனது இருசக்கர வாகனத்தை ஓட்டிக் கொண்டு செல்கிறாள்.
அவர்கள் புறப்பட்டுச் செல்வதையே ராமகிருஷ்ணன் பார்க்கிறான்.

தூரத்தில் செல்லும் ஆட்டோவும்…டூ வீலரில் செல்லும் வாணியும் இடது பக்கமாகத் திரும்பி மறைவதை ராமகிருஷ்ணன் பார்க்கிறான்…

ராமகிருஷ்ணன்:  (மைன்ட் வாய்ஸ்) ‘‘காலம் கெட்டுப் போச்சி….இஷ்டத்துக்கு குழந்தைங்க காணாமப் போறாங்க….கவர்மென்ட்ல ஆளுங்க என்ன பண்றாங்கன்னே தெரியலை…..’’

கார் கதவைத் திறக்கிறான். இருக்கையில் அமர்கிறான். கதவை மூடிக்கொள்கிறான். சுற்று முற்றும் பார்க்கிறான். இப்போது அவன் பார்வையில் வில்லத்தனம் தெரிகிறது. சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு பபுள்கம் எடுத்து, அதன் கவரைப் பிரித்து வாயில் போட்டு மென்னுகிறான்.

 

தன் இருக்கையில் அமர்ந்தபடியே பின் இருக்கைக்குக் கீழே எட்டிப் பார்க்கிறான்.
பின் இருக்கையில் வாயில் பிளாஸ்திரியோடு, மயங்கிய நிலையில் ஆறுவயதுச் சிறுவன் கிடக்கிறான்.

அந்தச் சிறுவனின் முகம் க்ளோசப் காட்சியாக. சிறுவன் பள்ளிச் சீருடையில் இருக்கிறான். சிறுவனின் கழுத்தில் அடையாள அட்டை தொங்கிடப்பட்டிருக்கிறது. அதில்  கணேஷ், பர்ஸ்ட் ஸ்டாண்டர்ட் பி செக்ஷன் மீனாட்சி மெட்குலேசன் ஸ்கூல் என்கிற எழுத்துகள் தெளிவாக இருக்கின்றன.

ராமகிருஷ்ணன் சிறுவனைப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைத்தபடியே காரை ஸ்டார்ட் செய்கிறான். கார் புறப்பட்டுச் செல்கிறது.

 

Thanks for reading tamil thiraikathai

Thankyou for reading tamil screenplay

« Older Entries Recent Entries »