Monthly Archives: April 2014

Tamil Screenplay – Tamil Thiraikathaikal – Niram Marum Mugangal – Scene 3

நிறம் மாறும் முகங்கள்

திரைக்கதை

(தொலைக்காட்சி நெடுந்தொடருக்கானது)

காட்சி 3
Day / Int / Extn

சந்திராவின் வீடு.
சோபாவில் அமர்ந்தபடியே சந்திரா அழுதுகொண்டிருக்கிறாள்.
சந்திராவின் மாமியார் தன் மகனும் சந்திராவின் கணவருமான சேகரிடம்  செல்போனில்  பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். பெயர் பார்வதி அம்மாள். வயது 60.

பார்வதி அம்மாள்: ‘‘எல்லா எடத்துலேயும் தேடியாச்சி…கணேசன காணோம்…நீ உடனே வீட்டுக்கு கௌம்பி வா….ஸ்டேஷன் வரைக்கும் போய் எதுக்கும் ஒரு கம்ப்ளெய்ன்ட் கொடுத்துறலாம்….லேட் பண்ண வேண்டாம்….எனக்கு பயமா இருக்குப்பா….’’

சேகர்குரல்: ‘‘பக்கத்து வீட்டு இன்ஸ்பெக்டரும் அதைத்தான் சொன்னாரு…அம்மா…நான் வீட்டுக்கு வந்து….. அப்புறமா போலீஸ் ஸ்டேஷன் கௌம்பறதுக்கு எக்ஸ்ட்ரா ஒரு மணி நேரம் ஆகும்…… ஒன்னு பண்ணுங்க நீங்களும் சந்திராவும் ஸ்டேசனுக்கு வந்துருங்க…நான் ஆபிஸ்லேர்ந்து நேரா அங்க வந்துர்றேன்…சந்திராகிட்ட சண்டை ஏதும் போடாதீங்க…கணேசனுக்கு ஒன்னும் ஆயிருக்காது….போனை சந்திராகிட்ட குடுங்க…’’ (குரலில் பதட்டம், வேகம்)

பார்வதி அம்மாள் சோபாவில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருக்கும் சந்திராவைப் பார்க்கிறார்…

சந்திராவை நோக்கி நடந்துவருகிறார். போனை சந்திராவை நோக்கி நீட்டுகிறார்.

பார்வதி அம்மாள்: ‘‘ஏய்…ந்தா….உங்கிட்ட பேசணுங்கறான்….’’

சந்திரா போனை மாமியாரிடமிருந்து வாங்குகிறாள். போனை காதில் வைக்கிறாள்.

சேகர் குரல்: ‘‘ஏண்டி….மத்தியானம் தூங்காதேன்னு உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது. நாலு மணிக்கு ஸ்கூல் விடும்னு தெரியும்…மூணு மணிக்கே ஆட்டோக்காரர் வந்துடுறாரு…..அவரு வரும்போது நீ ரெடியா இருக்கவேண்டாம்..மெதுவா எழுந்திருச்சி முகம் கழுவி, பவுடர் பூசி புதுப்பொண்ணு மாதிரி அலங்கரிச்சிக்கிட்டு…அதுக்கு அப்புறம் நீ கௌம்பிப் போறது எனக்கு தெரியாதுன்னு நெனைக்கிறியா…செய்யறதெல்லாம் நீ செஞ்சிட்டு ஆட்டோக்காரர் மேல பழி போட மனசு எப்படித்தான் வருதோ….அம்மாவ கூட்டிட்டு போலீஸ் ஸ்டேஷன் வந்துரு….நான் கால் மணி நேரத்துல அங்க இருப்பேன்…’’ (குரலில் அதட்டல், எரிச்சல்)
போன் கட் செய்யப்படும் சத்தம் கேட்கிறது.
சந்திராவும் போனை கட் செய்துவிட்டு தன் மாமியாரை முறைத்துப் பார்க்கிறாள்.
பார்வதி அம்மாளும் பதிலுக்கு முறைத்தபடியே…
பார்வதி அம்மாள்: ‘‘இந்த மொறைக்கற வேலையெல்லாம் வேண்டாம்….அவங்கிட்ட நீ தூங்கற விஷயத்தை நான் சொல்லவேயில்ல…’’

காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்கிறது…சந்திரா முகத்தைத் துடைத்தபடியே ஒருவித அச்சத்துடன் போய் கதவைத் திறக்கிறாள். கதவுக்கு வெளியே வாணி நிற்கிறாள்..
வாணி உள்ளே பதட்டத்தோடு நுழைந்தபடியே…

வாணி: ‘‘சந்திரா…என் வீட்டுக்காரருக்கு போன் பண்ணி விஷயத்தை சொல்லிட்டேன்..அவரும் நேரா போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய் கம்ப்ளெய்ன்ட்ட குடுத்திரச் சொல்லிட்டாரு…கமிஷனர் ஆபிஸ்லேயிருந்து இந்நேரம் நம்ம ஏரியா ஸ்டேஷனுக்கு போன் போயிருக்கும்….நீ ஒன்னும் கவலப்படாத…போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்ட பொருத்தவரைக்கும் எல்லா இடத்துலேயும் என் வீட்டுக்காரருக்கு தெரிஞ்சவங்க இருக்காங்க…எப்படியும் இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல உம் பையன கண்டுபிடிச்சிருவாங்க…’’

வாணி பேசுவதை பார்வதி அம்மாள் கவனிக்கிறாள்.
பின்னர் சந்திராவை பார்க்கிறார்.

பார்வதி அம்மாள்: ‘‘ஏய்…நீகௌம்புறியா…இல்ல வாணிய கூட்டிட்டு நான் ஸ்டேஷன் கௌம்பட்டுமா…’’

பார்வதி அம்மா சந்திராவை இப்படி பேசுவதை வாணி பார்க்கிறாள்.

வாணி: ‘‘அம்மா…அவளே மகனக் காணோம்ன்னு பதட்டத்துல இருக்கா…இந் நேரத்துல உங்க சண்டைய வச்சிக்க வேண்டாம்…மொதல்ல கௌம்பற வழியப் பாருங்க…’’ (கெஞ்சல், அவசரம்)

சந்திரா வாணியைப் பார்க்கிறாள்.

சந்திரா: ‘‘வாணி…நீயும் வாயேன்…எனக்கு போலீஸ் ஸ்டேஷன்னாலேயே ஒரு மாதிரி இருக்கு…’’

அழுதபடியே பேசுகிறாள்…

வாணி: ‘‘உங்கள கூட்டிட்டுப் போறதுக்குத்தான் வந்திருக்கேன்..என் வீட்டுக்காரரும் ஸ்டேஷனுக்கு வந்துர்றேன்னு சொல்லியிருக்காரு..உன் வீட்டுக்காரர்கிட்டே பேசிட்டாரு….சீக்கிரம் கௌம்புங்க…’’

மூவரும் புறப்படுகின்றனர்.
சாவித்திரி வீட்டைப் பூட்டுகிறாள்.
வெளியே ஆட்டோக்காரர் தயாராக நிற்கிறார்.
மூவரும் ஆட்டோவில் ஏறி அமர்கின்றனர்.
ஆட்டோக்காரர் ஆட்டோவை ஸ்டார்ட் செய்கிறார்.
ஆட்டோ புறப்பட்டுச் செல்கிறது.

Tamil Screenplay – Tamil Thiraikathaikal – Niram Marum Mugangal – Scene 3

நிறம் மாறும் முகங்கள்

திரைக்கதை

(தொலைக்காட்சி நெடுந்தொடருக்கானது)

காட்சி 3
DAY / INT / EXTN

சந்திராவின் வீடு.
சோபாவில் அமர்ந்தபடியே சந்திரா அழுதுகொண்டிருக்கிறாள்.
சந்திராவின் மாமியார், தன் மகனும் சந்திராவின் கணவருமான சேகரிடம்  செல்போனில்  பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். பெயர் பார்வதி அம்மாள். வயது 60.

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘எல்லா எடத்துலேயும் தேடியாச்சி…கணேசன காணோம்…நீ உடனே வீட்டுக்கு கௌம்பி வா….ஸ்டேஷன் வரைக்கும் போய் எதுக்கும் ஒரு கம்ப்ளெய்ன்ட் கொடுத்துறலாம்….லேட் பண்ண வேண்டாம்….எனக்கு பயமா இருக்குப்பா….’’

சேகர்குரல் – ‘‘பக்கத்து வீட்டு இன்ஸ்பெக்டரும் அதைத்தான் சொன்னாரு…அம்மா…நான் வீட்டுக்கு வந்து….. அப்புறமா போலீஸ் ஸ்டேஷன் கௌம்பறதுக்கு எக்ஸ்ட்ரா ஒரு மணி நேரம் ஆகும்…… ஒன்னு பண்ணுங்க நீங்களும் சந்திராவும் ஸ்டேசனுக்கு வந்துருங்க…நான் ஆபிஸ்லேர்ந்து நேரா அங்க வந்துர்றேன்…சந்திராகிட்ட சண்டை ஏதும் போடாதீங்க…கணேசனுக்கு ஒன்னும் ஆயிருக்காது….போனை சந்திராகிட்ட குடுங்க…’’ (குரலில் பதட்டம், வேகம்)

பார்வதி அம்மாள் சோபாவில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருக்கும் சந்திராவைப் பார்க்கிறார்…
சந்திராவை நோக்கி நடந்துவருகிறார். போனை சந்திராவை நோக்கி நீட்டுகிறார்…

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘ஏய்…ந்தா….உங்கிட்ட பேசணுங்கறான்….’’

சந்திரா போனை மாமியாரிடமிருந்து வாங்குகிறாள். போனை காதில் வைக்கிறாள்.

சேகர் குரல் – ‘‘ஏண்டி….மத்தியானம் தூங்காதேன்னு உனக்கு எத்தனை தடவை சொல்றது. நாலு மணிக்கு ஸ்கூல் விடும்னு தெரியும்…மூணு மணிக்கே ஆட்டோக்காரர் வந்துடுறாரு…..அவரு வரும்போது நீ ரெடியா இருக்கவேண்டாம்..மெதுவா எழுந்திருச்சி முகம் கழுவி, பவுடர் பூசி புதுப்பொண்ணு மாதிரி அலங்கரிச்சிக்கிட்டு…அதுக்கு அப்புறம் நீ கௌம்பிப் போறது எனக்கு தெரியாதுன்னு நெனைக்கிறியா…செய்யறதெல்லாம் நீ செஞ்சிட்டு ஆட்டோக்காரர் மேல பழி போட மனசு எப்படித்தான் வருதோ….அம்மாவ கூட்டிட்டு போலீஸ் ஸ்டேஷன் வந்துரு….நான் கால் மணி நேரத்துல அங்க இருப்பேன்…’’ (குரலில் அதட்டல், எரிச்சல்)

போன் கட் செய்யப்படும் சத்தம் கேட்கிறது.
சந்திராவும் போனை கட் செய்துவிட்டு தன் மாமியாரை முறைத்துப் பார்க்கிறாள்.
பார்வதி அம்மாளும் பதிலுக்கு முறைத்தபடியே…

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘இந்த மொறைக்கற வேலையெல்லாம் வேண்டாம்….அவங்கிட்ட நீ தூங்கற விஷயத்தை நான் சொல்லவேயில்ல…’’

காலிங்பெல் அடிக்கும் சத்தம் கேட்கிறது…சந்திரா முகத்தைத் துடைத்தபடியே ஒருவித அச்சத்துடன் போய் கதவைத் திறக்கிறாள். கதவுக்கு வெளியே வாணி நிற்கிறாள்..
வாணி உள்ளே பதட்டத்தோடு நுழைந்தபடியே…

வாணி – ‘‘சந்திரா…என் வீட்டுக்காரருக்கு போன் பண்ணி விஷயத்தை சொல்லிட்டேன்..அவரும் நேரா போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய் கம்ப்ளெய்ன்ட்ட குடுத்திரச் சொல்லிட்டாரு…கமிஷனர் ஆபிஸ்லேயிருந்து இந்நேரம் நம்ம ஏரியா ஸ்டேஷனுக்கு போன் போயிருக்கும்….நீ ஒன்னும் கவலப்படாத…போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்ட பொருத்தவரைக்கும் எல்லா இடத்துலேயும் என் வீட்டுக்காரருக்கு தெரிஞ்சவங்க இருக்காங்க…எப்படியும் இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல உம் பையன கண்டுபிடிச்சிருவாங்க…’’

வாணி பேசுவதை பார்வதி அம்மாள் கவனிக்கிறாள்.
பின்னர் சந்திராவை பார்க்கிறார்.

பார்வதி அம்மாள் – ‘‘ஏய்…நீகௌம்புறியா…இல்ல வாணிய கூட்டிட்டு நான் ஸ்டேஷன் கௌம்பட்டுமா…’’

பார்வதி அம்மா சந்திராவை இப்படி பேசுவதை வாணி பார்க்கிறாள்.

வாணி – ‘‘அம்மா…அவளே மகனக் காணோம்ன்னு பதட்டத்துல இருக்கா…இந் நேரத்துல உங்க சண்டைய வச்சிக்க வேண்டாம்…மொதல்ல கௌம்பற வழியப் பாருங்க…’’ (கெஞ்சல், அவசரம்)

சந்திரா வாணியைப் பார்க்கிறாள்.

சந்திரா – ‘‘வாணி…நீயும் வாயேன்…எனக்கு போலீஸ் ஸ்டேஷன்னாலேயே ஒரு மாதிரி இருக்கு…’’

அழுதபடியே பேசுகிறாள்…

வாணி – ‘‘உங்கள கூட்டிட்டுப் போறதுக்குத்தான் வந்திருக்கேன்..என் வீட்டுக்காரரும் ஸ்டேஷனுக்கு வந்துர்றேன்னு சொல்லியிருக்காரு..உன் வீட்டுக்காரர்கிட்டே பேசிட்டாரு….சீக்கிரம் கௌம்புங்க…’’

மூவரும் புறப்படுகின்றனர்.
சாவித்திரி வீட்டைப் பூட்டுகிறாள்.
வெளியே ஆட்டோக்காரர் தயாராக நிற்கிறார்.
மூவரும் ஆட்டோவில் ஏறி அமர்கின்றனர்.
ஆட்டோக்காரர் ஆட்டோவை ஸ்டார்ட் செய்கிறார்.
ஆட்டோ புறப்பட்டுச் செல்கிறது.

(தொடரும்)

Thenali Raman Vimarsanam – Review – 36%

தெனாலிராமன் விமர்சனம் 36%

 Thenali Raman Vimarsanam – Review – 36%

நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின்னர் வடிவேலு இரட்டை வேடங்களில் நடித்திருக்கும் படம்.

நகைச்சுவைக்கு இவரை விட்டால் ஆள் இல்லை என கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக தமிழ்ச் சினிமாவை தன் உடல்மொழியால் கவர்ந்து, கட்டிப்போட்டு வைத்திருந்த வடிவேலு, கடந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் எடுத்த முடிவால், தமிழ்ச் சினிமாவிலிருந்து ஓரங்கட்டப்பட்டார். பின்னர் சுதாரித்துக்கொண்டவர், அரசியலைத் துறந்து சகஜநிலைக்கு வருவதற்குள், அவரின் திரைத்துறை சகாப்தத்தில் மூன்று ஆண்டுகள் காணாமல் போயிற்று. ஒருவழியாக, ‘தெனாலிராமன்’ மூலம் மறுபிரவேஷம் செய்திருக்கிறார். அதுவும் கதையின் நாயகனாக.

 

‘தெனாலிராமன்’ என தலைப்பு வைத்தாலும், படத்திற்குள் நவீன தெனாலிராமனை இன்றைய காலத்திற்கு ஏற்ப வடிவமைத்துக் காட்டியிருப்பார்கள் என்கிற நமது கற்பனையை எடுத்த எடுப்பிலேயே அறுத்து எறிந்துவிடுகிறார் இயக்குநர் யுவராஜ். முழுக்க முழுக்க அந்தக் காலத்துக் கதைதான். அதுவும், தென்னிந்திய வரலாற்றுக் கதைகளில் பிரதான இடம்பெற்ற அமைச்சர் தெனாலிராமன் கதையை, அந்தக் காலத்தில் நடப்பதுபோலவே காட்டியிருக்கிறார்கள். எனவே, அக்மார்க் வரலாற்றுப் படம்.

வடிவேலுக்கு இதில் இரட்டை வேடம். ஒருவர் நாடாளும் அரசனாக. மற்றொருவர் நாவண்மை, வீரம், அறிவு படைத்த அமைச்சராக.

விகட நகரம் என்கிற நாட்டை ஆள்கிற அரசர் வடிவேலுவின் மந்திரி சபையில் ஒன்பது பேர் அமைச்சர்களாக இருக்கிறார்கள். சீனாவிலிருந்து வருகிற வியாபாரிகள் இந்த விகடநகரத்தில் வணிகம் செய்ய நினைக்க, ஒன்பது அமைச்சர்களில் ஒருவர் மட்டும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார். மற்ற எட்டுபேரும் சீன வியாபாரிகளிடம் லஞ்சம் பெற்றுக்கொண்டு, வியாபாரத்தைத் தொடங்க அனுமதி கொடுக்கின்றனர். எனவே, எதிர்ப்பு தெரிவித்த அமைச்சர் மட்டும் கொல்லப்படுகிறார். இந்த விஷயம் அரசராக இருக்கிற வடிவேலுக்குத் தெரியாது. தன் அமைச்சர்கள் அனைவரும் நேர்மையானவர்கள் என அவர் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார். கொல்லப்பட்ட அமைச்சரின் மரணம் இயற்கையானது என மற்ற எட்டு அமைச்சர்களும் அரசர் வடிவேலுவிடம் தெரிவிக்க, அவரும் நம்பிவிடுகிறார்.

இப்போது கொல்லப்பட்ட அமைச்சருக்குப் பதிலாக வேறு ஒருவரை தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும். அதற்கான தேர்வு நடத்தப்படுகிறது. மற்ற எட்டு அமைச்சர்களும் தங்களோடு ஒத்துழைக்கிற ஒருவரை இரகசியமாகத் தேர்வு செய்யும்பொருட்டு திட்டமிடுகின்றனர். ஆனால், அதே தேர்வுக்காக வரும் இரண்டாவது வடிவேலுவின் சாமர்த்தியத்தால் அந்த நபர் தேர்வில் தோற்றுப்போக, இரண்டாவது வடிவேலு அமைச்சராகிவிடுகிறார். அதாவது, அரசர் வடிவேலுவின் அமைச்சரவையில் இன்னொரு வடிவேலு. ஆக, இரண்டு வடிவேல்களும் சேர்ந்து நம் வயிற்றைப் பதம்பார்க்கப்போகிறார்கள் என்கிற எதிர்பார்ப்பு நம்மை அப்பிக்கொள்கிறது.

அமைச்சரவையில் இடம்பெற்ற வடிவேலு நாவண்மை மிக்கவர். அதி புத்திசாலி. இவர் அமைச்சரவைக்குள் இடம்பெற்றதன் நோக்கம் அரசர் வடிவேலுவைக் கொல்லவேண்டும் என்பதற்காகத்தான். காரணம், அரசருக்கு நாட்டை ஆளத் தெரிவில்லை. மக்கள் அனைவரும் பஞ்சம், பசி, பட்டினியோடு வாழ்ந்துவருகிறார்கள். அரசரைக் கொன்றால் மட்டுமே மக்கள் விமோசனம் பெறுவார்கள் என்பது இவரின் திட்டம். இதற்கு பின்புலமாக போராளிக் கூட்டம் ஒன்று செயல்பட, அவர்களின் தூதுவனாகவே அமைச்சர் வடிவேலு அரண்மனைக்குள் நுழைந்திருக்கிறார் என்பதை அவ்வப்போது நமக்கு காட்டுகிறார்கள்.

அரசரைக் கொல்வதற்காக அமைச்சர் பொறுப்பேற்று வந்திருக்கும் வடிவேலுக்கு விரைவில் உண்மை தெரியவருகிறது. அரசர் நல்லவரே, எட்டு அமைச்சர்களும்தான் கெட்டவர்கள். எனவே, எட்டு அமைச்சர்களையும் அரசரிடமிருந்து நீக்கிவிட்டால், நாடு சுபிட்சமாகிவிடும் என்பதை உணர்கிறார் அமைச்சர் வடிவேலு.

ஆனால், எட்டு அமைச்சர்களும் வடிவேலுவை அமைச்சர் பதவியிலிருந்து தூக்கி எறியத் திட்டம் போடுகிறார்கள். அந்த திட்டம் வெற்றிபெறுகிறது. அமைச்சர் வடிவேலு தன் பதவியை  இழக்கிறார். என்றாலும், அரசர் வடிவேலுவுக்கு அமைச்சர் வடிவேலுவின் நடவடிக்கைகள் பிடித்துப் போனதால், தனிப்பட்ட முறையில் அவரைச் சந்திக்கிறார். அப்போது மற்ற எட்டு அமைச்சர்களின் போலித்தனங்களைச் சொல்கிறார் அமைச்சர் வடிவேலு.

உண்மையைப் புரிந்துகொண்ட அரசர் வடிவேலு, அமைச்சர் வடிவேலுவை தற்காலிக அரசராக்கிவிட்டு, வேறு நாட்டுக்கு சுற்றுலா செல்கிறேன் என மக்களை நம்பவைத்து, பத்து நாட்கள் மாறுவேடத்தில் நகரத்தில் உலாவர, மக்கள் படும் துயரங்கள் அனைத்தையும் தெரிந்துகொள்கிறார். இந்த பத்துநாளில் மற்ற எட்டு அமைச்சர்களும் சீன வியாபாரிகளோடு சேர்ந்து அரசரைக் கொல்லத் திட்டம் போடுகின்றனர். அவர்களின் திட்டத்தை முறியடிக்கிறார் அமைச்சரும் தற்காலி அரசருமான வடிவேலு. இப்படியாக கதை முடிந்துபோகிறது.

Thenaliraman 3

இனி விமர்சனத்திற்கு வருவோம்.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு வடிவேலு படம் வந்திருப்பதால், நகைச்சுவையை மையப்படுத்தி வயிற்றைப் புண்ணாக்கும் காட்சிகளோடு கதையைச் சொல்லியிருப்பார்கள் என்கிற எதிர்பார்ப்பு திரையரங்குக்குள் நுழையும்போதே நமக்கு வந்துவிடுகிறது. அதுபோக, திரைப்படத்தின் சுவரொட்டிகளிலும், விளம்பரப் பதாகைகளிலும் காணப்படும் காட்சிகளும் அப்படியான கற்பனையை நமக்குள் ஊற்றெடுக்க வைத்துவிடுவதால், பரபரப்புடன் இருக்கையில் அமர்ந்து படத்தை பார்க்கத் தூண்டப்படுகிறோம். ஆனால்….

ஆனால், அடுத்த பத்து நிமிடங்களுக்குள் ஏமாற்றத்திற்கான முதல் அறிகுறி நம் முகத்தில் ஈயாட….அடுத்த பத்துநிமிடத்தில் சிரிக்க வைப்பார் வைப்பார் வைப்பார் வைப்பார் என நாம் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் கழித்துக்கொண்டே இருக்க, இடைவேளை வந்து படமும் முடிந்துவிடுகிறது.

இம்சை அரசன் 23ம் புலிகேசியின் சாயல் தெனாலிராமனிலும் பல இடங்களில் வந்துபோகிறது. திரைக்கதை உத்தியும் அதே சாயல்தான். ஆனால், புலிகேசியில் இருந்த பாய்ச்சல் இங்கே காணப்படவில்லை. காரணம், புலிகேசியின் திரைக்கதை புதிதாக எழுதப்பட்டது. தெனாலிராமனின் திரைக்கதை பிரதி எடுக்கப்பட்டு சற்றே மாற்றி அமைக்கப்பட்டது.

வடிவேலுவின் பல படங்களில் வயிறு வலிக்கச் சிரிக்கும் குழந்தைகள் இந்தப் படத்தில் தூங்கிப் போகிறார்கள். காரணம், கதைக் களங்களை அமைத்த அளவிற்கு, கதையின் போக்கில் சுவராஸ்யத்தை உருவாக்கத் தவறிவிட்டார்கள்.

மகள், காதலி என இரண்டுவேடத்தில்  அரசர் வடிவேலுக்கும், அமைச்சர் வடிவேலுக்கும் ஒரே நாயகியாக மீனாட்சி தீட்சித். ஊறுகாய் தயாரிப்பில் பெரிதாக என்ன திறமைகாட்டிவிடமுடியும்? அதைத்தான் செய்திருக்கிறார் மீனாட்சி தீட்சீத்.

அந்நிய முதலீடு நாட்டிற்குள் நுழைவதால் உள்நாட்டு வணிகர்களும், மக்களும் எப்படிப் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்பதுதான் கதையின் அடிநாதம். ஒரு சஸ்பென்ஸ் திரில்லர் படத்திற்கான திரைக்கதையை அமைத்துவிட்டு, அதை நகைச்சுவை படமாக்க முயன்றிருப்பதால், முரண்பாடான கதைக்களத்தோடு ஒன்ற முடியாமல் சிதைந்துவிடுகின்றன காட்சி அமைப்புகள்.

பானைக்குள் யானை நுழைவது, எல்லாம் நன்மைக்கே போன்ற காட்சிகள் அரதப் பழசு இரகங்கள். அவற்றிற்குப் பதிலாக இன்றைய காலத்திற்கேற்ப மாற்று உத்திகளை யோசித்து திரைக்கதையாக்கியிருக்கலாம்.

திரைப்படங்கள் மிகச் சிறந்த காட்சி ஊடகங்கள். எழுத்தில் வடிக்க முடியாத பல அற்புதங்களை காட்சிவழியாக எளிதாகச் சொல்லிவிடமுடியும். அதனால்தான், மொக்கை ஜோக்குகளைகூட காட்சிவழியே சொல்லும்போது, விழுந்து விழுந்து சிரிப்பார்கள் பார்வையாளர்கள். அந்த வித்தையைக் மெத்தக் கற்ற வடிவேலு, தெனாலிராமனில் கோட்டைவிட்டிருப்பது, அவரது இயலாமையா, பலவீனமா, அறியாமையா அல்லது அகங்காரமா? அவருக்கே வெளிச்சம்.

படத்தின் இயக்குநர் யுவராஜ். இவரின் முந்தைய படம் ‘பட்டா பட்டி’. கிரிக்கெட் போட்டியை மையமாக வைத்து, அத்தனை அற்புதமாக கதைசொல்லியிருப்பார். இந்தப் படத்தில் அவரின் திறமை மழுங்கடிக்கப்பட்டதற்கு, ‘’எனக்கு எல்லாம் தெரியும். நான் சொல்கிறபடி காட்சியை வை’’ என்ற வடிவேலுவின் அசட்டுத் தைரியமும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

படத்திற்கு நிறைய செலவிட்டிருக்கிறார்கள். நிறைய உழைத்திருக்கிறார்கள். யாருக்காக இதையெல்லாம் செய்கிறோம் என்பதையும் மனதில் நினைத்திருந்தால், தெனாலிராமன் புலிகேசியை தோற்கடித்திருப்பான். இங்கே, தோற்றுவிட்டான்.

மதிப்பெண்கள் 36%

Naan Sigappu Manithan Vimarsanam 40%

Naan Sigappu Manithan Vimarsanam

நான் சிகப்பு மனிதன் விமர்சனம்

naan sigappu manithan

அதிர்ச்சியான விஷயங்களைக் கேட்டவுடன் தூங்கிப் போகும் ஒருவனின் கதை.

தந்தை இல்லாமல் தாயின் அரவணைப்பில் வளர்கிற விஷாலுக்கு, ஏதாவது அசம்பாவிதமான சத்தம் திடீரென காதில் கேட்டால், உடனே தூங்கிப்போகிற வியாதி. அப்படித் தூங்கிப் போகிற நேரத்தில், தன் எதிரே, தன் அருகே இருப்பவர்கள் பேசுகிற பேச்சையும், எழுகிற சத்தங்கள் அனைத்தையும் உள்வாங்கிக் கொண்டு, கண் விழித்தவுடன் அவற்றை நினைவுகூறும் அபூர்வ வியாதி அது.

படிப்பில் கெட்டிக்காரத்தனத்துடன் விளங்குகிற விஷாலுக்கு, இந்த வியாதி பெரும் சிக்கலை தோற்றுவிக்கிறது. நல்ல மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தாலும், எந்த ஒரு நிறுவனமும் வேலை கொடுக்க முன்வரவில்லை.

எந்நேரமும் தூக்கம் வரலாம் என்பதால், தாய் சரண்யா இவரை தனியாக எங்கும் அனுப்புவதில்லை. நன்றாகப் படித்தும் வேலை கிடைக்காத விரக்தியில் வாழ்கிற விஷாலை, மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர்கள் ஆராய்ச்சிப் பிரிவுக்கு அழைக்கிறார்கள். அதற்காக 50 ஆயிரம் ரூபாய் கட்டணம் கேட்கிறார் விஷால். அவர்களும் ஓ.கே சொல்ல, தனக்கு இருக்கும் நோயின் தன்மை உணர்த்தும் ஆராய்ச்சி மாணவராக, தன்னை மற்றவர்கள் பயன்படுத்தும் நோக்கில் கணிசமான தொகையை மாதம் தோறும் சம்பாதிக்கத் தொடங்குகிறார்.

விசித்திர நோயுடன் வாழ்கிற விஷாலுக்கு பத்து ஆசைகள் இருக்கின்றன. அந்த பத்து ஆசைகளும் மற்றவர்களுக்கு சாதாரணமாகத் தெரிந்தாலும், அவரின் கோணத்தில் அந்த ஆசைகள் அனைத்தும் சவாலானவைகள்.

விஷாலின் பத்து ஆசைகளையும் நிறைவேற்றிக் கொடுக்கிற ஒரு பெண்ணாக லட்சுமி மேனன் இவரின் வாழ்க்கையில் குறுக்கிட, அந்தப் பெண்ணுக்கும் இவருக்குமான உறவு நட்பாகி, காதலாகி கசிந்துருகும்போது, வழக்கமான பாணியில் இடைவேளை வந்துவிடுகிறது. அதன்பிறகு…….

அதன்பிறகு உட்டாலங்கடி கிரி கிரியாக நீங்கள் பார்ப்பது அக்மார்க் தமிழ்ச் சினிமா.

இனி விமர்சனத்திற்கு வருவோம்.

பீர் குடித்தவன் போதை பத்தவில்லை என்பதால் பாதி போதையில் பிராந்திக்கு மாறி வாந்தி எடுக்க, இருக்கிற போதையும் போய்த் தொலைந்து, எரிச்சலில் கொண்டுபோய்விடுகிறது. இதைத்தான் செய்துகாட்டியிருக்கிறார் ‘நான் சிகப்பு மனிதன்’ இயக்குநர் திரு.

விசித்திர நோயுடன் வாழ்கிற உத்தம நாயகனுக்கு, அவன் மனம் விரும்பியபடியே காதலியாய் மனைவி கிடைக்கிறாள். அதுவும் செல்வச் செழிப்போடு. அழகான காதல் கதையை கையிலெடுத்திருக்கிறார் இயக்குநர் என ஆச்சரியுடத்துடன் புருவங்கள் உயர்த்தும்போது, நானும் விதிவிலக்கு அல்ல என்பதை நிரூபித்து, நம்மை புருவங்களை இயல்பு நிலைக்குத் திரும்ப வைத்து, அவ்வப்போது பார்வையை வேறுபக்கம் திரும்ப வைக்கிறார்.

முன்பாதியில் நாயகனுக்கும், நாயகிக்கும் வாழ்வியல் ரீதியாக எழும் முரண்பாடுகளைக் கொண்டே மீதிக் கதையை நகர்த்திச் செல்லும் திரைக்கதை உத்திகள் ஏராளமாக இருந்தும், இடைவேளைக்குப் பிறகு பாதை மாறியிருப்பது, அய்யப்பன் கோவிலுக்கு மாலை போட்டு, முருகன் கோவிலில் மொட்டையடித்த கதையாக இருக்கிறது.

நம் தமிழ்ச் சினிமாவின் சாபக்கேடுகளில் இதுவும் ஒன்று. மையப் புள்ளியாக விளங்கும் கதை எதுவோ, அதிலிருந்து விலகிச் சென்று வித்தியாசம் காட்டி நம் திறமையை நிரூபிக்க வேண்டும் என்கிற வறட்டுப் பந்தாவுக்கு ‘நான் சிகப்பு மனிதன்’ மேலும் ஓர் உதாரணம்.

வளமான ஒளிப்பதிவு, குறைசொல்ல முடியாத பின்னணி இசை, ஜெயப்பிரகாஷ், சரண்யா மற்றும் சக நடிகர்களின் கச்சிதமான நடிப்பு என பல விஷயங்கள் குறைசொல்ல முடியாத அளவிற்கு இருந்தாலும், பிரதான சாலையில் ஜரூராகப் போய்க்கொண்டிருந்த பென்ஸ் காரை முட்டுச் சந்துக்குள் நுழையவிட்டு பஞ்சராக்கிய கதையாக, இடைவேளைக்குப் பின்னான திரைக்கதை உத்தி, மொத்த படத்தையும் கீழே தள்ளி சாய்க்கிறது.

மதிப்பெண்கள் 40%

Joe D Cruz Photo in Tamil Screenplay and Tamil Thiraikathaikal தமிழ் திரைக்கதைகள்

2013ம் ஆண்டு சாகித்ய அகடாமி விருது பெற்ற கொற்கை நாவல் எழுத்தாளர்

joe d cruz writer

joe d cruz photo

joe d cruz photo

திரு ஜோ டி குரூஸ் அjoe d cruz imageவர்களின் புகைப்படத் தொகுப்பு

 

tamil sample screenplay-tamil sample thiraikathai- நிறம் மாறும் முகங்கள் திரைக்கதை

நிறம் மாறும் முகங்கள்

கதை : ராஜேஷ்குமார்

திரைக்கதை, வசனம் : செ.பாலமுருகன்
 காட்சி 1/பகல்/வெளி

இருபது அடி அகலமுள்ள தெரு.
இருபுறமும் வீடுகள் நிறைந்த தெரு.
இருசக்கர வாகனத்தை குறைந்த வேகத்தில் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறாள் 27 வயது வாணி.
பின் இருக்கையில் வாணியின் மகன் 6 வயது சிறுவன், வாணியை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.
பள்ளிச் சீருடை அணிந்துள்ளான். முதுகில் புத்தகப் பை. பெயர் பிரசாத்.

தெருச் சாலையின் சிறு சிறு பள்ளங்களில் வாணியின் இருசக்கர வாகனம் குதித்து குதித்து வருகிறது.
பிரசாத்: “ம்ம்மா….முதுகு வலிக்குது….இன்னிக்கு நீ சரியாவே வண்டி ஓட்டல…குதிச்சி..குதிச்சி போவுது’’ (முகத்தில் வலி)

வாணி: ‘‘கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோடா…..அஞ்சி நிமிஷந்தான்….வீட்டுக்கு போயிறலாம்…எந்தப் பாவி ரோட்டப் போட்டான்னே தெரியலை…ஒரு மழை பெய்யறதுக்குள்ள எல்லா ரோடும் பல்லைக் காட்டுது….பாவிப்பய நல்லாவே இருக்க மாட்டான்’’ (முனகல், ஆத்திரம்)

ஒரு வளைவில் திரும்புகிறது. தொடர்ந்து அதே வேகத்தில் வண்டி பயணிக்கிறது.

 

காட்சி 2/பகல்/வெளி

 

பிரதான சாலை. சுமாரான போக்குவரத்து.
மகிந்த்ரா வெள்ளை நிற ஸைலோ காரை 27 வயது இளைஞன் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறான்.
பெயர் ராமகிருஷ்ணன்.

ராமகிருஷ்ணனின் காருக்கு முன்னும் பின்னுமாக பல வாகனங்கள் சீரான வேகத்தில் சென்றுகொண்டிருக்கின்றன.
ராமகிருஷ்ணனின் பார்வை சாலையை கூர்ந்து கவனித்தபடி இருக்கிறது.
ஒரு சிக்னலில் கார் நிற்கிறது.
ராமகிருஷ்ணனின் பார்வை சிக்னலில் எரியும் சிகப்பு நிற விளக்கையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.
சட்டைப் பையில் இருந்து இடது கையால் ஒரு பபுள்கம்மை எடுக்கிறான்.
வலது கையால் பபுள்கம் மேலுள்ள கவரை பிரித்து, வாயில் போட்டு சுவைக்கிறான்.
சிக்னலில் பச்சை விளக்கு எரிய, ராமகிருஷ்ணன் கியரை இயக்கி வண்டியை தொடர்ந்து ஓட்டுகிறான்.
கார் பிரதான சாலையைவிட்டு உட்புற சாலைக்குள் நுழைகிறது.

      கட்

வாணி இன்னொரு தெருவுக்குள் இருசக்கர வாகனத்தில் வந்துகொண்டிருக்கிறாள்.

      கட்

அதே தெருவின் எதிர்புறத்தில் ராமகிருஷ்ணன் கார் ஓட்டிக்கொண்டு வருகிறான்.
காருக்கு இருபது மீட்டர் முன்னே வயதான தாத்தா ஒருவர் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு போகிறார்.
சாலையில் உள்ள ஒரு பள்ளத்தில் சைக்கிள் ஏறி, இறங்கும்போது தாத்தா பேலன்ஸ் செய்ய முடியாமல் கீழே விழுகிறார்.
கார் ஓட்டிக்கொண்டு வரும் ராமகிருஷ்ணன் அதைப் பார்க்கிறான்.
முகத்தில் வருத்தம். கண்களில் பரிதாபம்.
சைக்கிளோடு விழுந்துகிடக்கும் தாத்தாவுக்கு அருகில் கார் நிறுத்தப்படுகிறது.
ராமகிருஷ்ணன் அவசரமாக காரிலிருந்து இறங்குகிறான்.
விழுந்துகிடக்கும் தாத்தாவை தூக்கி விடுகிறான்.

 

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்ன தாத்தா…பாத்து வரக்கூடாதா…அடி எதும் படலியே’’

 

தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் உதவியோடு எழுந்துகொள்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘ரொம்ப நன்றி தம்பி….’’
ராமகிருஷ்ணன் தாத்தாவின் சட்டையில் ஒட்டியிருக்கும் அழுக்கை தன் கையால் துடைத்து விடுகிறான்.
அவன் துடைத்து விடுவதை தாத்தா பாசத்தோடு பார்க்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘பரவால்ல தம்பி…நீங்க நல்லாயிருக்கணும்…பாத்தா பெரிய இடத்து புள்ளை மாதிரி இருக்கீங்க…உங்கள மாதிரி ஆளுங்க ஒரு சில பேராவது இன்னும் இருக்கறதாலதான் நாட்டுல மழை பெய்யுது…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அப்போ….மழையால ரோடெல்லாம் பள்ளமாவுறது எங்கள மாதிரி ஆளுங்கலாலத்தான்னு சொல்ல வர்றீங்க…’’
சொல்லிவிட்டு மெலிதாகச் சிரித்துக் கொள்கிறான்.
தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தை வருத்தத்தோடு ஏறிட்டுப் பார்க்கிறார்.
தாத்தாவின் முகத்தை ராமகிருஷ்ணன் கவனிக்கிறான்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘சும்மா ஜோக்கடிச்சேன்…அதுக்குப்போயி இப்படி வருத்தப்படறீங்களே…’’

தாத்தா ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தைப் பார்க்கிறார்.
மெலிதாகப் புன்னகைக்கிறார்.
தாத்தா: ‘‘இடுக்கண் வருங்கால் நகுகன்னு சொல்றீங்க…சரிதான்ன….நான் சொல்றது’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஐய்யோ….திருக்குறள்லாம் சொல்றீங்க….ஒரு வேளை போன பிறவியில திருவள்ளுவராப் பிறந்திருப்பீங்களோ…’’

 தாத்தா: ‘‘துன்பம் வரும் வேளையில சிரிங்க…’’

 ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அப்டீன்னா கண்ணதாசனா’’    

இருவரும் சேர்ந்து சிரிக்கின்றனர்.
தொடர்ந்து சிரிக்கின்றனர்.

அவர்களுக்கு எதிர்புறமாக இருசக்கர வாகனத்தை ஓட்டிவரும் வாணி இதைக் கவனிக்கிறாள்.
வாணியின் பார்வை ராமகிருஷ்ணனை பார்த்து ஆச்சரியமாகிறது.
வாணி இப்போது ராமகிருஷ்ணனை கூர்ந்து பார்க்கிறாள்.
வண்டியை மெதுவாக ராமகிருஷ்ணன் காருக்கு அருகில் நிறுத்துகிறாள்.
ராமகிருஷ்ணனும் தாத்தாவும் தங்களுக்கு அருகில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு  பார்க்கின்ற வாணியையும், அவளுக்குப் பின்புறம் அமர்ந்திருக்கும் சிறுவனையும் பார்க்கின்றனர்.
வாணி இப்போது ராமகிருஷ்ணனை கூர்ந்து பார்க்கிறாள்.
அவளின் பார்வை ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தில் ஒருவித மாற்றத்தை வரவழைக்கிறது.
ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்னங்க…அப்டீ பாக்கறீங்க?’’

வாணி: ‘‘நீங்க…ராமகிருஷ்ணந்தான?’’ (யோசித்தபடியே..தயக்கத்துடன்)

வாணி இப்படிக் கேட்டதும் ராமகிருஷ்ணன் முகத்தில் கூடுதல் மாற்றம் தெரிகிறது.
பதில் ஏதும் சொல்லாமல் மௌனமாக இருக்கிறான்.

வாணி: ‘‘நீங்க ராமகிருஷ்ணந்தான?’’

ராமகிருஷ்ணன் முகத்தில் இப்போது வியப்பு.
அருகில் நிற்கும் தாத்தா வாணியையும் ராமகிருஷ்ணனையும் மாறி மாறி பார்க்கிறார்.
ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஆமா…நீங்க யாருன்னு தெரியலையே…’’

வாணியின் முகத்தில் மெலிதான நக்கல் சிரிப்பு வருகிறது.

வாணி: ‘‘அடப்பாவி…என்னை தெரியலையா…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஏங்க….தெரியாமத்தான நீங்க யாருன்னு கேக்கறேன்..’’

வாணி: ‘‘நல்லா பாரு…நான் யாருன்னு தெரியும்…தெரியலைன்னா நீ வேஸ்ட்….’’

ராமகிருஷ்ணனின் முகத்தில் எரிச்சல்

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘எங்க தொகுதி எம்.எல்.ஏ பொண்டாட்டியா…’’  (நக்கல்)

வாணி மெதுவாகச் சிரித்துக் கொண்டே…

வாணி: ‘‘மண்ணாங்கட்டி….டேய் உங்கூட ஆறாவதுல  இருந்து பத்தாம் வகுப்பு வரைக்கும் பல்லாவரம் கவர்மென்ட் ஸ்கூல்ல ஒன்னா படிச்சேன்ன …..மறந்துட்டியா….’’

ராமகிருஷ்ணன் மெதுவாக தலையை சொறிந்துகொள்கிறான்.
வானம் பார்த்து யோசிக்கிறான்.
மூக்கை தடவிக் கொள்கிறான்.
இவர்களின் செய்கையை தாத்தா பார்க்கிறார்.

தாத்தா: ‘‘தம்பி நான் கௌம்புறேன்…உங்களுக்கு சனி திசை ஆரம்பம் ஆகறமாதிரி இருக்கு…’’
தாத்தா சொல்லிவிட்டு ராமகிருஷ்ணனின் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் சைக்கிளில் ஏறி கிளம்புகிறார்.
ராமகிருஷ்ணன் தாத்தா புறப்பட்டு போவதை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, வாணியின் முகத்தை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறான்.

ராமகிருஷ்ணன்: ”ம்ம்…….வாணி…….’’ (யோசனை மற்றும் தயக்கம்)

வாணி: ‘‘அப்பாடி……இப்பவாவது ஞாபகம் வந்திச்சே….’’

ராமகிருஷ்ணன் வாணியின் வண்டியின் பின்னால் கவலையோடு அமர்ந்திருக்கும் சிறுவனைப் பார்க்கிறான்.
அதை வாணி கவனிக்கிறாள்…

வாணி: ‘‘என்னோட மகன்….மீனாட்சி  மெட்ரிகுலேஷன் ஸ்கூல்ல ஒன்னாவது படிக்கிறான்….’’
சிறுவன் பிரசாத் ராமகிருஷ்ணனை ஏறிட்டுப் பார்க்கிறான்.
ராமகிருஷ்ணன் சிறுவன் பிரசாத்தின்  அருகில் வந்து அவன் முகத்தை கையால் தடவியபடியே வாணியிடம் பேசுகிறான்..

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘பாத்து பனிரெண்டு வருஷம்…..ஆளே மாறிட்ட வாணி……அப்போ ஒல்லியா இருப்பே…இப்போ கொஞ்சம் சதை போட்டு….முகம்லாம் வேறமாதிரி ஆயிருச்சா…உடனே ஞாபகத்துக்கு வரலே….’’

வாணி அவன் பேசுவதை கவனிக்கிறாள்…

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘கல்யாணம் எப்போ ஆச்சி….?’’

வாணி: ‘‘ஏழு வருஷம் முடிஞ்சிருச்சி…அதுக்கு அத்தாட்சியாத்தான் இவரு….பேரு…பிரசாத்’’
பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் தன் மகனை தலையை அசைத்து ஜாடை காட்டி பேசுகிறாள்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘உன்னோட….அவர் என்ன பண்றார்….?’’

வாணி: ‘‘க்ரைம் இன்ஸ்பெக்டர்….’’

வாணி சொன்னதைக் கேட்டு ராமகிருஷ்ணன் மெலிதாகச் சிரிக்கிறான்.

வாணி: ‘‘ஏன்டா சிரிக்கறே….?’

ராமகிருஷ்ணன்: ’’இல்லே…சின்ன வயசுல போலீஸ்னாலயே ஓடி ஒளிஞ்சுக்குவே….இப்போ போலீஸ்காரருக்கே பொண்டாட்டியா ஆயிட்டியே…அதான்…’’

வாணி: ‘‘என்ன பண்றது…ஆனா என்னப் பாத்து இப்போ அவருதான் பயப்படாரு…’’

சொல்லிவிட்டு வாணி சிரித்துக் கொள்கிறாள்.

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘வீடு இந்தப் பக்கம்தானா…?’’
வாணி: ‘‘ஆமா…அடுத்த தெருதான்….’’

சில நொடிகள் யோசிக்கிறாள்…

வாணி: ‘‘சரி…நான் பாட்டுக்கு பேசிட்டே இருக்கேன்…உனக்கு கல்யாணம் ஆயிருச்சா…?’’

ராமகிருஷ்ணன் இல்லை என்பதுபோல் தலையாட்டுகிறான்.

வாணி: ‘‘கார்லாம் வச்சிருக்கே…ரொம்ப வசதியாயிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்….’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘பிஸ்னெஸ் பண்றேன்…அண்ணங்கூட சேர்ந்து….சுமாரான வசதிதான்…’’

   கட்

அதே தெருவில் சற்று தூரத்தில் ஆட்டோ ஒன்று வந்துகொண்டிருக்கிறது.
ஆட்டோவுக்குள் வாணியின் வயதுடைய ஒரு பெண் கண்களைக் கசக்கியபடியே அமர்ந்திருக்கிறாள். பெயர் சந்திரா.
முந்தானையால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள்.
ஆட்டோ ஓட்டுபவர், ஆட்டோவின் கண்ணாடி வழியே பின்னாடி அமர்ந்திருக்கும் பெண் கண்களைத் துடைத்து விடுவதை பார்க்கிறார்.

ஆட்டோ ஓட்டுபவர்: ‘‘மேடம்……எதுவும் நடந்திருக்காது…தேவையில்லாம மனசப் போட்டு குழப்பிக்காதீங்க…’’

சந்திரா ஆட்டோ ஓட்டுநரைப் பார்க்கிறார்.
கண்களைத் துடைத்துக் கொள்கிறாள்.
ஆட்டோ தொடர்ந்து பயணிக்கிறது.

      கட்

வாணி இப்போது டூ வீலரிலிருந்தி இறங்கி நின்றுகொண்டு ராமகிருஷ்ணனிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

வாணி: ‘‘வீடு….?’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘அனகாபுத்தூர்ல….’’

தூரத்தில் வந்துகொண்டிருந்த ஆட்டோ இவர்களைக் கடந்து செல்லும்போது…. ஆட்டோவினுள் அமர்ந்திருக்கும் சந்திரா வாணியைப் பார்க்கிறாள்…

சந்திரா: ‘‘நிப்பாட்டுங்க….நிப்பாட்டுங்க’’

சந்திரா சொல்லவும் ஆட்டோ ஓட்டும் நபர் ஆட்டோவை நிறுத்துகிறார்.
தங்களுக்கு அருகே திடீரென்று ஆட்டோ நிற்பதை வாணியும், ராமகிருஷ்ணனும் கவனிக்கின்றனர்.
ஆட்டோவிலிருந்து சந்திரா அழுது வடியும் முகத்துடன் இறங்குகிறாள்.
சந்திரா அழுதுகொண்டே இறங்குவதை வாணி பார்க்கிறாள்.
வாணியின் முகத்தில் ரியாக்ஷன்.
ராமகிருஷ்ணன் சந்திராவைப் பார்க்கிறான்.
சந்திரா வாணியை நோக்கி அழுதபடியே நடந்து வருகிறாள்.

வாணி: ‘‘என்னாச்சி சந்திரா…?’’ 

சந்திரா: ‘‘வாணி….என் மகனைப் பாத்தியா……அவனைக் காணோம்…..’’ (பயம், சோகம்)

வாணி: ‘‘என்ன சொல்ற….?’’ (பதட்டம்)

சந்திரா: ‘‘ஆட்டோக்காரர் கொஞ்சம் லேட்டா வந்தாரு…எல்லாப் பசங்களும் ஸ்கூல் விட்டு வந்துட்டிருந்தாங்க…நீ கூட உன் மகனை கூட்டிட்டு வந்ததை பாத்தேன்…பத்து நிமிஷந்தான் லேட்டு… உள்ள போய் பாத்தேன்…வழக்கமா நிக்கற இடத்துல என் மகன் கணேஷ் இல்ல….ஸ்கூல் ஃபுல்லா நல்லாத் தேடிப்பாத்துட்டேன்…அங்க   எங்கேயும் இல்ல….வாட்ச்மேன்கிட்ட கேட்டதுக்கு…உங்க மகன் வெளியில போனத பாத்தேன்னு சொல்றாரு…எனக்கு பயமா இருக்குடி…’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்ன படிக்கறான்….’’

ராமகிருஷ்ணன் சந்திராவிடம் கேட்கிறான். அதற்கு வாணி பதில் சொல்கிறாள்.

வாணி: ‘‘எம் பையனும் இவங்க பையனும் ஒரே வகுப்புதான்..எங்க வீட்டுக்கு பக்கத்து வீட்டுலதான் இவங்க இருக்காங்க’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘ஒரு வேளை நீங்க வர்றதுக்கு லேட்டாயிருச்சுன்னு அவனே கௌம்பி போயிருக்கலாம் இல்லியா…அந்தக் கோணத்துலேயும் யோசியுங்க… பதட்டப்படாதீங்க…உடனே வீட்டுக்கு கௌம்பிப் போங்க…உங்க மகன் அங்க இருப்பான்…’’

சந்திரா: ‘‘வீட்டுல மாமியார் இருக்காங்க…போன் பண்ணி கேட்டுட்டேன்…இன்னும் வரலைங்கறாங்க… எனக்கு பயமா இருக்கு…’’ (அழுகிறாள்….)…அய்யோ கடவுளே… எம் புள்ளை என்ன ஆனான்னு தெரியலையே…’’ (ராமகிருஷ்ணனிடம் சொல்கிறாள்) 

வாணி: ‘‘அழுகைய நிறுத்து சந்திரா…சீக்கிரம் கௌம்பு….நானும் வர்றேன்…மொதல்ல வீட்டுக்கு போய் பாப்போம்….’’

ராமகிருஷ்ணனை பார்க்கிறாள் வாணி…

வாணி: ‘‘நான் வர்றேன் ராமு…இன்னொரு நாளைக்கு பாக்கலாம்…அடுத்த தெருவுல 13ம் நம்பர் வீடுதான் என்னோடது….கேட்ல வனராஜன் இன்ஸ்பெக்டர்ன்னு போர்டு தொங்கும்…..’’ (அவசரப் பேச்சு)

 

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘என்னோட ஹெல்ப் எதாச்சும் வேணுமா..?

வாணி: ‘‘பரவாயில்ல….நாங்க பாத்துக்கறோம்….தவறா எதும் நடந்துருக்காது…..’’

ராமகிருஷ்ணன்: ‘‘சரி….அவசரப்படாம போங்க…ஒன்னும் ஆயிருக்காது….’’
சந்திரா ஆட்டோவில் ஏறிக்கொள்கிறாள்…
ஆட்டோவை ஸ்டார்ட் செய்கிறார் ஓட்டுநர்…
ஆட்டோ புறப்பட்டுச் செல்ல…அதன் பின்னாடியே வாணி தனது இருசக்கர வாகனத்தை ஓட்டிக் கொண்டு செல்கிறாள்.
அவர்கள் புறப்பட்டுச் செல்வதையே ராமகிருஷ்ணன் பார்க்கிறான்.

தூரத்தில் செல்லும் ஆட்டோவும்…டூ வீலரில் செல்லும் வாணியும் இடது பக்கமாகத் திரும்பி மறைவதை ராமகிருஷ்ணன் பார்க்கிறான்…

ராமகிருஷ்ணன்:  (மைன்ட் வாய்ஸ்) ‘‘காலம் கெட்டுப் போச்சி….இஷ்டத்துக்கு குழந்தைங்க காணாமப் போறாங்க….கவர்மென்ட்ல ஆளுங்க என்ன பண்றாங்கன்னே தெரியலை…..’’

கார் கதவைத் திறக்கிறான். இருக்கையில் அமர்கிறான். கதவை மூடிக்கொள்கிறான். சுற்று முற்றும் பார்க்கிறான். இப்போது அவன் பார்வையில் வில்லத்தனம் தெரிகிறது. சட்டைப் பையிலிருந்து ஒரு பபுள்கம் எடுத்து, அதன் கவரைப் பிரித்து வாயில் போட்டு மென்னுகிறான்.

 

தன் இருக்கையில் அமர்ந்தபடியே பின் இருக்கைக்குக் கீழே எட்டிப் பார்க்கிறான்.
பின் இருக்கையில் வாயில் பிளாஸ்திரியோடு, மயங்கிய நிலையில் ஆறுவயதுச் சிறுவன் கிடக்கிறான்.

அந்தச் சிறுவனின் முகம் க்ளோசப் காட்சியாக. சிறுவன் பள்ளிச் சீருடையில் இருக்கிறான். சிறுவனின் கழுத்தில் அடையாள அட்டை தொங்கிடப்பட்டிருக்கிறது. அதில்  கணேஷ், பர்ஸ்ட் ஸ்டாண்டர்ட் பி செக்ஷன் மீனாட்சி மெட்குலேசன் ஸ்கூல் என்கிற எழுத்துகள் தெளிவாக இருக்கின்றன.

ராமகிருஷ்ணன் சிறுவனைப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைத்தபடியே காரை ஸ்டார்ட் செய்கிறான். கார் புறப்பட்டுச் செல்கிறது.

 

Thanks for reading tamil thiraikathai

Thankyou for reading tamil screenplay

தத்துவம் – பித்துவம் – பிதற்றுவம் – tamil screenplay- tamil thiraikathai

screenplay tamil - tamil screenplay sample

tamil thiraikathaikal -tamil screenplay sample

வாழ்க்கை போராட்டத்தின் நான்கு நிலைகள்
screenplay tamil - tamil screenplay sample

tamil thiraikathaikal -tamil screenplay sample – tamil sample thiraikathai – tamil script

screenplay tamil - tamil screenplay sample

tamil thiraikathaikal -tamil screenplay sample

1. எனக்குத் தேவை. என்னிடம் இருக்கிறது….(பிரச்சினையே இல்லை)
2. எனக்குத் தேவையில்லை..என்னிடமும் இல்லை…(இதுவும் பிரச்சினை இல்லை)
3. எனக்குத் தேவை…என்னிடம் இல்லை…(இதற்காகத்தான் வாழ்வுப் போராட்டம்)
4. எனக்குத் தேவையில்லை….என்னிடம் இருக்கிறது…(நாசமாய் போவதற்கான காரணம் இதுதான்)

 

* உள்ளம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது முகம் தாமாகவே  பவுடர் போட்டுக்கொண்டு அழகாகிவிடுகிறது.

* தெரியாத இடத்தில் மாட்டிக்கொண்டால்
எல்லோரும் அநாதைகள்தான்!

* ஒரு பழத்திற்குள் எத்தனை விதை இருக்கிறது என்பதை மனிதன் அறிந்துகொள்ளும் முன்பே, ஒரு விதைக்குள் எத்தனை பழம் இருக்கவேண்டும் என்பதை இறைவன் தீர்மானித்து விடுகிறான்.

* வெற்றிபெறும்போது தன்னடக்கத்துடன் இருப்பவன்
அடுத்த வெற்றிக்கு ஆயத்தமாகிவிடுகிறான்.

* யாரிடம் செல்லுபடியாகுமோ, அவரிடம் மட்டுமே கோபம் கொள்கிறவன்
மிகச் சிறந்த கோழை!

* நான் சொல்வதற்கெல்லாம் தலையாட்டுவதற்கு நட்பு தேவையில்லை. என் நிழலே போதும்!

* நான் உன்னை விட்டு விலகுவதில்லை – துன்பம்!
நான் உன்னைக் கைவிடுவதில்லை- இன்பம்!

* கூட்டமோ கூட்டம் கூட்டம் பார்க்க!

 

tamil thiraikathai – tamil screenplay – sample tamil thiraikathai – model of tamil screenplay – sample of tamil screenplay – tamil script sample – tamil thiraikathaikal

 

உளுந்தூர்பேட்டையில் ஒரு கல்யாணம் – சிறுகதை-

உளுந்தூர்பேட்டையில் ஒரு கல்யாணம்!

தமிழ் சிறுகதை

பாலமுருகன்

tamil screenplay format

tamil thiraikathai sample, tamil screenplay

மறுக்க முடியாத சில பயணங்களில் மறக்க முடியாத நிகழ்வுகள் பலருக்கும் நடந்திருக்கும். எனக்கும் அப்படித்தான் நடந்தது. எனக்கு என்று சொல்வதைவிட எங்களுக்கு என்று சொல்வதுதான் பொருத்தமாக இருக்கும்.

கடந்த மாதம் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் முக்கியமான வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தபோது ( துணிகளை துவைப்பது அன்றுதான்), ‘ஏங்க போன் அடிக்குது‘ என்றபடியே அருமை மனைவி அழைத்தாள். ஒரு கையில் சோப்பும் இன்னொரு கையில் நுரையுமாக பாத்ரூமிலிருந்து என்னை விடுவித்துக்கொண்டு, ஓடிப்போய் செல்போனை எடுத்துப் பார்ப்பதற்குள் அது தவறிய அழைப்பாக இருந்தது. மெனுவிற்குள் சென்று மிஸ்டுகால் யார் பார்த்தேன். நண்பர் கவிராஜா அழைத்திருந்தார். இடதுகையிலிருந்த சோப்புக் கட்டியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, நுரைபடிந்த வலது கையை லுங்கியில் தேய்த்துவிட்டு, எனது போனிலிருந்து கவி ராஜாவுக்கு அழைப்பு விடுத்தேன்.

 

“என்ன சார் பிஸியா இருக்கீங்களா?“ என்று நலம் விசாரித்தபடியே, “எட்டாம் தேதி கல்யாணம் வச்சிருக்கேன்..மறக்காம வந்துருங்க…ரிஷி சார்கிட்ட உங்களோட பத்திரிகையை கொடுத்திருக்கேன்…வாங்கிக்கோங்க…நேர்ல வந்து பத்திரிகை வைக்கறதுக்கு டைம் இல்லே…ஸாரி சார்…“என்று அவசரகதியில் பேசிவிட்டு போனை வைத்துவிட்டார் கவி.

யாருக்கு கல்யாணம் வைத்திருக்கிறார்? சின்ன குழப்பம். மிஸ்டர் ரிஷிக்கு அடுத்த அழைப்பு என் செல்போன் வழியே பறந்தது. ரிங் போவதற்கு முன்னே போனை எடுக்கும் ஒரே நபர் இவர்தான். அதற்கான சூட்சுமம் இன்றளவும் எனக்கு பிடிபடவில்லை.
“சார் நான் பாலா பேசறேன்”

”அதான் நம்பர் பாத்தாலே தெரியுதே…அப்புறம் எதுக்கு பாலா பேசறேன் டயலாக்….நேரே விஷயத்துக்கு வாங்க…பிஸியா இருக்கேன்’’ என்ற ரிஷியின் வார்த்தைகளில் நக்கல் கலந்த நையாண்டி ஒலித்தது. ரிஷி எப்பவும் இப்படித்தான்…வெட்டியாக இருந்தாலும் வேலையாக இருந்தாலும் அவரிடம் பேசும்போது நேராக விஷயத்திற்குச் சென்றுவிடவேண்டும்.

“கவி போன் பண்ணார்… கல்யாணம் வச்சிருக்கேன்…வந்துருங்கன்னு சொன்னார்…உங்ககிட்ட பத்திரிகை கொடுத்திருக்கிறதாவும் சொன்னார்…“ நான் பேசி முடிப்பதற்கு முன்பாகவே ரிஷி ஆரம்பித்தார்.

“தெரிஞ்சவங்களுக்கெல்லாம் வச்சிருங்கன்னு மொத்தம் பத்து பத்திரிகை கொடுத்துட்டுப் போனார்…அவருக்குத் தெரிஞ்சவங்களா…எனக்குத் தெரிஞ்சவங்களான்னு சொல்லலை..இப்போ அதுக்கு என்ன?” அதட்டலாகவே சொன்னார்.

“சார் அதுல ஒரு பத்திரிகை எனக்கானது…மிஸ் பண்ணிராதீங்க…நேர்ல வந்து வாங்கிக்கறேன்…“ நான் சொல்லி முடிக்கவும், அருகிலில் நின்று நான் பேசுவதை கவனித்துக்கொண்டிருந்த மனைவி…“யாருக்கு கல்யாணம்?“ என்று கேட்டபோதுதான் எனக்கு மூளையில் எறும்பு கடித்தது… அதற்குள் ரிஷியின் அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டது.

மீண்டும் நான் ரிஷியின் நம்பருக்கு டயலினேன். கடைசி எண்ணை அழுத்திமுடித்து காதில் போனை வைக்கவும்…ரிஷயின் குரல் கம்பீரமாய் ஒலித்தது.

“என்னங்க…வெட்டியா இருக்கீங்களா…இப்போ என்ன விஷயம்…டக்குன்னு சொல்லுங்க….எனக்கு நெறைய வேலை இருக்கு“ கணீரென்று அவர் குரல் ஒலித்தது.
“ஒன்னுமில்லே சார்…கல்யாணம் யாருக்குன்னு சொல்லவேயில்ல…?’’

“சரியாப்போச்சி…என்னங்க…. தண்ணிய கிண்ணிய போட்டுருக்கீங்களா…கல்யாணம் யாருக்குன்னே தெரியாம பத்திரிகை வாங்க வர்ற ஆளு நீங்கதாங்க…’’ என் கேள்வி அவரை கோபமடையச் செய்தாலும்…அவரின் கோபம் என்னை ஒன்றும் செய்யாது என்பது அவருக்கும், எனக்கும் நன்றாகவே தெரியும்.

“சொல்லுங்க சார்…டென்ஷன் பண்ணாதீங்க…கல்யாணம் யாருக்கு?’’ என் கேள்வியின் நியாயத்தைப் புரிந்துகொண்டவர்போல் பதிலினார்.
“நம்ம கவிக்குத்தாங்க கல்யாணம்…என்னசார் நீங்க… ஒரு வருஷத்துக்கு முன்ன பேசினத அதுக்குள்ள மறந்துட்டீங்களே’’ என்று சிரித்தவர்…“போன வருஷமே நம்ம எல்லோர்கிட்டேயும் கவி சொன்னதை ஞாபகப்படுத்திப் பாருங்க…ஞாபகம் வரும்’’என்று மீண்டும் சிரித்தார்.

எனக்கு எதுவும் ஞாபகம் இல்லை. “அப்படி என்ன சொன்னார்?’’ கேட்டேன்.

“இவன்தான் இயக்குநர் பட விஷயமா நாம எல்லோரும் ஆபிஸ்ல உக்காந்து பேசிட்டிருக்கும்போது…அடுத்த வருஷம் எனக்கு கல்யாணம் நடக்கலாமுன்னு கவி ஒரு முறை சொன்னார்ல…மறந்துபோச்சா?’’ ரிஷி தொடர்ந்து என்னை நக்கல் செய்துகொண்டே பேசினார்.

“ஓஓஓஓ….ஆமால்ல…நானும் மறந்தே போயிட்டேன் சார்…அப்போ அவருக்குத்தான் கல்யாணம்…சரி…சரி..சென்னையிலதான கல்யாணம்…போய் ஜமாய்ச்சிணுலாம்’’ என்று நான் சொன்னபோதே…..ரிஷி மீண்டும் ஒரு கோபத்திற்கு ஆயத்தமாகிவிட்டார்.

“என்னங்க…சின்ன புள்ள மாதிரி பேசறீங்க…நீங்க சென்னையில இருக்கீங்கங்கறதுக்காக உங்களுக்கு பத்திரிகை வைக்கறவங்களும் சென்னையிலதான் கல்யாணத்தை வச்சிக்கணுமா..நல்ல கதையா இருக்கே…உளூந்தூர்பேட்டையில கல்யாணம். ஏழாம் தேதி நைட்டே நாம எல்லோரும் கௌம்புறோம்…மொத்த செலவும் உங்களோடது…ஞாபகம் வச்சிக்கோங்க…“ டக்கென்று போனை கட் செய்துவிட்டார்.

காலண்டரில் தேதியையும், அதற்கான கூட்டுமானத்தையும் கணக்கிட்டதில் இன்னும் சரியாய் பதினைந்து நாட்கள்.

ட்ராவல்ஸ் நிறுவனம் நடத்தும் (ஒரு காருடன் டிரைவர் கம் ஓனர்) நண்பன் புருஷோத்தமனுக்கு அடுத்த அழைப்பு விட்டேன்.

“சொல்லு பாலா…என்ன திடீர்ன்னு ஞாயிற்றுக் கெழமையில கால் பண்றே…“ புருஷிடமிருந்து அடுத்த நையாண்டி வந்தது.

“ஒன்னுமில்லே…ப்ரண்ட் ஒருத்தருக்கு உளூந்தூர்பேட்டையில கல்யாணம்’’

“அதுக்கு ரூட் சொல்லணுமா?’’

“இல்லடா…மொத்தம் எட்டுபேர் போறோம்…பஸ்ஸூல போய் வந்தா நல்லா இருக்காது…உன்னோட கார்ல போயிட்டு வந்துரலாமுன்னு முடிவு பண்ணிருக்கேன்’’     நான் பேசுவதின் அர்த்தம் புரிந்துவிட்டது அவனுக்கு.

“உன் வீட்ல நீயும் உன் ஒய்ஃபும்..மொத்தம் ரெண்டே பேர்தான. எட்டுபேருன்னு எப்படி சொல்றே…உன் தம்பி…அண்ணன் பேமிலியெல்லாம் வர்றாங்களா…மொத்த குடும்பமும் போற அளவுக்கு அப்டி என்ன முக்கியமான ப்ரண்ட் உனக்கு..எங்கிட்ட இது அவரை அறிமுகப்படுத்தவேயில்லியே! ’’புருஷ் ஆச்சரியக்குறியோடு கேட்க…
“பேமிலி ஃப்ரெண்ட்லாம் இல்லே…க்ரைம் டுடே பத்திரிகை ஆபிஸ் ஃப்ரெண்ட்…ஒர்க் பண்றவங்க எல்லோரும் போறோம்’’ நான் சொன்னபோது, புருஷ் சுதாரித்துக்கொண்டவனாய் கேட்டான்..

“ஓஓஓ..ஒரு முறை இவருதான் க்ரைம் டுடே பத்திரிகை ஆசிரியருன்னு கடா மீசைக்காரர் ஒருத்தரை அறிமுகப் படுத்தினியே..பேருகூட ரிஷின்னு நெனைக்கிறேன்’’ என்று எனக்கு இன்னொரு அறிமுகப்படுத்தல் தேவையில்லாமல் அவனே ஆச்சரியமாகிவிட்டபடியால், ஏழாம் தேதி இரவு, புருஷோத்தமனுடைய சைலோ காரில் (வித் ஏசி) டீசல் மட்டும் போட்டுக்கொண்டு, காருக்கு வாடகை தர முடியாது என்கிற நட்பின் ஒப்பந்த அடிப்படையில் எங்கள் குழுவினரின் பயணம் தீர்மானமாயிற்று.

மணித்துளிகள் கடந்தன. நாட்கள் பறந்தன…வாரங்கள் ஓடின…என்றெல்லாம் வசனங்கள் எழுதத் தேவையில்லாமல் ஏழாம் தேதி காலை வந்து நின்றது. நான் வீட்டிலிருந்து அலுவலகம் கிளம்பவேண்டும். அன்றைய அலுவல் பணிகளை முடித்துவிட்டு மாலை மூன்றுமணி வாக்கில் புருஷோத்தமனுக்கு போன் செய்தால், அவர் தன் சைலோ காரை ஓட்டிக்கொண்டு என் அலுவலகத்திற்கு வந்து, என்னை பிக்கப் செய்துவிட்டு, அப்படியே ரிஷியின் வீட்டிற்குச் சென்று மற்றவர்களை பிக்கப் செய்துகொண்டு, ஆறு மணிவாக்கில் உளூந்தூர்பேட்டை கிளம்பவேண்டும். இதுதான் அன்றைய புரோக்கிராம். ஆனால்…

ஆனால் கடைசி நேரத்தில் கார் காணல் நீராகிப்போனது.

“பாலா..ஸாரி பாலா…அர்ஜென்ட்டா ஒரு டியூட்டி…திருச்சிக்கு கிளம்பி போயிட்டேன்…நீ வேற கார் பாத்துக்கோ…”

அசால்ட்டாக சொல்லிவிட்டான் டிராவல்ஸ் அதிபர் புருஷோத்தமன். வேற கார் புக் பண்ணி போகத்தெரியாதா எனக்கு…டீசல் மட்டும் போட்டா போதும்ன்னு எவன் வருவான்? கார் கேன்சல் ஆகிப்போனதை ரிஷியிடம் எப்படிச் சொல்ல…கண்டிப்பா வார்த்தையால கொல்வாரு.
விஷயத்தை ரிஷியிடம் சொன்னபோது …“எனக்கு அன்னைக்கே தெரியும்…உங்க ஃப்ரெண்டப் பத்தி தெரியாதா…ஒரு காரை வச்சிக்கிட்டு டிராவல்ஸ் நடத்தறவன் வாக்கு இப்படித்தான் இருக்கும்….சரி வுடுங்க…இப்போ நாம எப்படியாவது போயாகணும்….அதுக்கு என்ன ஐடியான்னு யோசிங்க’’ தெளிவாகப் பேசினார்.. எனக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.

பழைய திட்ட அறிக்கை கேன்சல் செய்யப்பட்டு புதிய அறிக்கை தயார்செய்யப்பட்டது. அதாவது இரவு ஒன்பது மணிக்கு கோயம்பேடு சென்று அங்கிருந்து…..

அங்கிருந்து பஸ்ல போகவேண்டியதுதான்….வேற வழி?

பேருந்துப் பயணம் என்றதும் எங்கள் குழுவின் எண்ணிக்கை எட்டிலிருத்து ஐந்தாகக் குறைந்துவிட்டது. ஒன்பது மணிக்கு முதல் ஆளாக நான் கோயம்பேடுக்குள் நுழைந்துவிட்டேன். ரிஷியும் மற்றவர்களும் பத்துமணிக்குத்தான் வருகைதந்தார்கள். விதவிதமான மக்களை உள்வாங்கிக்கொண்டிருந்த பேருந்து நிலையம் திருவிழாக்கூட்டம்போல் காட்சியளித்தது.

உளூந்தூர்பேட்டைக்கு என்று தனிப் பேரூந்துகள் இல்லை போலும்! திருச்சி செல்லும் வண்டியில் ஏறி, உளுந்தூர்பேட்டையில் இறங்கிக்கொள்ளவேண்டும். ஆனால், திருச்சி வண்டியில் உளுந்தூர்பேட்டைக்கு ஆள் ஏற்ற மாட்டார்களாம்…..கிட்டத்தட்ட பத்து பேருந்துகளில் ஏறி…நடத்துனர்களால் எமது குழு விரட்டி அடிக்கப்பட்டது. ‘முயற்சி உடையார் இகழ்ச்சி அடையார்’…..ஒவ்வொரு வண்டியாக ஏறி நடத்துனரிடம் பரிதாபமாகப் பேசி….கடைசியாக பனிரெண்டு மணிக்கு எங்கள் பேருந்துப் பயணம் உறுதிசெய்யப்பட்ட.து. அதுவும் “திருச்சி வரை டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டு உளுந்தூர் பேட்டையில் இறங்கிவிடவேண்டும்’’என்று நடத்துனர் சொன்ன அந்த டீலிங்கை எம்மால் மறுக்க முடியவில்லை.

எங்களைச் சுமந்த பேருந்து கிளம்பியபிறகு ஐந்து நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை எங்கள் பயணத்தின் போக்குகளை செல்போன் மூலம் மணமகன் கவிராஜாவுக்கு விளக்கிக்கொண்டிருந்தார் ரிஷி…. “இப்போ வடபழநி தாண்டிட்டோம்…..கிண்டி வந்துட்டோம்…பல்லாவாரம் ரீச் ஆயிட்டோம்…குரோம்பேட்டையில டிராபிக்ஜாம்.
தாம்பரம் தாண்டும்போது ரிஷியின் செல்போன் சார்ஜ் இல்லாமல் சுவிட்ச்ஆஃப் ஆக……நல்லவேளை கவி பிழைத்தார்.

நான்கு மணிநேர பயணம்….ஒருவழியாக வந்துசேர்ந்தது உளுந்தூர்பேட்டை.
தமிழ்நாடு சுற்றுலா கழகத்தின் விடுதியில் நாங்கள் தங்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. தெருநாய்களின் வீரிய அணிவகுப்பு எங்களைப் பின்தொடர…அவைகளை விரட்டியபடியே நாலரைமணிவாக்கில் விடுதிக்குள் நுழைந்து, சுமைகளை வைத்துவிட்டு மணமகன் கவிராஜாவை அழைத்தோம்.

நன்றாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தவர் “வந்திட்டீங்களா?” என்றபடியே கொட்டாவி விட்டது எனது செல்போனில் எதிரொலித்தது.

“சார் உடனடியா மண்டபத்துக்கு போயாகணும்…“ செல்போனில் சார்ஜ் ஏற்றிக்கொண்டே உத்தரவு போட்டார் ரிஷி….எனக்கும் உடன் வந்தவர்களுக்கும் ஓய்வு தேவைப்பட்டது. ஆனால், எங்களைப் பற்றிய எந்தக் கவலையும் இல்லாமல், மண்டபத்திற்கு போவதில் குறியாக இருந்தார் ரிஷி.

“அர்ஜென்ட்டா மண்டபத்துக்குப் போகணும்…நீங்க வரலைன்னா…நான் மட்டும் தனியாப் போவேன்’’

ரிஷியின் வார்த்தையில் ஒரு ஏக்கம் தெரிந்தது. ஓய்வைப் புறந்தள்ளிவிட்டு, ரிஷிக்காக மண்டபம் போகத் தயாராகினோம். நாங்கள் தங்கியிருந்த இடத்திலிருந்து ஒரு கிலோமீட்டர் நடை பயணத்திற்குப் பிறகு மண்டபம் தெரிந்தது. மறுநாள் மாப்பிள்ளையாகப்போகிற கவிராஜா எங்களுக்காக மண்டபத்தின் வாசலில் காத்திருந்தார். எங்களைப் பார்த்ததும் ஒவ்வொருத்தராக கட்டித் தழுவிக்கொண்டார்.

பின்னர் ரிஷியும், கவிராஜாவும் தனியாகப் போய் ஏதோ பேசினர். பின்னர்
மண்டபத்தின் இடதுபக்க சாலை ஓரம் கவிராஜா ரிஷியை அழைத்துக்கொண்டு முன்னேற, நாங்கள் பின்தொடர்ந்தோம். இருபது அடி உயரம் முப்பது அடி நீளத்தில் பெரிய டிஜிட்டல் பேனருக்கு முன்பாக ரிஷியோடு கவிராஜா நிற்க, நாங்களும் அந்தப் பேனருக்கும் முன்பாக நின்று கண்களைச் சுழலவிட்டோம்.

‘மணமக்களை வாழ்த்த வருகை தரும் எங்கள் அண்ணன் ரிஷி அவர்களை வருக…வருக என வரவேற்கிறோம்’ என்கிற வாசகத்தோடு டிஜிட்டல் பேனரில் சிரித்துக்கொண்டிருந்தது ரிஷியின் முகம். பதினைந்து அடி உயரத்தில் ரிஷியின் கடா மீசை புகைப்படம் அது. கண்கொட்டாமல் தன் படத்தை தானே ருசித்துக்கொண்டிருந்த ரிஷியை நான் ஓரக்கண்ணால் பார்த்தேன்.

இடதுகையால் தனது மீசையை வருடிவிட்டுக்கொண்டே, பேனரில் உள்ள தன் புகைப்படத்தையும் அப்படியே என்னையும் ஜாடையாகப் பார்த்து புன்னகைத்தார் ரிஷி.

 

தமிழ் திரைக்கதை-tamil screenplay-tamil sample screenplay- tamil screenplay format-

 

கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம் படக் காட்சிகள்-Kathai Thiraikathai Vasanam Stills

பார்த்திபன் இயக்கத்தில் கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம்

படத்தின் பிரத்யேக புகைப்படக் காட்சிகள்

kathai thiraikathai vasanam iyakkam

கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம்

kathai thiraikathai vasanam2 kathai thiraikathai vasanam3 kathai thiraikathai vasanam4 kathai thiraikathai vasanam5

கூட்டம் தமிழ் திரைப்படம் Kootam Tamil Film

மம்மூத் மீடியா & என்டர்டெயின்மென்ட் (P) Ltd வழக்கும் கூட்டம்

திரையில்

நவீன்சந்திரா(அபி),கிஷோர்(சத்ரு), நாசர்(ஜெ.கே), சாய்குமார், பியாபாஜ்பாய், மகாதேவன், அபிமன்யூசிங், பிரகதி மற்றும் பலர்.

 

திரைக்குப் பின்னால்

ஒளிப்பதிவு    –   சுதாகர்  
வசனம்   –    சங்கர்தேவராஜ்
இசை   – ஜேம்ஸ்வசந்தன்
கலை   –  மாயன்சிதம்பரம்
பாடல்கள்   –  மதன்கார்க்கி,சுமதி, மோகன்ராஜ்
நடனம்   –  சிவசங்கர்,அஜெய்  
சண்டை    –   கணேஷ்
தயாரிப்பு    –  சுமந்தகுமார்ரெட்டி
கதை, திரைக்கதை, இயக்கம்  –   எம்.ஆர்.ஜீவன்

 
பாடல்கள்

1. கண்ணால உன்னத்தான்   –    சுமதி   (பெல்லிராஜ், ஆர்.சோமசுந்தர், அஜெய்,    அரவிந்த்ராஜ்)
2. இத்தனை தூரம்  –  மதன்கார்க்கி   (ஹரிசரண், ஸ்வேதாமேனன்)
3. ஏணி மேல     – மோகன்ராஜன்  (சுனண்தன், வி.வி.பிரசன்னா)

4. நிகற்புத பிணங்களை    –  kootamமதன்கார்க்கி (விஜய் ஏசுதாஸ்)
5. காலனா கண்ணுக்காரி    –     மோகன்ராஜன் (பிரியா சுப்பிரமணியன்)